Supreme Court dismisses conviction for selling stolen goods, ruling only specific acts constitute the crime.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the lower court's conviction of Sławomir W. for selling a stolen trailer. The prosecution argued that selling stolen property constituted the lesser offense of 'pasterstwo' under Article 291 of the Criminal Code. The court held that the statute criminalizes only specific acts like buying, helping to sell, or accepting stolen goods, not the act of selling itself. Consequently, the defendant was acquitted as the charged behavior did not match the statutory elements of the crime.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 291 § 1, 2 k.k.; Art. 17 § 1 pkt 2 in princ k.p.k.; The Criminal Code does not criminalize the act of selling goods obtained through a prohibited act, as only enumerated acts such as buying, helping to sell, accepting, or helping to conceal constitute the crime of pasterstwo.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
WYROK Z DNIA 22 WRZEŚNIA 2011 R.
III KK 48/11
Przepis art. 291 k.k. nie przewiduje kryminalizacji zachowania
polegającego tylko na zbyciu rzeczy uzyskanej za pomocą czynu
zabronionego.
Przewodniczący: sędzia SN Z. Puszkarski.
Sędziowie SN: K. Cesarz (sprawozdawca), M. Laskowski.
Prokurator Prokuratury Generalnej: B. Drozdowska.
Sąd Najwyższy w sprawie Sławomira W., skazanego z art. 291 § 2
k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 22 września 2011
r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść
skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 23 września 2008 r.,
u c h y l i ł zaskarżony wyrok i u n i e w i n n i ł oskarżonego od
zarzucanego mu czynu (...).
UZASADNIENIE
Wyrokiem nakazowym z dnia 23 września 2008 r., Sąd Rejonowy w L.
uznał Sławomira W. za winnego tego, że w dniu 10 maja 2007 r. w S. zbył
przyczepę specjalistyczną marki Niewiadów wartości 7 000 zł wiedząc, że
została uzyskana za pomocą czynu zabronionego – kradzieży na szkodę
Tomasza N. i przyjmując, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, na
podstawie art. 291 § 2 k.k. skazał oskarżonego na karę 100 stawek
dziennych grzywny, po 10 zł za stawkę oraz zwolnił go od kosztów
sądowych. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 5 grudnia 2008 r.
Kasację
na
korzyść
skazanego
złożył
Prokurator
Generalny
zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie
prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 291 § 1 i 2 k.k., polegające
na uznaniu, że Sławomir W. dopuścił się przestępstwa określonego w tym
przepisie, podczas gdy przypisane oskarżonemu i uznane za przypadek
mniejszej wagi zachowanie, polegające na zbyciu rzeczy, o której wiedział,
że została uzyskana za pomocą czynu zabronionego, nie realizowało
znamion żadnego czynu zabronionego”, po czym wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego czynu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna. Słusznie podniesiono w
jej uzasadnieniu, że za popełnienie umyślnego paserstwa, zgodnie z treścią
art. 291 § 1 k.k. odpowiada tylko ten, kto realizuje jedną z enumeratywnie
wskazanych w tym przepisie czynności sprawczych, to jest nabywa,
pomaga do zbycia, przyjmuje lub pomaga do ukrycia rzeczy uzyskanej za
pomocą czynu zabronionego. Również wyczerpanie jednego z tych
czterech znamion czasownikowych konieczne jest do przyjęcia wypadku
mniejszej wagi, określonego w art. 291 § 2 k.k. Przepis ten nie przewiduje
natomiast penalizacji zachowania polegającego na zbyciu rzeczy uzyskanej
za pomocą czynu zabronionego. Zbycia nie można również utożsamiać z
karalną pomocą do zbycia. Sprawca musi mieć wówczas świadomość, że
swoim zachowaniem pomaga innej osobie (choćby osoba ta o pomocy tej
nie wiedziała) do zbycia rzeczy.
Zarzucone a następnie przypisane oskarżonemu zachowanie nie
zawierało zatem kompletu znamion przestępstwa z art. 291 k.k. Zaistniała
więc sytuacja określana w art. 17 § 1 pkt 2 in princ k.p.k. Powinna ona
skutkować wydaniem przez Sąd Rejonowy wyroku uniewinniającego (art.
414 § 1 zd. 2 k.p.k.). Skazanie w tej sytuacji okazało się oczywiście
niesłuszne w rozumieniu art. 537 § 2 k.p.k. Dlatego należało uchylić
zaskarżony wyrok i uniewinnić oskarżonego od zarzucanego czynu.