Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 525/18 Generato dall'IA

Supreme Court allows compensation claim for unjust detention, overturning appeal court's low award due to procedural flaws.

Numero d'incarto III KK 525/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially allowed the cassation appeal, overturning the appellate court's decision to award only 200 zł in compensation for unjust detention. The applicant argued the lower amount was arbitrary and failed to consider the severe restrictions on freedom and contact with family. The court found the appellate court violated procedural rules by not adequately weighing the specific hardships suffered, which justified a higher compensation amount.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 552 § 4 k.p.k. w zw. z art. 445 § 1 i 2 k.c.; The court must conduct a free evaluation of evidence and consider all circumstances of the infringement when determining compensation, and a nominal sum may be insufficient if it does not reflect the actual harm and the unlawful nature of the detention.

Parole chiave

Generato dall'IA
unjust detention compensation cassation appeal procedure free evaluation of evidence procedural flaws in sentencing disproportionate compensation award proporzionalità della detenzione spese di detenzione indennizzo per detenzione ingiustificata

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 552 § 4 k.p.k.
z art. 552 § 4 k.p.k. oraz art.
Art. 445 § 1 k.c.
Art. 445 § 2 k.c.
z art. 445 § 2 k.c. nie jest wykazanie przez pokrzywdzonego, że krzywda wywołała uszczerbek i to istotny, w jego psychice.
Art. 7 k.p.k.
Kwoty 200 zł w żadnym razie nie można więc uznać za „odpowiednią do doznanej przez wnioskodawcę krzywdy”.Z uwagi na rażące naruszenie przez Sąd Apelacyjny art. 7, 410 i 554 k.p.k.
Art. 410 k.p.k.
Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
art. 457 § 3 k.p.k
art. 7 k.p.k
Kwoty 200 zł w żadnym razie nie można więc uznać za „odpowiednią do doznanej przez wnioskodawcę krzywdy”.Z uwagi na rażące naruszenie przez Sąd Apelacyjny art. 7, 410 i 554 k.p.k.
art. 410 k.p.k
art. 92 k.p.k
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 525/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Małgorzata Gierszon‎SSN Michał LaskowskiProtokolant Elżbieta Wawer przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Roberta Tarsalewskiego,‎w sprawie D. O. ‎wnioskodawcy w przedmiocie zadośćuczynienia‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 11 grudnia 2019 r.,‎kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II AKa (…),‎zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w O.

‎z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II Ko (…), 1) uchyla zaskarżony wyrok w części oddalającej wniosek (pkt I drugie tiret) i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego rozpoznania, 2) obciąża kosztami postępowania kasacyjnego Skarb Państwa, w ramach których zasądza na rzecz adw. M. C. , Kancelaria Adwokacka w O., kwotę 885,60 złotych (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych 60/100), w tym 23 % VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji oraz prowadzenie sprawy za niesłuszne tymczasowe aresztowanie, a nadto kwotę 207,27 zł (dwieście siedem złotych 27/100) tytułem poniesionych wydatków.

UZASADNIENIESąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 20 grudnia 2017 r., II Ko (…), oddalił wniosek pełnomocnika D. O. o zasądzenie od Skarbu Państwa zadośćuczynienia w kwocie 6500 zł za niesłuszne tymczasowe aresztowanie w sprawie II K (…) Sądu Rejonowego w Ł. w dniach od 8 czerwca 2017 r. do 19 czerwca 2017 r. (łącznie 11 dni).Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2018 r., II AKo (…), Sąd Apelacyjny w (…), po rozpoznaniu apelacji pełnomocnika wnioskodawcy, zasądził na jego rzecz kwotę 200 zł tytułem zadośćuczynienia za wskazany okres tymczasowego aresztowania, uznając tym samym, wbrew stanowisku Sądu I instancji, że areszt był niewątpliwie niesłuszny i nie ma znaczenia, iż w sprawie, w której go stosowano, może dojść do zaliczenia tego aresztu na poczet wymierzonej kary, zaś w pozostałym zakresie oddalił wniosek.W kasacji pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił:„1. rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 433 § 1 i 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. w zw. z art. 552 § 4 k.p.k. oraz art. 445 § 1 k.c. poprzez brak szczegółowego rozważenia wszystkich zarzutów oraz okoliczności wskazanych w środku odwoławczym dotyczących dokonania nieobiektywnej, dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów przez Sąd II instancji przy rozpoznawaniu środka odwoławczego - szczegółowo wskazanych w uzasadnieniu niniejszej kasacji, a także poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść D.

O. , które winny mieć wpływ na wysokość zasądzonego zadośćuczynienia,2. rażące naruszenie prawa, mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 552 § 1 k.p.k. w zw. z art. 445 § 1 i 2 k.c. poprzez przyjęcie przez Sąd II instancji, że zasądzona kwota 200 zł zadośćuczynienia jest kwotą odpowiednią w rozumieniu powołanych przepisów, podczas gdy kwota ta jest rażąco zaniżona i niewspółmierna do krzywdy doznanej przez D. O..”Skarżący wniósł o zasądzenie na rzecz wnioskodawcy „dalszej kwoty 6300 zł”, albo uchyleniu obu wyroków i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacji nie można odmówić słuszności, w szczególności gdy chodzi o zarzut z pkt 1.

Chybiony jest jedynie pierwszy z wniosków, a zbędne - żądanie uchylenia wyroku pierwszoinstancyjnego.Sąd Okręgowy przesłuchał wnioskodawcę w charakterze świadka, który wskazał okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia; nie tylko nie kwestionowane przez oba Sądy, ale i w znacznej części przyznane w uzasadnieniu Sądu Apelacyjnego. Tak więc, wnioskodawca nie mógł swobodnie poruszać się po oddziale Zakładu Karnego, korzystać z zajęć sportowych i kulturalno – oświatowych, robić zakupów, miał ograniczony kontakt telefoniczny – ilościowy i czasowy z bliskimi, a przede wszystkim z synem, utrudniony kontakt z obrońcą w innej sprawie, niemożliwy był kontakt z rodziną za pośrednictwem skype’a, nie doszło do spotkania z bratem, który w tym celu przybył z Hiszpanii.

Sąd odwoławczy przyznał też, że wnioskodawca na skutek tych uciążliwości doznał krzywdy (s. 4 uzasadnienia), „odczuwał negatywne przeżycia i stres” (s. 5), lecz nie wykazał, „aby wskutek tymczasowego aresztowania poniósł on jakikolwiek uszczerbek w psychice”.A przecież warunkiem przyznania zadośćuczynienia za krzywdę na podstawie art. 552 § 4 k.p.k. w zw. z art. 445 § 2 k.c. nie jest wykazanie przez pokrzywdzonego, że krzywda wywołała uszczerbek i to istotny, w jego psychice. W art. 445 § 1 k.c. jest mowa tylko o zrekompensowaniu doznanej krzywdy.Wadliwość oceny Sądu odwoławczego, działającego tu jako Sąd I instancji, bo podzielającego zasadę zadośćuczynienia i określającego po raz pierwszy jego kwotę, jaskrawo przejawia się również w świetle porównania poniesionych przez wnioskodawcę ograniczeń i wykluczeń, doznanej z tych powodów krzywdy, z kwotą przewidzianego zadośćuczynienia.

Nawet uwzględniając fakt, że wnioskodawca odbywał karę pozbawienia wolności z innej sprawy w trakcie niesłusznego tymczasowego aresztowania, to przy miarkowaniu zadośćuczynienia nie należy pomijać, że było ono niewątpliwie, czyli oczywiście niesłuszne; a przede wszystkim – bezprawne. Kwoty 200 zł w żadnym razie nie można więc uznać za „odpowiednią do doznanej przez wnioskodawcę krzywdy”.Z uwagi na rażące naruszenie przez Sąd Apelacyjny art. 7, 410 i 554 k.p.k. oraz 445 § 1 k.c. w zw. z § 1 tego przepisu, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, bezprzedmiotowe byłoby zwrócenie akt temu Sądowi na podstawie art. 440a § 1 k.p.k. w zw. z art., 518 k.p.k. celem uzupełnienia uzasadnienia przez wskazanie, dlaczego kwota 200 zł zadośćuczynienia jest jednak „odpowiednia”.Ponownie rozpoznając sprawę Sąd odwoławczy dochowa wymogów wynikających z art. 7, 410 i 424 § 1 pkt 1 k.p.k., uwzględniając specyfikę tej sprawy.