Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 50/20 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed; Supreme Court upheld acquittal based on statute of limitations due to early victim knowledge.

Numero d'incarto III KK 50/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the private prosecutor's cassation appeal, upholding the lower court's decision to terminate criminal proceedings. The key fact was that the victim learned of the defendant's identity and the alleged offense in late 2013, well before the one-year limitation period expired. The court rejected the prosecutor's argument that the victim only discovered the facts in early 2014, relying on the defendant's own testimony and the timing of the private complaint. Consequently, the court determined that the statute of limitations had already run, making the prosecution inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 101 § 2 k.k.; Art. 102 k.k.; Art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.; Art. 7 k.p.k. The statute of limitations for private prosecution crimes expires one year after the victim learns of the offender, extending to five years if proceedings were initiated within that period; failure to prove the victim learned of the facts within the statutory timeframe necessitates termination of proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations private prosecution limitation period criminal proceedings termination of proceedings victim knowledge acquittal violazioni delle norme procedurali

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 101 § 2 k.k.
17 § 1 pkt 6 k.p.k.) nakazywało w konsekwencji wydanie orzeczenia reformatoryjnego i wobec niestwierdzenia na obecnym etapie sprawy podstaw do uniewinnienia oskarżonego, umorzenia postępowania w sprawie.Zgodnie z art. 101 § 2 k.k.
Art. 102 k.k.
Jeżeli w okresie tym wszczęto postępowanie, karalność przestępstwa prywatnoskargowego przedawnia się z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu (art. 102 k.k.).
Art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k. w zw.
Art. 7 k.p.k.
dokonania kompleksowej oceny dowodów, przeprowadzonej w zgodzie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.k.;3.
Art. 410 k.p.k.
uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego ujawnionego zarówno w toku rozprawy głównej, jak i odwoławczej (art. 410 k.p.k. w zw.
Art. 458 k.p.k.
Art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.
sporządzenia uzasadnienia spełniającego wymogi wskazane w art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., przy czym wymóg ten nabiera szczególnego znaczenia w zakresie tych dowodów, które stały się podstawą odmiennego orzeczenia sądu pierwszej instancji (zob.m.in.
art. 212 § 1 k.k
N., wobec którego umorzono postępowania karne o czyn określony w art. 212 § 1 k.k., po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 28 maja 2020 r., na podstawie art.
art. 535 § 3 k.p.k
212 § 1 k.k., po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 28 maja 2020 r., na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Okręgowego w G.
art. 4 § 1 k.k
i ustalając, że społeczna szkodliwość tego czynu oraz wina sprawcy nie są znaczne, przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok SN z dnia 10 stycznia 2018 r., V KK 247/17
wyrok SN z dnia 10 stycznia 2018 r., V KK 247/17; postanowienie SN z dnia 28 grudnia 2017 r., II KK 298/17).
postanowienie SN z dnia 28 grudnia 2017 r., II KK 298/17
wyrok SN z dnia 10 stycznia 2018 r., V KK 247/17; postanowienie SN z dnia 28 grudnia 2017 r., II KK 298/17).
III KK 382/17
Supreme Court quashes appeal for lack of thorough review of evidence and factual findings by lower court.
V KK 247/17
Supreme Court quashes notary's criminal conviction for failing to verify client capacity under Notary Act Art. 86.
II KK 298/17
Supreme Court dismisses prosecutor's appeal on drug trafficking charges, finding no material error despite witness testimony issues.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 50/20 POSTANOWIENIE Dnia 28 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński w sprawie M. N., wobec którego umorzono postępowania karne o czyn określony w art. 212 § 1 k.k., po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 28 maja 2020 r., na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt V Ka (…) uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt II K (…) i umarzającego postępowania karne, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od oskarżyciela prywatnego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

J. G. oskarżył M. N. o to, że w miesiącu czerwcu 2013 r. oraz w dniu 16 lipca 2013 r. w G. w siedzibie Dowództwa Marynarki Wojennej RP przy ul. W. pomówił oskarżyciela prywatnego J. G. o takie postępowania, które poniżyło go i naraziło na utratę zaufania potrzebnego do zajmowania danego stanowiska poprzez nachodzenie w miejscu pracy, telefonowanie i informowanie współpracowników i przełożonych J. G. - Szefa Sekretariatu Dowódcy Marynarki Wojennej J. M.., a także Dowódcy Marynarki Wojennej RP T. M. o znieważaniu, a także naruszaniu nietykalności cielesnej członków rodziny M.

N. , jak również oskarżonego przez J. G. , tj. o przestępstwo z art. 212 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II K (…) oskarżonego M. N. uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia; na podstawie art. 632 pkt. 1 k.p.k. orzekł, że koszty procesu ponosi oskarżyciel prywatny.Po rozpoznaniu apelacji, które wnieśli oskarżyciel prywatny – osobiście oraz jego pełnomocnik, Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt V Ka (…) utrzymał w mocy zaskarżony wyrok zasądzając od oskarżyciela prywatnego J.

G. na rzecz oskarżonego M. N. kwotę 420 zł tytułem zwrotu kosztów związanych z udziałem obrońcy w postępowaniu odwoławczym, a kosztami postępowania odwoławczego obciążył oskarżyciela prywatnego. Na skutek kasacji wywiedzionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego Sąd Najwyższy, wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt III KK 382/17 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w G. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia 2 lipca 2018 r., sygn. akt V Ka (…) uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 10 marca 2016 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Wyrokiem z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt II K (…) Sąd Rejonowy w G. orzekł następująco: ustalając, że oskarżony M.

N. dopuścił się tego, że w dniu 16 lipca 2013 roku, w G., w siedzibie Dowództwa Marynarki Wojennej RP przy ul. W., pomówił oskarżyciela prywatnego J. G. o takie postępowanie, które mogło go narazić na utratę zaufania potrzebnego do zajmowania danego stanowiska poprzez poinformowanie współpracowników J. G. - szefa Sekretariatu Dowódcy Marynarki Wojennej M. M. oraz R. K. , a także w piśmie skierowanym do T. M. - Dowódcy Marynarki Wojennej RP o naruszaniu przez J. G. nietykalności cielesnej oskarżonego oraz członków jego rodziny, o powoływaniu się przez J.

G. na posiadane przez niego wpływy w Dowództwie Marynarki Wojennej, a także o rozpowszechnianiu przez J. G. nieprawdziwych informacji o ojcu oskarżonego – L. N. , czyn ten kwalifikuje jako przestępstwo art. 212 § 1 k.k. i ustalając, że społeczna szkodliwość tego czynu oraz wina sprawcy nie są znaczne, przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. na mocy art. 66 § 1 k.k. w zw. z art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne wobec oskarżonego warunkowo umorzył na okres próby wynoszący 2 lata; na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 39 pkt. 7 k.k. w zw. z art. 43a § 1 k.k. orzekł od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 1.000,00 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; na mocy art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 628 k.p.k. w zw. z art. 629 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz J.

G. kwotę 300 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów procesu a na rzecz Skarbu Państwa - kwotę 400 złotych tytułem zwrotu wydatków.Na skutek apelacji wniesionej od przez obrońcę oskarżonego Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 10 października 2019 r. uchylił zaskarżony wyrok i umorzył postępowanie - na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.Wyrok Sądu odwoławczego zaskarżył kasacją pełnomocnik oskarżyciela prywatnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego i naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 k.k. poprzez uchylenie wyroku Sądu I Instancji i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy termin przedawnienia karalności w momencie wydawania orzeczenia przez Sąd II Instancji jeszcze nie upłynął.Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w G..Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, co stwarzało możliwość jej oddalenia na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Jak wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, wydanie orzeczenia reformatoryjnego, stanowiącego wynik odmiennej oceny dowodów i dokonania innych ustaleń faktycznych niż w zaskarżonym wyroku, obliguje sąd odwoławczy do:1. uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego ujawnionego zarówno w toku rozprawy głównej, jak i odwoławczej (art. 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k.);2. dokonania kompleksowej oceny dowodów, przeprowadzonej w zgodzie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.k.;3. sporządzenia uzasadnienia spełniającego wymogi wskazane w art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., przy czym wymóg ten nabiera szczególnego znaczenia w zakresie tych dowodów, które stały się podstawą odmiennego orzeczenia sądu pierwszej instancji (zob.m.in. wyrok SN z dnia 10 stycznia 2018 r., V KK 247/17; postanowienie SN z dnia 28 grudnia 2017 r., II KK 298/17).

Przeprowadzając kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego, uznać należało, że kryteria te zostały spełnione w stopniu należytym, a ujawnienie się w toku własnej oceny przeprowadzonych dowodów ujemnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia karalności czynu (art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.) nakazywało w konsekwencji wydanie orzeczenia reformatoryjnego i wobec niestwierdzenia na obecnym etapie sprawy podstaw do uniewinnienia oskarżonego, umorzenia postępowania w sprawie.Zgodnie z art. 101 § 2 k.k. karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.

Jeżeli w okresie tym wszczęto postępowanie, karalność przestępstwa prywatnoskargowego przedawnia się z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu (art. 102 k.k.). Przedmiotem sprawy, był czyn ścigany z oskarżenia prywatnego popełniony 16 lipca 2013 r. Bez wątpienia w treści prywatnego aktu oskarżenia wskazano, że pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy i czynie jesienią 2013 r. Pozostaje pod ochroną wynikającą z przepisu art. 7 k.p.k. ocena Sądu Okręgowego, że oświadczenie oskarżyciela prywatnego analizowane w powiązaniu z datą złożenia prywatnego aktu oskarżenia – bezpośrednio przed upływem roku od czynu (przed 17 lipca 2014 r.

– prezentata Biura Podawczego) upoważniają do zakwestionowania aktualnie prezentowanej przez oskarżyciela prywatnego wersji, iż o fakcie złożenia, treści zniesławiającego go pisma oraz osobie oskarżonego oskarżyciel prywatny dowiedział się podczas zapoznawania się z aktami sprawy na Policji, tj. w lutym 2014 r. Stanowisko prezentowane w kasacji, zgodnie z którym akt oskarżenia został złożony w lipcu 2014 r. „ jedynie z daleko posuniętej ostrożności procesowej ” można ocenić wyłącznie jako kuriozalne, w świetle argumentacji na poparcie tejże skargi.Argumentem wspierającym stanowisko Sądu Okręgowego, że oskarżyciel powziął informację o osobie oskarżonego – jak sam przyznał – znacznie wcześniej, jest przede wszystkim treść wyjaśnień oskarżonego, który podnosił, że już w lipcu 2013 roku został nazwany donosicielem w związku z wizytą u pracodawcy oskarżyciela prywatnego.

W tym kontekście jedynie marginalne znaczenie ma ocena postąpienia oskarżyciela prywatnego z wniesioną apelacją.W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do zakwestionowania ocen, które doprowadziły Sąd Okręgowy do ustalenia rzeczywistej daty dowiedzenia się oskarżyciela prywatnego o osobie sprawcy, rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania w sprawie wobec upływu terminu przedawnienia ocenić należało jako uzasadnione.Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.