Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 64/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for retrial of compensation for invalidated repression-era judgments.

Numero d'incarto III KK 64/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The appellant argued that the appellate court failed to properly address procedural violations and evidence assessment regarding damages from the 1991 repression law. The court ruled that the lower courts' reasoning was complete and convincing, rejecting claims of procedural errors or lack of evidence for the specific period in question.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 554 § 2 k.p.k.; Cassation is dismissed as obviously unfounded when the appellate court's reasoning fully addresses all appeal arguments without procedural defects.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously unfounded repression era compensation procedural violation claim evidence assessment standard

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
Z., jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., i jako taka została oddalona.
Art. 554 § 2 k.p.k.
Koszty sądowe postępowania kasacyjnego ponosi Skarb Państwa, gdyż, zgodnie z unormowaniem art. 554 § 2 k.p.k., postępowanie w przedmiocie odszkodowania i zadośćuczynienia w trybie określonym ustawą z 1991 r.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez przyjęcie na niekorzyść skarżącego, iż zasądzone przez Sąd I instancji odszkodowanie w kwocie 20.600,00 zł jest w istocie świadczeniem pieniężnym na rzecz R.
Art. 7 k.p.k.
Z kolei, wobec tego, że Sąd odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego, to niemożliwe jest naruszenie art. 7 k.p.k.
Art. 433 § 1 k.p.k.
z art. 433 § 1 k.p.k. oraz art.
Art. 433 § 2 k.p.k.
art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 434 § 1 k.p.k.
z art. 434 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 322 k.p.c.
Art. 445 k.c.
oraz art. 445 k.c. w związku z art.
Art. 424 § 1 k.p.k.
Trafnie przy tym Sąd odwoławczy wywiódł, że rozważone z urzędu naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 424 § 1 k.p.k. nie mogło i nie miało, w rozumieniu arat.
Art. 438 pkt 2 k.p.k.
Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych
z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz.U.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 64/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 lipca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 lipca 2014 r.,‎sprawy wnioskodawcy R. Z. ‎dot. zadośćuczynienia i odszkodowania‎z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II AKa (…)‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt XI Ko (…), p o s t a n o w i ł 1/ oddalić kasację pełnomocnika wnioskodawcy R.Z. jako oczywiście bezzasadną; 2/ koszty sądowe postępowania kasacyjnego ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie II AKa (…), utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 3 kwietnia 2013 r. wydany w sprawie XI Ko (…), którym Sąd ten zasądził na rzecz wnioskodawcy R. Z. z tytułu wykonania orzeczenia Sądu Rejonowego w G. w sprawie II K (…) z dnia 5 czerwca 1991 r. zadośćuczynienie w kwocie 92 500 zł oraz odszkodowanie w kwocie 20 600 zł, z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się tego orzeczenia, oddalając wniosek o zadośćuczynienie i odszkodowanie w pozostałym zakresie.Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…), kasację na korzyść wnioskodawcy wniósł jego pełnomocnik i, formułując zarzuty „1) rażącego naruszenia prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. przez nierozważenie i nieustosunkowanie się przez Sąd odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób spełniający minimalne standardy procesowe do wszystkich zarzutów i wniosków apelacyjnych represjonowanego, co miało istotny wpływ na treść tegoż orzeczenia, 2) rażącego naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k., w zw. z art. 433 § 1 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. poprzez dokonanie przez Sąd odwoławczy oceny dowodów wbrew zasadom wyrażonym w tym przepisie, skutkujące przyjęciem, że wnioskodawca nie wykazał poniesienia przez siebie szkody w postaci utraty spodziewanego wynagrodzenia za pracę, za czas pobytu w Areszcie Śledczym w G. w okresie od sierpnia 1987 r. do października 1988 r., w tym zaakceptowanie w toku kontroli instancyjnej naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, 3) rażącego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 322 k.p.c. w zw. z art. 558 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której zostały spełnione przesłanki tej normy prawnej, a zatem ścisłe udowodnienie wysokości odszkodowania za okres od sierpnia 1987 r. do października 1988 r. nie było możliwe, tym bardziej, że Sąd I instancji jednocześnie uznał roszczenie o odszkodowanie za niewątpliwie zasadne.

4) rażącego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 434 § 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez przyjęcie na niekorzyść skarżącego, iż zasądzone przez Sąd I instancji odszkodowanie w kwocie 20.600,00 zł jest w istocie świadczeniem pieniężnym na rzecz R. Z. za cały okres pozbawienia wolności trwającego 1 rok, 6 miesięcy i 15 dni (566 dni), podczas gdy z treści uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w G. bezsprzecznie wynika, że odszkodowanie to dotyczy wyłącznie okresu 4 miesięcy pobytu skarżącego w Areszcie Śledczym w G. (od kwietnia do końca lipca 1987 r.), 5) naruszenia art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 445 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz.U.

Nr 34, poz. 149, z późn. zm.), przez przyjęcie, iż kwota 92.500,00 zł zasądzona przez Sąd Okręgowy w G. od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy tytułem zadośćuczynienia, jest adekwatna do doznanej przez R. Z. krzywdy, a więc jest kwotą odpowiednią w rozumieniu wyżej cytowanych przepisów, podczas gdy zasądzona kwota zadośćuczynienia jest rażąco niska i nie spełnia funkcji kompensacyjnej, albowiem przyznane zadośćuczynienie w sposób oczywisty oraz jaskrawy nie odpowiada relewantnym okolicznościom, występującym w niniejszej sprawie, tj. jest niewspółmierne do stopnia i długotrwałości cierpień, jakich doznał skarżący, 6) obrazy przepisu prawa materialnego - art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz.U.

Nr 34, poz. 149, z późn. zm.) poprzez błędne przyjęcie, że za zarządzenie poszukiwania listem gończym w okresie od dnia 28 grudnia 1988 r. do dnia 19 kwietnia 1991 r. oraz wydania postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania wobec R. Z., to jest spowodowania konieczności ukrywania się przez wnioskodawcę przez okres 2 lat, 3 miesięcy i 23 dni - łącznie 843 dni, R. Z. nie przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikłą z wykonania ww. orzeczeń, podczas gdy wskazywany przepis w ocenie skarżącego nie limituje jego zastosowania wyłącznie do przypadków, w których doszło do pozbawienia wolności poprzez umieszczenie w zakładzie karnym lub areszcie śledczym, ale także dotyczy sytuacji, w których osoba represjonowana zmuszona była do ukrywania się przed organami ścigania, podejmującymi próby zatrzymania tej osoby i osadzenia w areszcie, przez co nie mogła uczestniczyć w życiu publicznym, społecznym, rodzinnym, oraz zawodowym”, wniósł o:

„uchylenie zaskarżonego orzeczenia Sądu odwoławczego, to jest pkt I, i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego rozpoznania” oraz o „rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy zwrotu kosztów zastępstwa prawnego”.Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w (…), w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja pełnomocnika wnioskodawcy R. Z., jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., i jako taka została oddalona.

Koszty sądowe postępowania kasacyjnego ponosi Skarb Państwa, gdyż, zgodnie z unormowaniem art. 554 § 2 k.p.k., postępowanie w przedmiocie odszkodowania i zadośćuczynienia w trybie określonym ustawą z 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych jest wolne od kosztów. Z kolei, pełnomocnikiem w postępowaniu kasacyjnym był adwokat ustanowiony przez wnioskodawcę, a nie wyznaczony z urzędu.Analizując zarzuty kasacji, przede wszystkim zwrócić należy uwagę na to, że stanowią one, poza zarzutem naruszenia przepisu art. 457 § 3 k.p.k. w związku z innymi przepisami postępowania i ustawy z 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych, powtórzenie zarzutów apelacji.

Z kolei, wobec tego, że Sąd odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego, to niemożliwe jest naruszenie art. 7 k.p.k. Natomiast, staranna i rzetelna lektura uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego, w kontekście uzasadnienia Sądu Okręgowego, prowadzi do ustalenia, że Sąd odwoławczy, spełniając wymogi określone w art. 457 § 3 k.p.k., odniósł się w sposób pełny i przekonujący do wszystkich zarzutów i wniosków apelacji pełnomocnika wnioskodawcy. Uzasadnienie to, wzorcowo wręcz syntetyczne, co umożliwiała rozległość i głębokość prawie całości rozważań uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego, przedstawia pełną argumentację przemawiająca za określeniem wysokości odszkodowania i zadośćuczynienia, a więc o naruszeniu przez orzekające w tej sprawie Sądy przepisów art. 322 k.p.c. oraz art. 445 k.c. w związku z art. 8 ust. 1 ustawy z 1991 r. nie może być mowy.

Trafnie przy tym Sąd odwoławczy wywiódł, że rozważone z urzędu naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 424 § 1 k.p.k. nie mogło i nie miało, w rozumieniu arat. 438 pkt 2 k.p.k., wpływu na treść orzeczenia tego Sądu (s. 6-9 uzasadnienia SA). Równie przekonujące jest stanowisko Sądów obu instancji w kwestii braku podstaw do przyjęcia, że w oparciu o uregulowania ustawy z 1991 r. mogą być naprawiane szkody majątkowe i niemajątkowe, jakie wnioskodawca poniósł w okresie ukrywania się przed tymczasowym aresztowaniem, bo niewątpliwie nie wynikały one z wykonywania jakiegokolwiek orzeczenia lub decyzji o internowaniu w warunkach określonych w art. 1 oraz art. 11 ustawy z 1991 r.

– wystarczająca argumentacja została przedstawiona przez Sąd Apelacyjnych na s. 13 i 14 uzasadnienia.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.