Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 45/14 Generato dall'IA

Polish Supreme Court dismisses cassation for drug offenses, ruling appellate court properly addressed witness credibility errors.

Numero d'incarto III KK 45/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense lawyer against a conviction for drug trafficking. The defense argued that the appellate court failed to address specific procedural errors and grouped distinct factual errors together without separate analysis. The court rejected these claims, finding that the appellate court did substantively review the witness credibility issues and that the grouping of arguments was legally permissible given their common underlying basis.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.: The appellate court's failure to explicitly state the inadmissibility of specific procedural or factual error claims does not constitute a violation if the claims were substantively analyzed, and grouping related errors is allowed when they share a common factual basis.

Parole chiave

Generato dall'IA
drug trafficking conviction appellate review standards witness credibility assessment grouping of cassation claims procedural error dismissal cassation inadmissibility factual finding review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
przepadek korzyści majątkowych.Od wyroku Sądu odwoławczego, kasację wniósł obrońca skazanego i zarzucając:1.„rażące naruszenie prawa mające wpływ na treść wyroku, mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. i art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
i art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nierozpoznaniu postawionego w apelacji zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść wyroku, a mianowicie art.
Art. 410 k.p.k.
polegające na nierozpoznaniu postawionego w apelacji zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 410 k.p.k. i art.
Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.;2.rażące naruszenie prawa mające wpływ na treść wyroku, mianowicie art.
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt III KK 45/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 r.
Art. 636 § 1 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze, wobec nie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa wskazanych w kasacji, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k.
Art. 45 § 1 k.k.
o przeciwdziałaniu narkomanii na kary: roku oraz roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, za które wymierzono karę łączną 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczono na mocy art. 45 § 1 k.k.
Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 45/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 12 k.k
z art. 12 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w S.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 45/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 r. sprawy R. S. skazanego za popełnienie przestępstw z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 7 listopada 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 7 czerwca 2013 r. postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego R. S. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 7 czerwca 2013 r., którym R. S. został skazany za popełnienie dwóch przestępstw z art. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na kary: roku oraz roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, za które wymierzono karę łączną 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczono na mocy art. 45 § 1 k.k. przepadek korzyści majątkowych.Od wyroku Sądu odwoławczego, kasację wniósł obrońca skazanego i zarzucając:1.„rażące naruszenie prawa mające wpływ na treść wyroku, mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nierozpoznaniu postawionego w apelacji zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.;2.rażące naruszenie prawa mające wpływ na treść wyroku, mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. polegające na łącznym rozpoznaniu wszystkich zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, chociaż każdy z tych zarzutów dotyczył innych okoliczności faktycznych i powinny być one rozpoznane oddzielnie, a ponadto polegające na rozpoznaniu tych zarzutów w sposób pobieżny i ogólnikowy”,wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Okręgowej w S. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego R.

S. jest oczywiście bezzasadna, a zatem należało oddalić złożony w sprawie nadzwyczajny środek zaskarżenia w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Nie można bowiem podzielić stanowiska skarżącego, że Sąd odwoławczy w uzasadnieniu swojego wyroku nie rozpoznał lub w sposób pobieżny i ogólnikowy odniósł się do zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego, dopuszczając się w ten sposób naruszenie przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd odwoławczy rozpoznał merytorycznie zarzut apelacyjny obrazy art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k., mimo że faktycznie w uzasadnieniu swojego orzeczenia nie zawarł stwierdzenia co do jego niezasadności.

Zarzut obrazy wymienionych przepisów, jak wynika z uzasadnienia apelacji, obrońca upatrywał w tym, że Sąd I instancji ustalając stan faktyczny nie wziął pod uwagę zeznań E. W. i D. W. złożonych na rozprawie. Jednakże z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że analizie i ocenie Sądu podlegały wszystkie zeznania tych świadków złożone zarówno na etapie postępowania przygotowawczego jak i sądowego, które zostały uznane za niewiarygodne. Nie jest to jednak równoznaczne z tym, jak to się starał wykazać obrońca, że orzeczenie zostało oparte jedynie na części materiału dowodowego.

Zauważyć należy, że z oceną zeznań wyżej wskazanych świadków przez pryzmat zmiany zeznań na etapie postępowania sądowego niewątpliwie połączony jest zarzut pierwszy apelacji, czyli błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd odwoławczy odnosząc się do niego i zauważając, że doszło do zmiany zeznań świadków w zasadniczej ich części, a więc wskazania osoby od której nabywali środki odurzające, uznał za prawidłowo dokonaną przez Sąd I instancji ocenę zeznań świadków. Nie jest również trafny drugi zarzut kasacji, z którego wynika, że zdaniem skarżącego, o braku rzetelności kontroli odwoławczej świadczy nie ustosunkowanie się do każdego z trzech zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych w sposób wyraźnie wyodrębniony, mimo że każdy z tych zarzutów dotyczył innych okoliczności faktycznych.

Analiza apelacji wskazuje jednak, jak słusznie podnosi prokurator w odpowiedzi na kasację, że wszystkie trzy zarzuty w istocie kwestionowały sprawstwo oskarżonego przez pryzmat niewłaściwej oceny przez Sąd I instancji zeznań złożonych przez świadków przed Sądem w sytuacji, gdy uległy one istotnej zmianie w stosunku do tych złożonych w postępowaniu przygotowawczym. Dotyczyło to zarówno samego faktu nabywania przez E. W. i D. W. od oskarżonego substancji psychotropowych, czasokresu w jakim to miało mieć miejsce jak i rodzaju środków jakie nabywali świadkowie.

W takim układzie, Sąd odwoławczy dokonując kontroli prawidłowości w tym zakresie poczynionych ustaleń faktycznych miał w pełni prawo, aprobując ocenę zeznań świadków dokonaną przez Sąd I instancji, odnieść się wspólnie do zarzutów apelacji, na co zresztą zwrócił uwagę w początkowej części uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze, wobec nie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa wskazanych w kasacji, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k.