Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 455/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses defense appeal as inadmissible due to suspended sentence and lack of absolute grounds.

Numero d'incarto III KK 455/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal without examination, ruling it inadmissible under the Code of Criminal Procedure. The defendant, E.J., was convicted of a crime punishable by a suspended prison sentence, yet the defense argued for a retrial based on alleged procedural errors regarding witness testimony. The court held that cassation for a suspended sentence is only permitted if it raises specific statutory grounds, which were absent here.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 531 § 1 k.p.k.; Art. 523 § 2 k.p.k.: Cassation by a convicted defendant is inadmissible when the sentence is a suspended prison term unless it raises specific statutory grounds.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation inadmissibility suspended sentence code of criminal procedure absolute grounds procedural error rinvio del dibattimento diritto a un ricorso effettivo complessità della procedura

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 531 § 1 k.p.k.
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw.
art. 530 § 2 k.p.k.
z art. 530 § 2 k.p.k. w zw.
art. 523 § 2 k.p.k.
Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k., kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
art. 429 § 1 k.p.k.
z art. 429 § 1 k.p.k. pozostawić kasację bez rozpoznania;
art. 637a k.p.k.
Rozstrzygnięcie o kosztach z punktu 2 uzasadnia art. 637a k.p.k. w zw.
art. 637 § 1 k.p.k.
z art. 637 § 1 k.p.k. w zw.
art. 636 § 1 k.p.k.
z art. 636 § 1 k.p.k.Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia.[WB][r.g.] ‎
art. 156 § 2 k.k
III KK 455/25 POSTANOWIENIE Dnia 30 grudnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie E.J., skazanego za czyn z art. 156 § 2 k.k.
art. 156 § 1 pkt 2 k.k
z art. 156 § 1 pkt 2 k.k., za który wymierzono mu prawomocnie karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres dwóch lat próby.
art. 531 § 1 k.p.k
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 455/25 POSTANOWIENIE Dnia 30 grudnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie E.J., skazanego za czyn z art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 30 grudnia 2025 r., kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 24 kwietnia 2025 r., III Ka 4/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Leżajsku z dnia 4 listopada 2024 r., II K 70/24, p o s t a n o w i ł:

1. na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 i 4 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. pozostawić kasację bez rozpoznania;

2. obciążyć skazanego E.J. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Na skutek kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 24 kwietnia 2025 r., III Ka 4/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Leżajsku z dnia 4 listopada 2024 r., II K 70/24, przed Sądem Najwyższym zawisła sprawa E.J., który został uznany za winnego czynu z art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k., za który wymierzono mu prawomocnie karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres dwóch lat próby. Wnosząc kasację obrońca zaskarżył w całości wyrok Sądu Okręgowego, utrzymujący w mocy wyrok Sądu I instancji, i zarzucił:

„rażącą obrazę prawa procesowego, która to mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku przez naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nierozważeniu zarzutu apelacji dotyczącego obrazy art. 7 k.p.k., w sytuacji gdy w ocenie Skarżącego zupełnie pominięto i nie nadano właściwego znaczenia okoliczności wynikającej z przeprowadzonych dowodów w sprawie, a dot. złożonych zeznań kluczowego dla sprawy świadka w osobie P.K. (syn pokrzywdzonego), a konkretnie ten dowód w ocenie Skarżącego został przez Sąd I Instancji oraz następnie II Instancji dowolnie oceniony (w postępowaniu przed Sądem I Instancji brak było przesłuchania ww. kluczowego świadka i to po uprzednim uchyleniu wyroku i przekazaniu do ponownego rozpoznania sprawy po raz pierwszy przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie), a jedynie odczytano zeznania (a które to zeznania są mało wiarygodne, niespójne i pozostają w sprzeczności z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a ponadto świadek to syn pokrzywdzonego mający ewidentny interes w korzystnym zakończeniu sporu zainicjowanego przez ojca), a co istotne nie dokonano konfrontacji z oskarżonym oraz innymi świadkami słuchanymi w sprawie, a dowód ten nie koresponduje m.in. z dokumentacją medyczną jednakże niekompletną (wnioski z lektury opinii biegłego sądowego), w sytuacji zaistnienia licznych wątpliwości wynikających z relacji pozostałych świadków zeznających w sprawie w całości na korzyść E. J., tj. w osobach:

S.Z., Z.Z., G.Z., a korespondujących także z treścią opinii sądowej wydanej w toku sprawy na okoliczność przyczyn i czasookresu powstania urazów pokrzywdzonego oraz dla przyjętej narracji pokrzywdzonego powiązanego rodzinnie z ww. świadkiem, w sytuacji gdy tymczasem Sąd I Instancji oraz także i II Instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w sposób prawidłowy i wnikliwy, pomijając potrzebę ustalenia najistotniejszych okoliczności w sprawie. Nadto, podczas postępowania dowodowego Sąd I instancji nie wyczerpał dostępnych możliwości dowodowych w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do przypisania oskarżonemu zarzucanego mu czynu, respektując przy tym zasady procesowe, w tym zasadę prawdy materialnej (art. 2 § 2 k.p.k.), zasadę bezstronności (art. 4 k.p.k.), zasadę in dubio pro reo (art. 5 § 2 k.p.k.), a także zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.).

Dokonane i przedstawione w uzasadnieniu wyroku ustalenia faktyczne obarczone zostały tym samym błędem i nie uwzględniają całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy. Przeprowadzone w taki sposób postępowanie dowodowe nie wyjaśniło istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i wątpliwości wynikających z lektury uzasadnienia wyroku Sądu II Instancji dla przypisywanego oskarżonemu przestępstwa”. Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej pozostawienie bez rozpoznania jako niedopuszczalnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona przez obrońcę skazanego kasacja okazała się niedopuszczalna, dlatego też Sąd Najwyższy pozostawił ją bez rozpoznania.Zgodnie z art. 531 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania przyjętą kasację, jeżeli nie odpowiada ona przepisom wymienionym w art. 530 § 2 k.p.k. lub gdy przyjęcie kasacji nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 429 § 1 k.p.k., do którego odsyła powołany art. 530 § 2 k.p.k., odmowa przyjęcia środka odwoławczego następuje m.in. jeżeli jest on niedopuszczalny z mocy ustawy.

Kasacja obrońcy skazanego E.J. została przyjęta do rozpoznania zarządzeniem upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w Rzeszowie (k. 11 akt WKK). Z uwagi na treść art. 531 § 1 k.p.k., pomimo formalnego przyjęcia kasacji, Sąd Najwyższy nie jest zwolniony od obowiązku zbadania czy kasacja odpowiada przepisom wymienionym w art. 530 § 2 k.p.k., w tym czy jest dopuszczalna w świetle obowiązującego prawa – art. 429 § 1 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 lipca 2024 r., IV KK 246/24).W tej sprawie wobec E.J. prawomocnie orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k., kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. To ograniczenie nie dotyczy jedynie tzw. kasacji nadzwyczajnej oraz kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 2 i § 4 k.p.k.). Kasacja obrońcy skazanego nie zawierała zarzutów wskazujących na uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k. Jedyny zarzut kasacji dotyczył nierzetelnej kontroli odwoławczej i nie był on ani formalnie (poprzez literalne wskazanie w treści), ani merytorycznie zarzutem wskazującym na uchybienia o randze tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej.

Dlatego też kasację obrońcy skazanego należało uznać za niedopuszczalną, a w konsekwencji pozostawić bez rozpoznania z uwagi na treść art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 i 4 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. Rozstrzygnięcie o kosztach z punktu 2 uzasadnia art. 637a k.p.k. w zw. z art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia.[WB][r.g.] ‎