Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for failing to address appellate court's reasoning on evidence.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The defense argued that the lower court ignored witness testimony and expert opinions regarding the defendant's identity in a traffic collision. The court rejected these claims, noting the appellate court thoroughly addressed the evidence and that the expert opinion did not undermine the credible witness statements.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k.; Cassation is an extraordinary remedy limited to serious legal errors affecting the verdict's substance, and appeals must specifically address the appellate court's reasoning rather than merely contesting factual findings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 58/16 POSTANOWIENIE Dnia 31 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 31 marca 2016 r., sprawy G. K., skazanego z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i in., z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w B., z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt IV Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B., z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt IX K […] postanowił:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 28 stycznia 2015 roku, sygn. akt IX K […], oskarżony G. K. został uznany za winnego popełnienia przestępstw z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. oraz z art. 244 k.k., za które wymierzono mu karę łączną roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy w B. wyrokiem z dnia 28 października 2015 roku, sygn. akt IV Ka […], po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego G. K., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Kasację od powyższego wyroku wniósł obrońca skazanego G.
K. stawiając zarzuty rażącego naruszenia prawa, mające istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Okręgowej w B. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego G. K. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie przypomnieć należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniu wydanemu przez sąd odwoławczy na skutek rozpoznania środka odwoławczego.
Celem postępowania kasacyjnego jest bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń dotkniętych poważnymi wadami w postaci bezwzględnych przyczyn odwoławczych lub innych naruszeń prawa, ale o charakterze rażącym, a jednocześnie takich, które miały istotny wpływ na treść orzeczenia. Możliwość wniesienia skutecznej kasacji jest zatem istotnie ograniczona. Postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością postępowaniem, które ponawiać ma kontrolę odwoławczą. W toku tego postępowania z założenia nie dokonuje się zatem kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej kary.
To skrótowe przypomnienie zasad i granic postępowania kasacyjnego stało się niezbędne wobec zarzutów podniesionych w wywiedzionej przez obrońcę skazanego G. K. kasacji i treści jej uzasadnienia, w których w znacznej części skoncentrowano się na polemice z ustaleniami dokonanymi przez Sąd I instancji. Podjęcie tego zabiegu przez obrońcę skazanego budzi zdziwienie o tyle, że na s. 11 kasacji skarżący wskazuje, iż „dla skarżącego jasnym pozostaje, iż kasacja, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia nie ma, albowiem nie powinna i nie może nawet mieć na celu dokonywania jakiejkolwiek polemiki z dotychczasowymi ustaleniami”.Odnosząc się do zarzutu kasacyjnego wskazać natomiast należy, że wbrew twierdzeniom obrońcy skazanego Sąd Okręgowy, stosując się do nakazu wyrażonego w art. 433 § 2 k.p.k., rozpoznał, a w uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z wymogiem określonym w art. 457 § 3 k.p.k., podał, dlaczego uznał zarzuty podniesione w apelacji za niezasadne i w tym zakresie odesłać należy do lektury uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w B..
W szczególności zauważyć należy, że na s. 10 kasacji obrońca wskazuje, że z zeznań M. D. „nie płyną w żaden sposób jakiekolwiek merytoryczne oraz wiążące jednoznacznie dla odpowiedzialności karnej podsądnego okoliczności”. W tym kontekście skarżący zdaje się abstrahować od faktycznej treści zeznań tego świadka, ale i wywodów zawartych na s. 14-15 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego, z których wynika, że świadek nie tylko rozpoznał G. K. jako osobę uczestniczącą w kolizji drogowej w miejscowości K. K. w dniu 13 lipca 2009 r., ale i podał, na jakich podstawach dokonał tego rozpoznania.Jeżeli chodzi natomiast o twierdzenie, że Sąd odwoławczy w zasadzie w ogóle nie odnosi się do treści opinii wydanej przez Instytut Ekspertyz Sądowych im.
J. S. w K. to odesłać należy obrońcę do s. 15-16 pisemnych motywów wyroku Sądu Okręgowego. Na wskazanych kartach Sąd ad quem nie tylko przypomniał ustalenia i konkluzje opinii (umiarkowana przesłanka za tym, że porównywane wizerunki przedstawiają jedną i tę samą osobę), ale i jednoznacznie wskazał, iż ta niekategoryczna opinia, która przecież nie wykluczała zarejestrowania na nagraniu G. K., nie może podważać i dyskredytować uznanych za wiarygodne zeznań świadków L. Ś. i Z. J., którzy rozpoznali skazanego jako sprawcę wypadku.
To zaś skutecznie obala twierdzenie obrońcy, że w sprawie nie ma żadnych dowodów wskazujących na sprawstwo skazanego w zakresie przypisanego mu czynu z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. (lektura kasacji wskazuje bowiem, że skarżący kieruje swoje zastrzeżenia jedynie w części dotyczącej przypisania tego przestępstwa skazanemu).Zauważyć jednocześnie należy, odnosząc się do wskazywanego przez obrońcę niepełnego rozpoznania zarzutów apelacyjnych, że w apelacji od wyroku Sądu I instancji postawiono trzy zarzuty. W pkt 1 zarzucono naruszenie art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.
Do tego zarzutu Sąd odwoławczy w wyczerpujący sposób odniósł się na s. 9-13 uzasadnienia wyroku. W pkt 2 apelacji zarzucono naruszenie art. 424 k.p.k., w odpowiedzi na co Sąd odwoławczy nie tylko obszernie opisał, w jaki sposób powinien zostać sporządzony dokument w postaci uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, ale i wskazał, że wszystkie te wymogi spełniają sporządzone w niniejszej sprawie pisemne motywy wyroku Sądu Rejonowego w B. (s. 7-9 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego). W pkt 3 apelacji obrońca zarzucił z kolei obrazę art. 167 k.p.k. w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 191 k.p.k.
W tym kontekście – jak słusznie zauważył prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację – w świetle przeprowadzonego dowodu z opinii Instytutu Ekspertyz Sądowych im. Prof. dra J. S. bezprzedmiotowe było przeprowadzanie kolejnego dowodu, tym razem z opinii biegłego z zakresu porównywania wizerunków oraz antropologii.W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy uznał zarzuty skarżącego za bezzasadne w stopniu oczywistym i w konsekwencji orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, przy czym kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążył skazanego. [l.n]