Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 539/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded regarding evidence evaluation in domestic violence case.

Numero d'incarto III KK 539/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded during a hearing under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued that the appellate court improperly approved evidence evaluation and relied on the victim's testimony despite her mental impairment, while the prosecutor supported dismissal. The court ruled that the appellate court correctly evaluated witness testimonies in light of the victim's spontaneous statements and the corroborating accounts of social workers and neighbors, finding no error in the reasoning.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; The cassation appeal is obviously unfounded if the appellate court has duly considered the arguments and provided a reasoned decision that the evaluation of evidence falls within the bounds of Article 7 of the Criminal Procedure Code.

Parole chiave

Generato dall'IA
obviously unfounded cassation evaluation of evidence victim's testimony reliability mental impairment defense corroborating witness statements domestic violence prosecution appellate court reasoning trauma psicologico

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
535 § 3 k.p.k.).Wbrew zarzutom, Sąd odwoławczy nie uchybił dyspozycjom art. 433 § 2 k.p.k. i 457 § 3 k.p.k., to znaczy, należycie rozważył zarzuty apelacyjne i podał, dlaczego uznał je za niezasadne.
Art. 457 § 3 k.p.k.
i art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 7 k.p.k.
Ł., dokonana ponownie przez Sąd Okręgowy mieści się w granicach art. 7 k.p.k.
Art. 535 § 3 k.p.k.
Art. 207 § 1 k.k.
M.skazanego z art. 207 § 1 k.k. w zw.
Art. 64 § 1 k.k.
z art. 64 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w L.z dnia 15 maja 2018 r., sygn.
art. 207 § 1 k.k
M.skazanego z art. 207 § 1 k.k.
art. 64 § 1 k.k
art. 7 k.p.k
Ł., dokonana ponownie przez Sąd Okręgowy mieści się w granicach art. 7 k.p.k.
art. 433 § 2 k.p.k
535 § 3 k.p.k.).Wbrew zarzutom, Sąd odwoławczy nie uchybił dyspozycjom art. 433 § 2 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 539/18 POSTANOWIENIE Dnia 7 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 7 stycznia 2019 r., sprawy M. M.skazanego z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w L.z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt XI Ka […]zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P.z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt II K […] p o s t a n o w i ł:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz M. S., Kancelaria Adwokacka w P. kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa zł, osiemdziesiąt gr) w tym 23% VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji, 3) zwolnić skazanego od kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Rejonowy w P. uznał M. M. za winnego tego, że od 10 grudnia 2016 r. do dnia 27 marca 2017 r. w P. woj. […] znęcał się psychicznie i fizycznie nad zamieszkującą z nim siostrą I. M. w ten sposób, że znajdując się pod wpływem alkoholu wszczynał awantury domowe, w trakcie których wyzywał ją słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, zakłócał wypoczynek i ciszę nocną, ośmieszał, zakłócał spokój puszczając głośno muzykę i kopiąc w meble, groził pobiciem lub pozbawieniem życia nożem sprężynowym, ponadto naruszał jej nietykalność cielesną poprzez popychanie, szarpanie, łapanie za ręce, uderzał w twarz i po rękach, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się bezpośrednio po odbyciu kary pozbawienia wolności w wymiarze siedmiu miesięcy i siedmiu dni będąc uprzednio skazanym za podobne przestępstwo umyślne, to jest czynu wypełniającego dyspozycję art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i na podstawie art. 207 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności.Sąd Okręgowy w L., po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, zarzucającej obrazę art. 7 k.p.k., 410 k.p.k., 424 § 1 pkt 1 k.p.k., błąd w ustaleniach faktycznych i rażącą surowość kary oraz żądającej uniewinnienia oskarżonego albo uchylenia wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zmienił zaskarżony wyrok jedynie w ten sposób, że obniżył karę do roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności.W kasacji obrońca skazanego zarzucił „rażące naruszenie prawa, mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez:1. zaaprobowanie przez Sąd Okręgowy w L. oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd Rejonowy w P. w zakresie dowodów mających przemawiać za sprawstwem oskarżonego M.

M. co do czynu zarzuconego mu aktem oskarżenia, tj. dowodu z zeznań pokrzywdzonej I. M. a także A. S. i M. T. w sytuacji, gdy ocena tego dowodu nastąpiła wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a prawidłowa ocena powyższych dowodów dokonana w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie nie daje podstaw do przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzuconego mu czynu zabronionego zakwalifikowanego z art. 207 § 1 k.k.2. pozbawione logiki przyjęcie, przez Sąd Okręgowy w L., iż chociaż z uwagi na upośledzenie umysłowe pokrzywdzonej jej zeznania nie pozwalałyby na przypisanie oskarżonemu znęcania się nad nią, to wskazywanie na sytuację panującą w domu oskarżonego i pokrzywdzonej przez A.

S. i M. T. miałoby już uzasadniać ustalenia dotyczące sprawstwa i winy oskarżonego zarzucanym mu czynie w sytuacji, gdy wszyscy inni świadkowie, którzy mieli wiedzę o zachowaniu oskarżonego, posiadali ją właśnie od pokrzywdzonej, a zatem skoro same zeznania pokrzywdzonej nie mogłyby stanowić dowodu na przypisanie oskarżonemu zarzucanego mu czynu, to tym bardziej takiej funkcji nie powinny pełnić zeznania oparte o relację pokrzywdzonej”.Skarżący się wniósł o uchylenie wyroku Sądu odwoławczego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, przeto możliwe było oddalenie jej na posiedzeniu (art. 535 § 3 k.p.k.).Wbrew zarzutom, Sąd odwoławczy nie uchybił dyspozycjom art. 433 § 2 k.p.k. i 457 § 3 k.p.k., to znaczy, należycie rozważył zarzuty apelacyjne i podał, dlaczego uznał je za niezasadne.

Ocena zeznań pracownic socjalnych – A. S. i M. T. oraz sąsiadki „przez ścianę” – A. Ł., dokonana ponownie przez Sąd Okręgowy mieści się w granicach art. 7 k.p.k. Zeznania tych świadków pozytywnie weryfikowały depozycje pokrzywdzonej, zaś oba Sądy miały w polu widzenia: jej ułomności, czy mogły mieć wpływ na treść zeznań pokrzywdzonej i w jakim zakresie jej zeznania mogą być wykorzystane do ustaleń faktycznych. Kierując się wskazaniami zawartymi w art. 7 k.p.k. co do oceny dowodów należało mieć na uwadze, że po pierwsze, wypowiedzi pokrzywdzonej wobec pracownic socjalnych były spontaniczne i krótko po zaistniałych zachowaniach oskarżonego, i po drugie, świadek A.

Ł. nie bazowała na wiadomościach od pokrzywdzonej, lecz wielokrotnie słyszała, jak zachowywał się oskarżony wobec pokrzywdzonej i jak ona reagowała. Dlatego w rzeczywistości wywody kasacji są tylko polemiką z wywodami Sądu odwoławczego, który oceniał dowody we wzajemnym powiązaniu i w uwzględnieniu czasu, w którym były utrwalone i ujawnione.Z przytoczonych względów oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną, ponieważ zarzuty okazały się chybione.