Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless due to lack of absolute appeal grounds and no defense rights violation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued that the lower court violated defense rights by refusing to reschedule the appeal hearing due to a conflict with an administrative court date, claiming the defendant was unaware of the hearing until the day of the trial. The court rejected these claims, noting the defense had been informed of the hearing date and that the refusal to reschedule was based on the defense's own request for personal representation, which the court correctly determined did not violate the right to defense.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.; Art. 6 k.p.k.; Art. 453 § 2, 3 k.p.k.: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal as obviously groundless if no absolute grounds for appeal exist and the lower court's handling of the defense rights complaint was lawful and did not affect the outcome.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 494/16 POSTANOWIENIE Dnia 13 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 lutego 2017 r., sprawy S. H., skazanego z art. 279 § 1 k.k. i in., z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w G., z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt V Ka …/15, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G., z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt X K …/11,, 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt X K …/11, S. H. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., za które wymierzono mu karę roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 30 (trzydziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych.Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt V Ka …/15, po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez oskarżonego S. H. i jego obrońcę, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: z opisu czynu przypisanego oskarżonemu wyeliminował ustalenie odnośnie działania oskarżonego w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 2 k.k., dyspozycję art. 64 § 2 k.k. wyeliminował z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu i z podstawy prawnej wymiaru kary, w miejsce orzeczonej wobec oskarżonego kary roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności, zaś w miejsce orzeczonej kary grzywny w wysokości 30 (trzydziestu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 20 (dwudziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych, a w pozostałej części wyrok utrzymał w mocy.Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego S. H., zarzucając wystąpienie bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 10 zd. 2 k.p.k., a także rażące naruszenie prawa mające wpływ na wynik postępowania, tj. art. 6 k.p.k. w zw. z art. 453 § 2 k.p.k. oraz art. 453 § 3 k.p.k.W konkluzji obrońca skazanego S. H. wniósł „o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu II instancji w całości”.Prokurator Prokuratury Rejonowej w G. w pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy skazanego wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego S. H. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Przede wszystkim wskazać należy, że w sprawie – wbrew temu, co twierdzi obrońca skazanego – nie doszło do zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.
Przepis ten stanowi, że niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w wypadkach określonych w art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. Obrońca skazanego zdaje się bowiem nie dostrzegać, że postanowieniem z dnia 28 maja 2012 roku wyznaczono S. H. obrońcę z urzędu, ale nie na podstawie art. 79 k.p.k., a na podstawie art. 78 § 1 k.p.k., uznając że „oskarżony nie jest w stanie podnieść kosztów obrony bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny” (k. 188, t.
I). Z kolei z przeprowadzonego w toku postępowania dowodu z opinii sądowo-psychiatrycznej wynika, że „S. H. nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo (…). Warunki art. 31 § 1 i 2 k.k. nie mają zastosowania” (k. 470, t. III). To zaś przesądza o bezzasadności zarzutu wystąpienia bezwzględnej przesłanki odwoławczej, skoro obrona S. H. nie miała charakteru obligatoryjnego, a zatem jego obrońca nie miał obowiązku uczestniczenia w rozprawie odwoławczej (zob. art. 450 § 1 k.p.k.). Nie zachodziły również przesłanki, o których mowa w art. 451 k.p.k.Niezależnie od tego zwrócić należy uwagę, że wyznaczony oskarżonemu obrońca z urzędu brał udział w postępowaniu przed Sądem I instancji, a następnie wywiódł apelację od wyroku tego Sądu.
W toku postępowania odwoławczego – w dniu 23 listopada 2015 r. – do sprawy zgłosił się adw. M. S. jako obrońca z wyboru, a S. H.wystąpił o cofnięcie wyznaczenia mu obrońcy z urzędu. Z tego powodu Sąd Okręgowy na rozprawie apelacyjnej w dniu 24 listopada 2015 r. postanowił zwolnić dotychczasowego obrońcę z obowiązku obrońcy z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz odroczył rozpoznanie sprawy do dnia 13 stycznia 2016 r., uwzględniając wnioski S. H. i jego obrońcy o zmianę terminu rozprawy celem zapoznania się z aktami sprawy i przygotowania do obrony.
Kolejnym pismem – z dnia 10 grudnia 2016 r. (k. 780–781) adw. M.S. wniósł o zmianę terminu rozprawy wyznaczonej na dzień 13 stycznia 2016 r. w związku z zaistniałą kolizją terminów (obrońca załączył zawiadomienie o wyznaczeniu przez Sąd Rejonowy w S. posiedzenia w sprawie rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa). W związku z tym termin rozprawy w dniu 13 stycznia 2016 r. został odwołany, a jej kolejny termin wyznaczono na dzień 10 lutego 2016 r. (zarządzenie z dnia 29 grudnia 2015 r., k. 784).
Pismem z dnia 28 stycznia 2016 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 1 lutego 2016 r., adw. M. S. wniósł o zmianę wyznaczonego terminu rozprawy, uzasadniając wniosek kolizją terminów. Do wniosku obrońca skazanego dołączył pismo datowane na dzień 26 stycznia 2016 r., zawierające prośbę strony o osobiste wzięcie przez niego udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w […] (k. 788, t. IV). W odpowiedzi na ten wniosek Sąd Okręgowy poinformował obrońcę o nieznalezieniu podstaw do uwzględnienia kolejnego wniosku o zmianę terminu rozprawy odwoławczej, wskazując że obrońca już od 11 stycznia 2016 roku wiedział o terminie rozprawy apelacyjnej, a pełnomocnictwa do reprezentowania przed NSA udzielono mu 26 stycznia 2016 r. (k. 792).
O stanowisku Sądu obrońca został powiadomiony telefonicznie w dniu 3 lutego 2016 r. (k. 793), a mimo to zrezygnował z udziału w rozprawie odwoławczej w dniu 10 lutego 2016 r.W tej sytuacji nie sposób uznać także, że w sprawie doszło do naruszenia prawa do obrony. Sąd Okręgowy dwukrotnie zmieniał wyznaczony termin rozprawy odwoławczej i każdorazowo czynił to uwzględniając wniosek obrońcy S. H. Z kolei podejmując się prowadzenia kolejnej sprawy obrońca doskonale wiedział, że termin jej rozpoznania koliduje z terminem rozprawy apelacyjnej w przedmiotowej sprawie, a mimo to niejako a priori założył, że zostanie uwzględniony jego kolejny wniosek o zmianę terminu rozprawy apelacyjnej.
Uwzględnianie tego rodzaju wniosków w nieskończoność, w każdej sytuacji, gdy do wniosku o zmianę terminu rozprawy dołączono oświadczenie reprezentowanej strony o „woli osobistej reprezentacji” przez danego pełnomocnika, prowadziłoby w efekcie do naruszenia zasady z art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k. Przypomnieć bowiem należy, że przepis art. 6 k.p.k. ogólnie gwarantuje oskarżonemu prawo do korzystania z pomocy obrońcy, lecz nie wprowadza zasady, iż na żądanie oskarżonego nie można przeprowadzać czynności procesowych bez udziału jego obrońcy.
Przepisy szczegółowe kodeksu postępowania karnego zapewniają realizację prawa do obrony w takim zakresie, w jakim ustawodawca uznał to za niezbędne. Celowi temu służą na przykład przepisy o obronie obligatoryjnej (art. 79 i art. 80 k.p.k.), o wyznaczaniu obrońcy z urzędu (art. 78 i art. 81 k.p.k.), a także art. 353 k.p.k. gwarantujący oskarżonemu dysponowanie stosownym okresem do ustanowienia obrońcy przed pierwszą rozprawą, czy też art. 117 § 2 k.p.k. gwarantujący należyte zawiadamianie, między innymi, obrońców o terminach czynności procesowych (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2006 r., IV KK 33/06, R-OSNKW 2006, poz. 844).Te warunki zostały w przedmiotowej sprawie, w szczególności w fazie postępowania odwoławczego, zachowane, co czyni zarzuty kasacyjne bezzasadnymi.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia, przy czym kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążył skazanego. kc