Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 579/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation for lack of absolute ground, noting defense existed during trial.

Numero d'incarto III KK 579/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the convicted defendants against the appellate court's judgment. The defense argued that procedural violations deprived them of the right to defense during the entire criminal proceedings, including the investigation phase. The court ruled that the cited violation of Article 439 § 1(10) of the Criminal Procedure Code only applies if the defense was absent during the trial stage, which was not the case here.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.; The closed list of absolute grounds for appeal does not allow for broad interpretation, and the absence of a defense during the investigation phase constitutes only a relative ground unless it affected the trial proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
absolute grounds for appeal right to defense criminal procedure code investigation phase trial stage cassation appeal procedural violation incidente stradale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.
z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. i w oparciu o powołane przepisy orzekać poza granicami zaskarżenia i podniesionymi zarzutami, skoro okoliczności uzasadniające takie postąpienie w rzeczywistości nie wystąpiły.
Art. 6, 316 § 1, 317 § 1 oraz art. 433 § 1 k.p.k.
z art. 6, 316 § 1, 317 § 1 oraz art.
Art. 79 § 1 i 2 k.p.k.
nakazuje sądowi odwoławczemu uchylenie zaskarżonego orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia, jeżeli „oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w wypadkach określonych w art. 79 § 1 i 2 (k.p.k.
Art. 80 k.p.k.
Art. 438 pkt 2 k.p.k.
Art. 433 § 1 k.p.k.
Wszystko to mieści się w ramach względnych przyczyn odwoławczych, które – z przyczyn zasygnalizowanych we wstępnej części niniejszego uzasadnienia – podstawą kasacji w tym wypadku być nie mogły.W tym stanie rzeczy również Sąd drugiej instancji nie mógł uchybić art. 433 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając jednocześnie skazanych – art. 637a k.p.k. w zw.
Art. 636 § 1 k.p.k.
art. 173 § 2 k.k
W.skazanych z art. 173 § 2 k.k.
art. 535 § 3 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II KK 95/10
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2010 r., II KK 95/10, R-OSNKW 2010, poz.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 579/18 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie A. W. i K. G. W.skazanych z art. 173 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 21 listopada 2018 r., kasacji obrońcy skazanych od wyroku Sądu Okręgowego w B.z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt VIII Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt XV K […], p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanych A. W. i K. G. W. kosztami postępowania kasacyjnego w częściach równych. UZASADNIENIEA. W. i K. G. W. wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt XV K […], zostali uznani za winnych spowodowania przestępstwa nieumyślnego sprowadzenia katastrofy w ruchu lądowym, tj. czynu z art. 173 § 2 k.k. i za to zostały im wymierzone kary po pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania oraz kary grzywny.Na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych, oskarżyciela posiłkowego P. S.A. […] w B. oraz oskarżyciela posiłkowego M.

S., Sąd Okręgowy w B. wyrokiem z dnia 22 lutego 2018 r, sygn. akt VIII Ka […], utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.Kontrolę kasacyjną w sprawie wywołał obrońca skazanych, zaskarżając wyrok sądu odwoławczego w całości i zarzucając „rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, stanowiącą bezwzględną przyczynę odwoławczą, w postaci obrazy art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. w zw. z art. 6, 316 § 1, 317 § 1 oraz art. 433 § 1 k.p.k. poprzez faktyczne pozbawienie oskarżonych możliwości obrony w całym postępowaniu karnym, w tym na etapie sądowym w obu instancjach, ze względu na rażące naruszenia procedury karnej zaistniałe w postępowaniu przygotowawczym, nie konwalidowane przed sądem meriti oraz nie dostrzeżone przez sąd odwoławczy - z uwagi na:-bezzasadne oddalenie przez Sąd I instancji dominującej ilości kluczowych dla wyjaśnienia sprawy wniosków dowodowych, podnoszonych przez obronę en bloc od 2011 roku, a zmierzających wyłącznie do konwalidacji wykluczenia możliwości skutecznej obrony od początku postępowania przygotowawczego; -nieuwzględnienie przez Sąd Okręgowy w B., w ślad za Sądem I instancji, faktu braku uczestnictwa ówczesnych podejrzanych w szeregu niepowtarzalnych czynności dowodowych, o których mowa w art. 316 § 1 k.p.k., prowadzonych w dniach od 8 do 19 listopada 2010 roku (dzień ustanowienia pierwszej obrony) oraz ich obrońców ustanowionych z urzędu - po dniu 19 listopada 2010 r., w tym zwłaszcza w dowodach z oględzin miejsca zdarzenia, których nie można było powtórzyć nigdy później w sposób trwale degradujący rzetelność ustaleń faktycznych powziętych w sprawie;-bezpodstawne niedopuszczenie obrońcy do udziału w innych czynnościach postępowania przygotowawczego, o których mowa w art. 317 § 1 k.p.k., z rażącym w samej istocie i nieuzasadnionym wyłączeniem obrońcy od udziału „we wszelkich czynnościach podejmowanych w sprawie”, postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 23 marca 2011 roku;które to naruszenia de facto pozbawiły oskarżonych skutecznej możliwości obrony w postępowaniu sądowym i doprowadziły w konsekwencji do błędnego ustalenia przez Sąd stanu faktycznego, objawiającego się w szczególności przez błędne uznanie przez Sąd II instancji za niewątpliwy stanu urządzeń, położenia urządzeń SRK na stacji B. w chwili oraz tuż po zaistnieniu wypadku, błędne ustalenia przez Sąd II instancji wskazań sygnalizacji widocznej dla uczestników zdarzenia, w tym zwłaszcza semafora drogowskazowego Bl/2 oraz tarczy ostrzegawczej ToBl/2 - oraz do innych naruszeń prawa obciążających wyrok Sądu I instancji i nie skorygowanych w procedurze odwoławczej, na czele z nieuzasadnionym wystarczająco i naruszającym zasadę in dubio pro reo przypisaniem oskarżonym winy w popełnieniu zarzuconego im czynu”.W konsekwencji obrońca wniósł w kasacji o uchylenie wyroków sądów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B.W odpowiedni na wniesioną kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym i jako taka podlegała oddaleniu na posiedzeniu na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.Wymierzenie obu skazanym w niniejszej sprawie kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania ograniczało możliwość wniesienia na ich korzyść kasacji wyłącznie do uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).Mając na uwadze powyższe uwarunkowania (co wprost wynika z części motywacyjnej nadzwyczajnego środka zaskarżenia) obrońca wskazał na wystąpienie uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., rzecz wszelako w tym, że był to zabieg o charakterze czysto instrumentalnym, bowiem okoliczności uzasadniające stwierdzenie wystąpienia w niniejszej sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej de facto nie wystąpiły.Na wstępie przypomnieć należy, że wymieniony w art. 439 § 1 k.p.k. katalog bezwzględnych przyczyn odwoławczych ma charakter zamknięty, a wskazane w nim uchybienia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej z uwagi na ich szczególny charakter (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2010 r., II KK 95/10, R-OSNKW 2010, poz. 1381).Wskazany jako naruszony art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. nakazuje sądowi odwoławczemu uchylenie zaskarżonego orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia, jeżeli „oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w wypadkach określonych w art. 79 § 1 i 2 (k.p.k.

– uwaga SN) oraz art. 80 (k.p.k.) lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy”.Stylistyka powołanej regulacji – lege non distinqente – nie pozostawia wątpliwości, że chodzi o nieposiadanie obrońcy niezbędnego tylko w postępowaniu sądowym, zatem wcześniejszy jego brak może być oceniany tylko pod kątem względnej przyczyny odwoławczej z art. 438 pkt 2 k.p.k., o ile przeniknęło to do postępowania sądowego i mogło mieć wpływ na treść orzeczenia. Przepis mówi o „postępowaniu sądowym”, zatem nie chodzi też o czynności w toku postępowania przygotowawczego, a jedynie o sądowe stadium procesu.Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika natomiast bezspornie, że w tymże postępowaniu sądowym obaj ówcześni oskarżeni obrońcę posiadali i uczestniczył on we wszystkich czynnościach na tym etapie.W związku z powyższym, te twierdzenia skarżącego, które sprowadzają się do kwestionowania czynności dowodowych dokonywanych w toku śledztwa i wiążą si e z podnoszonym jednocześnie naruszeniem art. 316 § 1 k.p.k. czy też art. 317 § 1 k.p.k., mogłyby być rozważanego wyłącznie w kategorii obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła mieć ona wpływ na treść orzeczenia, a nie bezwzględnego powodu odwoławczego określonego w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.Podobnie ocenić należy również tę część wywodów obrońcy skazanych, w której – zresztą w ślad za zarzutami podnoszonymi wcześniej w apelacji – kwestionuje on akceptację przez Sąd Okręgowy w B. oddalenia określonych wniosków dowodowych zgłoszonych na etapie postępowania przed sądem meriti, nieprzeprowadzenie wskazanych dowodów z urzędu, czy też wreszcie zaakceptowanie błędnych ustaleń faktycznych, a także naruszenie prawa do obrony.

Wszystko to mieści się w ramach względnych przyczyn odwoławczych, które – z przyczyn zasygnalizowanych we wstępnej części niniejszego uzasadnienia – podstawą kasacji w tym wypadku być nie mogły.W tym stanie rzeczy również Sąd drugiej instancji nie mógł uchybić art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. i w oparciu o powołane przepisy orzekać poza granicami zaskarżenia i podniesionymi zarzutami, skoro okoliczności uzasadniające takie postąpienie w rzeczywistości nie wystąpiły. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając jednocześnie skazanych – art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.

– kosztami postępowania kasacyjnego w częściach równych.