Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 461/19 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court's dismissal of fraud charge due to expired statute of limitations for the lesser offense.

Numero d'incarto III KK 461/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's decision to dismiss the prosecution for fraud (art. 297 § 1 k.k.) while upholding the conviction for misappropriation (art. 286 § 1 k.k.). The defendant argued that the statute of limitations had expired for the fraud charge, which was dismissed by the lower court. The Court ruled that when two offenses are cumulatively qualified under art. 11 § 2 k.k., the statute of limitations applies to the entire composite crime based on the heavier penalty, meaning the fraud charge was not time-barred. Consequently, the case regarding the fraud charge was remitted for retrial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 11 § 2 k.k.; Art. 101 k.k.: In cases of cumulative qualification where a single act constitutes multiple offenses, the statute of limitations applies to the entire composite crime based on the penalty for the heavier offense.

Parole chiave

Generato dall'IA
cumulative qualification statute of limitations fraud charge misappropriation criminal law remitted for retrial heavier penalty frode nel pignoramento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k.Wyrokiem z dnia 17 września 2018 r., sygn.
art. 101 k.k.
11 § 2 k.k.), termin przedawnienia jego karalności wyznaczany jest, na podstawie art. 101 k.k., w oparciu o wysokość kary grożącej za to przestępstwo określonej w myśl art.
art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
zobowiązał oskarżoną do informowania Sądu o przebiegu okresu próby.Na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw.
art. 101 § 1 pkt 3 k.k.
z art. 101 § 1 pkt 3 k.k. Sąd umorzył postępowanie wobec oskarżonej w zakresie przestępstwa z art.
art. 286 § 1 k.k.
skazanej z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 listopada 2019 r., w trybie art.
art. 297 § 1 k.k.
z art. 297 § 1 k.k. w zw.
art. 286 § 1 k.k
skazanej z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 listopada 2019 r., w trybie art.
art. 535 § 5 k.p.k
286 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 listopada 2019 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 297 § 1 k.k
Sąd umorzył postępowanie wobec oskarżonej w zakresie przestępstwa z art. 297 § 1 k.k.
art. 11 § 2 k.k
z art. 11 § 2 k.k.Wyrokiem z dnia 17 września 2018 r., sygn.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała 7 sędziów z dnia 20 września 2018 r., I KZP 7/18
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r., V KK 235/09
również wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r., V KK 235/09; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2014 r., I KZP 19/14; postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2015 r., II KK 131/15; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2016 r., V KK 345/15).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2014 r., I KZP 19/14
również wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r., V KK 235/09; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2014 r., I KZP 19/14; postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2015 r., II KK 131/15; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2016 r., V KK 345/15).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2015 r., II KK 131/15
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2016 r., V KK 345/15
również wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r., V KK 235/09; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2014 r., I KZP 19/14; postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2015 r., II KK 131/15; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2016 r., V KK 345/15).
V KK 235/09
Court held that judicial bias regarding prior rulings does not require recusal if no new facts are introduced.
II KK 131/15
Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded regarding statute of limitations for cumulative offenses.
V KK 345/15
Supreme Court dismisses appeal on tax fraud, ruling statute of limitations did not expire due to continuous crime and cumulative qualification.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 461/19 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Tomasz Artymiuk‎SSN Małgorzata Gierszon (sprawozdawca)Protokolant Dorota Szczerbiak w sprawie M.J.P. skazanej z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 listopada 2019 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanej, od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 17 września 2018 r., sygn. akt II K (…), 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego postępowania;

2. wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIEM.J.P. została oskarżona o to, że w dniu 28 grudnia 2006 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem E. SA. Z siedzibą w W., poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu swojego zatrudnienia i osiąganych dochodów w firmie „T.”, ul. C. w W., składając fałszywe oświadczenie o swoim zatrudnieniu w w/wym. firmie, które miało istotne znaczenie dla uzyskania pożyczki i na tej podstawie zawarła umowę kredytu nr (…) w kwocie 10.118,08 zł, nie mając zamiaru spłaty rat tego kredytu, czym działała na szkodę E. S.A. z siedzibą w W., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.Wyrokiem z dnia 17 września 2018 r., sygn. akt II K 374/18.

Sąd Rejonowy we Włocławku, przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., uznał oskarżoną za winną tego, że w dniu 28 grudnia 2006 roku w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem E. S.A. z siedzibą w W., poprzez wprowadzenie w błąd co do formy zatrudnienia, osiąganych dochodów w firmie „T.”, ul. C. w W., oraz możliwości spłaty kredytu i na tej podstawie zawarła umowę kredytu nr (…) w kwocie 10.118.08 zł czym działała na szkodę E. S.A. z siedzibą w W., to jest występku z art. 286 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył jej karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd warunkowo zawiesił na 1 (jeden) rok próby i na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżoną do informowania Sądu o przebiegu okresu próby.Na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 3 k.k. Sąd umorzył postępowanie wobec oskarżonej w zakresie przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. Wyrok zawiera także rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania. Prokurator jak też obrońca oskarżonej wnieśli o sporządzenie uzasadnienia wyroku, lecz po doręczeniu im wyroku z uzasadnieniem nie złożyli apelacji wobec czego wyrok uprawomocnił się z dniem 3 listopada 2018 r.Powyższy wyrok został w całości zaskarżony na niekorzyść skazanej M.J.P. przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego, kasacją, która wpłynęła do Sądu Najwyższego w dniu 23 sierpnia 2019 r.

Zarzucił w niej rażące i mające istotny wpływ na treść postanowienia naruszenie przepisów prawa karnego materialnego i procesowego, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 3 k.k., i art. 11 § 2 i 3 k.k., polegające na umorzeniu postępowania wobec oskarżonej w zakresie przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. z uwagi na upływ terminu przedawnienia, przy jednoczesnym uznaniu oskarżonej winną popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., podczas gdy oba przestępstwa stanowiły jeden czyn wyczerpujący znamiona dwóch przestępstw, co nakazywało stosowanie przesłanek wymienionych w przepisach dotyczących terminu przedawnienia do całego kumulatywnie kwalifikowanego przestępstwa i ustalenie terminu przedawnienia na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest zasadna.Oskarżonej M.J.P. zarzucono popełnienie jednego czynu wyczerpującego znamiona dwóch przepisów ustawy karnej, a mianowicie art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. W związku z tym, że w chwili orzekania upłynął termin przedawnienia przewidziany dla czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 297 § 1 k.k., Sąd I instancji, wbrew regułom wyrażonym w art. 11 § 2 i 3 k.k., uznał oskarżoną za winną w zakresie przestępstwa objętego kwalifikacją z art. 286 § 1 k.k., zaś w zakresie przestępstwa kwalifikowanego z art. 297 § 1 k.k. - umorzył postępowanie wskazując, że nastąpiło przedawnienie jego karalności.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło z rażącym naruszeniem art. 11 § 2 i 3 k.k. gdyż Sąd nie był uprawniony do tego, by orzekać co do kwalifikacji prawnej czynu, a tym samym odmiennie co do tego samego czynu.Takie postąpienie Sądu doprowadziło do sytuacji, w której co do tego samego czynu zapadły dwa wykluczające się wzajemnie rozstrzygnięcia. Z jednej strony mamy bowiem do czynienia ze skazaniem z art. 286 § 1 k.k. m. in. Za wprowadzenie w błąd pokrzywdzonego przez oskarżoną co do formy jej zatrudnienia, osiąganych dochodów w firmie „T.”, co przecież nastąpiło poprzez przedłożenie przez nią fałszywego oświadczenia o zatrudnieniu w ww. firmie, zaś z drugiej strony orzeczenie umarzające postępowanie o przestępstwo z art. 297 § 1 k.k., polegające wszak na przedłożeniu fałszywego oświadczenia o zatrudnieniu.

Tak z opisu czynu zarzuconego, ale i przypisanego oskarżonej, jak też poczynionych przez Sąd, niekwestionowanych ustaleń faktycznych, wynika, że zachowania oskarżonej nie da się rozdzielić. Stanowi jeden czyn wyczerpujący znamiona dwóch przestępstw, co uzasadniało jego kumulatywną kwalifikację. Konsekwencją powyższego winno być zatem, uznanie oskarżonej winną popełnienia zarzuconego jej czynu o kumulatywnej kwalifikacji, bowiem uwzględniając i datę popełnienia czynu - 28 grudnia 2006 r., zagrożenie wskazanego w kwalifikacji prawnej przestępstwa o surowszej kwalifikacji z art. 286 § 1 k.k. - do 8 lat pozbawienia wolności oraz termin przedawnienia wskazany w art. 101 § 1 pkt 2a k.k. - 15 lat, przedawnienie tego przestępstwa, zakwalifikowanego zgodnie z normą art. 11 § 2 k.k. - nie nastąpiło.Powyższe stanowisko jest zgodne z tym jakie Sąd Najwyższy zajął w uchwale 7 sędziów z dnia 20 września 2018 r., I KZP 7/18 (OSNKW 2018/11/72), w której rozstrzygnięte zostały występujące w tym przedmiocie rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych.

Zgodnie z tą uchwałą: „W wypadku czynu, wyczerpującego znamiona dwóch albo więcej przepisów ustawy karnej, który stanowi przestępstwo podlegające kumulatywnej kwalifikacji prawnej (art. 11 § 2 k.k.), termin przedawnienia jego karalności wyznaczany jest, na podstawie art. 101 k.k., w oparciu o wysokość kary grożącej za to przestępstwo określonej w myśl art. 11 § 3 k.k. albo inne przesłanki wymienione w przepisach dotyczących terminu przedawnienia, a stosuje się go do całego kumulatywnie kwalifikowanego przestępstwa.”Przekonanie to przede wszystkim wynika z przyjętego przez ustawodawcę założenia, zgodnie z którym ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo (art. 11 § 1 k.k.).

Z kolei art. 101 k.k. dotyczący terminu przedawnienia karalności we wszystkich jednostkach redakcyjnych odnosi się do karalności „przestępstwa”. W związku z tym badanie terminu przedawnienia karalności przestępstwa dotyczyć może tylko takiego fragmentu zachowania ludzkiego, który spełnia wszystkie przesłanki odpowiedzialności karnej za przestępstwo stanowiące elementy struktury przestępstwa wynikające z przepisu art. 1 k.k., bez względu na to, czy ten fragment został wyodrębniony z zachowania człowieka przy pomocy znamion jednego, czy więcej niż jednego, typu czynu zabronionego.

Do tych przesłanek nie należy jednak przedawnienie karalności przestępstwa, a precyzyjniej – brak upływu terminu przedawnienia. Dlatego upływ terminu przedawnienia właściwego dla określonego typu przestępstwa, gdy przepis ustawy karnej zawierający jego znamiona pozostaje w kumulatywnej kwalifikacji prawnej z innymi przepisami ustawy karnej, nie wyklucza jego powołania w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego sprawcy.W związku z zastosowaniem konstrukcji z art. 11 § 2 k.k. powstaje nowy typ przestępstwa, który może mieć tylko jeden termin przedawnienia (zob. również wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r., V KK 235/09; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2014 r., I KZP 19/14; postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2015 r., II KK 131/15; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2016 r., V KK 345/15).

Termin ten jest wyznaczany zgodnie z art. 101 k.k. W badanej sprawie ten termin powinien zostać określony na podstawie terminu właściwego dla przedawnienia karalności przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. W związku z tym, że termin ten jeszcze nie upłynął, orzeczenie Sądu I instancji o umorzeniu na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 3 k.k. postępowania w zakresie przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. było wadliwe.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Rejonowego w W. i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.as