Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 47/15 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court sentence for disorderly conduct where only a fine is statutory. Verdict: partially_allowed

Numero d'incarto III KK 47/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's order sentencing a defendant to community service for disorderly conduct. The defendant argued the sentence violated the Alcohol Act because the offense only carries a fine penalty. The Court agreed, ruling that imposing a restriction of liberty without statutory authorization was a material legal error requiring remand.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 431 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi; Art. 145 k.w.: A court cannot impose a penalty not provided for by the specific statute defining the offense, and the citation of general provisions does not cure the lack of statutory basis for the specific punishment.

Parole chiave

Generato dall'IA
disorderly conduct statutory penalty restriction of liberty material law violation remand for retrial community service alcohol act

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 431 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi
skazanego z art. 431 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U.z 2012r.
Art. 145 k.w.
poz.1356 j.t.) i art. 145 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art.
Art. 9 § 1 k.w.
i za to w myśl art. 9 § 1 k.w. na mocy ww.
Art. 20 § 2 pkt 2 k.w.
obowiązku, o którym mowa w art. 20 § 2 pkt 2 k.w. Trafnie również zauważa autor kasacji innego rodzaju uchybienie, jakim dotknięty jest zaskarżony wyrok nakazowy.
Art. 21 § 1 k.w.
i art. 21 § 1 k.w. wymierzył mu karę miesiąca ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin.Od powyższego orzeczenia nie złożono w ustawowym terminie sprzeciwu, wobec czego uprawomocniło się w dniu 20 listopada 2014 r.
Art. 535 § 5 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 11 marca 2015 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w B.
art. 535 § 5 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 47/15 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski (przewodniczący)‎SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)‎SSN Józef SzewczykProtokolant Anna Korzeniecka-Plewka w sprawie K. S. skazanego z art. 431 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U.z 2012r. poz.1356 j.t.) i art. 145 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 11 marca 2015 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w B. z dnia 23 października 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w B.

UZASADNIENIESąd Rejonowy w B. wyrokiem nakazowym z dnia 23 października 2014 r. uznał obwinionego K. S. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 431 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2012r. poz.1356 j.t.) i art. 145 k.w. i za to w myśl art. 9 § 1 k.w. na mocy ww. przepisu w zw. z art. 20 § 1 i 2 k.w. i art. 21 § 1 k.w. wymierzył mu karę miesiąca ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin.Od powyższego orzeczenia nie złożono w ustawowym terminie sprzeciwu, wobec czego uprawomocniło się w dniu 20 listopada 2014 r.

Kasację na korzyść od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 431 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, polegające na orzeczeniu wobec obwinionego za popełnienie wykroczenia określonego w tym przepisie kary miesiąca ograniczenia wolności w sytuacji, gdy czyn ten zagrożony jest jedynie karą grzywny. Podnosząc ten zarzut, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna, co zważywszy na jej kierunek skutkowało jej uwzględnieniem w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Rację ma skarżący, gdy wskazuje, że zaskarżony wyrok zapadł z rażącą obrazą przepisu prawa materialnego, tj. art. 431 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, mającą istotny wpływ na treść orzeczenia. Sąd Rejonowy, uznając K. S. za winnego popełnienia wskazanego powyższej wykroczenia, wymierzył mu karę ograniczenia wolności, podczas gdy przepis powyższy tego rodzaju kary nie przewiduje. Wykroczenie w nim statuowane zagrożone jest tylko i wyłącznie karą grzywny.

Ponadto orzeczenie kary nieprzewidzianej przez ustawę za dane wykroczenie implikowało dalsze uchybienia wyroku nakazowego, polegające na określeniu z mocy art. 21 § 1 k.w. obowiązku, o którym mowa w art. 20 § 2 pkt 2 k.w. Trafnie również zauważa autor kasacji innego rodzaju uchybienie, jakim dotknięty jest zaskarżony wyrok nakazowy. W podstawie prawnej ukarania powołano bowiem nie tylko stosowny przepis ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, lecz również art. 145 k.w., notabene także nie przewidujący orzeczonej przez Sąd Rejonowy kary, bez uzupełnienia opisu czynu o ustalenie, że sprawca zaśmiecał miejsce publiczne.

Przytoczenie art. 9 § 1 k.w. wskazuje na przyjęcie, iż w sprawie zachodzi zbieg przepisów. Ta treść rozstrzygnięcia nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy i wykracza poza zakres przedmiotowy wniosku o ukaranie.Z tych powodów konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi meriti, który uwzględni zaprezentowane powyżej rozważania i ukształtuje orzeczenie w sposób wolny od stwierdzonych w następstwie rozpoznania kasacji naruszeń prawa materialnego.