Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 456/18 Generato dall'IA

Supreme Court quashes tax fraud acquittal due to lack of continuous offense identity with prior gambling conviction.

Numero d'incarto III KK 456/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the District Court's decision to dismiss the tax fraud prosecution against the defendant. The prosecution argued that a prior gambling conviction constituted a continuous offense, but the Court found the acts occurred in different locations without a unified plan. Consequently, the legal requirement for identity of acts was not met, allowing the new prosecution to proceed.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 6 § 2 k.k.s.; Art. 107 § 1 k.k.s.: A prior conviction for a continuous offense does not bar a subsequent prosecution if the acts lack identity in location, timing, or unified intent.

Parole chiave

Generato dall'IA
continuous offense identity of acts tax fraud gambling conviction procedural bar Supreme Court quashing verdict contratto d'esercizio di apparecchi automatici

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 6 § 2 k.k.s.
w związku z art. 6 § 2 k.k.s.,2.
Art. 107 § 1 k.k.s.
przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. i za to wymierzył mu karę grzywny w wysokości 70 stawek dziennych po 70 złotych każda.
Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w związku z art.
Art. 414 § 1 k.p.k.
w związku z art. 414 § 1 k.p.k., polegającą na umorzeniu postępowania karnego skarbowego wobec oskarżonego J.M.A.
Art. 230 § 2 k.p.k.
obrazę przepisów postępowania z art. 230 § 2 k.p.k., przez orzeczenie zwrotu oskarżonemu J.M.A., dowodów rzeczowych w postaci automatu do gier H.
Art. 436 k.p.k.
Zgodnie z art. 436 k.p.k. w zw.
Art. 518 k.p.k.
z art. 518 k.p.k. należało tylko do tego zarzutu ograniczyć rozpoznanie kasacji, albowiem jest to wystarczające do wydania orzeczenia.
Art. 442 § 3 k.p.k.
113 § 1 k.k.s.W ponownym postępowaniu Sąd odwoławczy powinien uwzględnić wskazane powyżej zapatrywanie prawne (art. 442 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.
Sąd odwoławczy w istocie dopuścił się obrazy art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w zw.
Art. 113 § 1 k.k.s.
z art. 113 § 1 k.k.s.W ponownym postępowaniu Sąd odwoławczy powinien uwzględnić wskazane powyżej zapatrywanie prawne (art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II Ka (…)
akt II Ka (…),‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.
II K (…)
akt II K (…), uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w S.
19 września 2018 r.
Odwołać się w tym zakresie w szczególności można do wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 września 2018 r., V KK 415/18, LEX nr 2572694.
V KK 415/18
Supreme Court quashes criminal verdict for gambling machine operator due to flawed continuous offense analysis.
V KK 419/18
Supreme Court quashes acquittal due to prosecutor's failure to supervise proceedings for misdemeanor charges.
V KK 268/18
Supreme Court quashes cassation appeal regarding identity of acts and continuous acts in tax fraud cases.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 456/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Krzysztof Cesarz‎SSN Jerzy GrubbaProtokolant Dorota Szczerbiak przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Grzegorza Krysmanna,‎w sprawie J. A.‎skazanego z art. 107§ 1 k.k.s.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 21 listopada 2019 r.,‎kasacji wniesionej przez Naczelnika (…) Urzędu Celno Skarbowego w W.- na niekorzyść‎od wyroku Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 23 kwietnia 2018 r., sygn. akt II Ka (…),‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W. ‎z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt II K (…), uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 maja 2017 r., Sąd Rejonowy w W. uznał J.A. za winnego tego, że: w okresie od 01.09.2015 r. do 15.10.2015 r. w lokalu B. przy ul. W., w G., urządzał gry przy wykorzystaniu dwóch automatów do gry o nazwach H. o nr (…) oraz C. o nr (…), działających w celach komercyjnych, na których prowadzone gry miały charakter losowy oraz zawierały element losowości, udostępnionych do publicznego korzystania, wbrew przepisom art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), tj. przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. i za to wymierzył mu karę grzywny w wysokości 70 stawek dziennych po 70 złotych każda.

Nadto, orzekł o przepadku dowodów rzeczowych i środków pieniężnych oraz o kosztach sądowych.Po rozpoznaniu apelacji obrońcy wniesionej od powyższego wyroku, Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2018 r., uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umorzył wobec oskarżonego postępowanie karne, orzekając też w przedmiocie dowodów rzeczowych i środków pieniężnych oraz ustalając, że wydatki za postępowanie odwoławcze poniesie Skarb Państwa.Od prawomocnego wyroku kasację wniósł Naczelnik (…) Urzędu Celno–Skarbowego w W., zaskarżając go w całości na niekorzyść oskarżonego.

Zarzucił mu rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa, a mianowicie:1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w związku z art. 414 § 1 k.p.k., polegającą na umorzeniu postępowania karnego skarbowego wobec oskarżonego J.M.A. o zarzucony mu czyn popełniony w okresie od 1 września 2015 roku do 15 października 2015 roku w B. przy ul. W. w G. w powiecie […] województwa (…) w związku z ujawnieniem w toku rozprawy apelacyjnej prawomocnego od dnia 28 grudnia 2017 r., wyroku nakazowego zapadłego przed Sądem Rejonowym w Ż. z dnia 8 grudnia 2017 r. o sygn.

II K (…), skazującego tego samego oskarżonego, w którym uznano czyny popełnione w okresie od dnia 1 września 2015 roku do dnia 15 listopada 2015 r. za czyn ciągły w rozumieniu art. 107 § 1 k.k.s. w związku z art. 6 § 2 k.k.s.,2. obrazę przepisów postępowania z art. 230 § 2 k.p.k., przez orzeczenie zwrotu oskarżonemu J.M.A., dowodów rzeczowych w postaci automatu do gier H. o nr (…) a także kwoty 3.884 złotych ujawnionych wewnątrz ww. automatu, w sytuacji, gdy nie posiada ww. oskarżony uprawnień do posiadania takich przedmiotów wynikających z przepisu art. 15j ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w S. w postępowaniu odwoławczym.

W odpowiedzi na tę kasację, prokurator wniósł o jej uwzględnienie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna. Trafnie wskazuje bowiem skarżący, że Sąd odwoławczy, przyjmując zaistnienie w rozpatrywanej sprawie przeszkody w postaci naruszenia powagi rzeczy osądzonej, dopuścił się rażącego naruszenia prawa procesowego. Zauważyć tu jednak trzeba, że kasacja nie do końca poprawnie od strony formalnej wskazuje na naruszone w związku z tym przepisy. Skarga ogranicza się bowiem w tej mierze do podniesienia obrazy art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k.

Nie jest to jednak prawidłowe. Sąd odwoławczy w istocie dopuścił się obrazy art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. Z uwagi jednak na fakt, że skarżący trafnie wskazał na rażące naruszenie prawa procesowego przez Sąd Okręgowy, Sąd Najwyższy wniesioną kasację uwzględnił.Problematyka tożsamości czynu polegającego na urządzaniu gry hazardowej w postaci gry na automatach o charakterze losowym była już przedmiotem wnikliwych rozważań Sądu Najwyższego. Odwołać się w tym zakresie w szczególności można do wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 września 2018 r., V KK 415/18, LEX nr 2572694.

Sąd Najwyższy przyjął tam trafnie, że: „skoro urządzanie gry hazardowej w postaci gry na automatach (art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h.) wymaga uzyskania koncesji na kasyno gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.), a koncesja taka udzielana jest w odniesieniu do jednego kasyna, prowadzonego w ściśle określonym (geograficznie) miejscu (art. 41 ust. 1, art. 42 pkt 3 i art. 35 pkt 5 u.g.h.), to zachowanie osoby, która nie posiadając koncesji na prowadzenie kasyna, podejmuje działanie w postaci urządzania gry na automatach w różnych miejscach (miejscowościach, lokalach), stanowi każdorazowo - od strony prawnokarnej - inny czyn, podjęty z zamiarem naruszenia tych przepisów w każdym z tych miejsc.

Uprzednie prawomocne skazanie za przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s., popełnione w innym miejscu, w warunkach czynu ciągłego (art. 6 § 2 k.k.s.), w którym czas jego popełnienia obejmuje czasokres popełnienia czynu z art. 107 § 1 k.k.s. co do którego toczy się jeszcze postępowanie karno - skarbowe, nie stanowi w tym późniejszym procesie przeszkody procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej, albowiem nie jest spełniony warunek tożsamości czynów”. Zaprezentowany tu pogląd prawny w pełni aprobuje Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą kasację, odwołując się do obszernych i przekonujących wywodów zaprezentowanych w powołanym uzasadnieniu.

Stanowisko to zaaprobowano już zresztą także w innych orzeczeniach Sądu Najwyższego (zob. np. wyroki SN: z dnia 19 września 2018 r., V KK 419/18, LEX nr 2573942 czy z dnia 15 listopada 2018 r., V KK 268/18, LEX nr 2585068). Zbędne jest zatem ponawianie przedstawionej tam argumentacji. Za wystarczające uznać należy odesłanie w tym miejscu do tych wywodów.Odnosząc powyższy pogląd prawny do realiów tej sprawy zauważyć trzeba, co następuje. Sąd Okręgowy ustalił, że wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 8.12.2017 r., II K (…), przypisano J.A. czyn ciągły z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., popełniony w okresie od dnia 01.09.2015 r. do dnia 15.11.2015 r.

Natomiast w rozpatrywanej sprawie wyrokiem Sądu Rejonowego przypisano temu oskarżonemu czyn popełniony w okresie od 01.09.2015 r. do 15.10.2015 r., tj. w czasie mieszczącym się w okresie popełnienia czynu ciągłego wynikającego z prawomocnego skazania wskazanym wcześniej wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Ż.. Ta właśnie okoliczność dotycząca czasu czynów i podobnej kwalifikacji wskazywała zdaniem Sądu odwoławczego na to, że zachowanie, o które został oskarżony J.A. w rozpatrywanej sprawie stanowiło element przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. popełnionego czynem ciągłym wynikającym z prawomocnego skazania we wskazanej sprawie Sądu Rejonowego w Ż..Podkreślić jednak należy, że gry hazardowe, których dotyczy zaskarżony kasacją wyrok, urządzane były przez oskarżonego w miejscowości G. w lokalu B. w okresie od 01.09.2015 r. do 15.10.2015 r.

Z kolei czyn przypisany oskarżonemu wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Ż. dotyczył gier urządzanych przez niego w Ż. w lokalu „B.”, w okresie od 01.09.2015 r. do 15.11.2015 r.Powyższe dowodzi zatem, że różne były geograficzne miejsca popełnienia przypisanego J.A. czynu z art. 107 § 1 k.k.s. w przywołanym przez Sąd odwoławczy postępowaniu oraz w rozpatrywanej przez ten Sąd sprawie, tak jak i różne (chociaż fragmentami krzyżujące się) były okresy ich popełnienia. Różne były wreszcie lokale, w których gry były realizowane.Zwrócić jeszcze należy uwagę i na to, że zgodnie z opisem przypisanego oskarżonemu czynu, zaskarżony wyrok nie dotyczył urządzania przez niego gier w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Natomiast w wyroku nakazowym Sądu Rejonowego w Ż. przyjęto, że urządzał on gry będąc Prezesem Zarządu „A.” Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Z powyższych wywodów wynika wyraźnie, że nie wchodziło w rachubę przyjęcie – jak to uczynił Sąd Okręgowy – że czyn przypisany J.A. przez Sąd Rejonowy stanowił zachowanie w ramach czynu objętego czynem ciągłym stanowiącym przedmiot wcześniejszego osądzenia w przywołanej powyżej sprawie Sądu Rejonowego w Ż.. W konsekwencji, nie wchodziło w rachubę uznanie wystąpienia przeszkody procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej.

Ta wszak zmaterializowałaby się jedynie wówczas, gdyby wystąpiła tożsamość czynów, tj. – w realiach niniejszej sprawy – procesowa możliwość uznania, że przedmiotowe zachowanie oskarżonego stanowiło część składową czynu ciągłego prawomocnie mu przypisanego w wyroku wydanym we wskazanej sprawie. Skonfrontowanie ustaleń stanu faktycznego przyjętego w rozpatrywanej sprawie z podstawą faktyczną orzeczenia wydanego w przywołanym wcześniej postępowaniu pozwala uznać, że J.A. urządzał gry losowe w różnych geograficznie miejscach, w różnych lokalach oraz niekoniecznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.Poczynione ustalenia pozwalają przy tym przyjąć, że oskarżony realizował przypisane mu działania w sposób przypadkowy, w różnych miejscach i bez ustalonego planu.

Za każdym razem tworzył w ten sposób nowe warunki do popełniania kolejnych przestępstw i działania te obejmował odrębnym zamiarem. Nie było to więc – każdorazowo – zachowanie realizowane w ramach tego samego pierwotnego (zamiaru), jak tego wymaga regulacja z art. 6 § 2 k.k.s., ale jedynie w ramach takiego samego zamiaru. Nie można również przyjąć, że skazany wykorzystywał taką samą sposobność, o której też stanowi art. 6 § 2 k.k.s., gdyż dla urządzania gier losowych nie było w ogóle konieczne wystąpienie jakiejś określonej sposobności, do wykorzystania której miałoby dojść.

Zasadnie wywiódł już Sąd Najwyższy we wspomnianym wyroku z dnia 19 września 2018 r., że w realiach spraw tego rodzaju co do zasady nie może być mowy o tym, by sprawca wykorzystywał sprzyjającą okazję. W realizacji takich zachowań (urządzanie gier na automatach bez posiadania koncesji) nie ma przecież żadnego elementu już istniejącego, albo takiego, który pojawia się na początkowym etapie realizacji czynu przestępczego i jest później wykorzystywany. Sprawca więc niczego nie wykorzystuje dla realizacji znamion czynu zabronionego.

Dlatego należy podzielić pogląd, że uprzednie prawomocne skazanie za przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s. w warunkach czynu ciągłego (art. 6 § 2 k.k.s.), popełnione w innym miejscu, w którym czas jego popełnienia obejmuje czasookres popełnienia czynu z art. 107 § 1 k.k.s., co do którego jeszcze toczy się postępowanie karne – skarbowe, nie stanowi w tym późniejszym procesie przeszkody procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej, albowiem nie jest spełniony warunek tożsamości czynów.Zasadność podniesionego zarzutu przesądza o konieczności uchylenia przez Sąd Najwyższy wyroku Sądu odwoławczego i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Zgodnie z art. 436 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. należało tylko do tego zarzutu ograniczyć rozpoznanie kasacji, albowiem jest to wystarczające do wydania orzeczenia. Rozpoznanie zaś ostatniego zarzutu kasacji stało się bezprzedmiotowe. Zwłaszcza, że kwestionowane w tym zarzucie rozstrzygnięcie o dowodach rzeczowych i środkach pieniężnych było następstwem wadliwego zastosowania przez Sąd Okręgowy przepisu art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.W ponownym postępowaniu Sąd odwoławczy powinien uwzględnić wskazane powyżej zapatrywanie prawne (art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.).Z tych też względów orzeczono, jak w wyroku.as