Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless, upholding lower court's drug trafficking conviction and sentencing.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, rejecting the defense's claims of procedural violations. The defense argued the lower court exceeded appeal boundaries and improperly evaluated expert opinions, while the prosecution had challenged the entire first-instance verdict regarding the classification of the act as a minor incident. The court ruled that the appellate court correctly applied the law, considered the defense's arguments, and did not err in its assessment of the evidence or sentencing.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 1 k.p.k.; Art. 438 § 2, 3 k.p.k.; Art. 399 k.p.k.; Art. 440 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k. – An appellate court does not exceed the scope of the appeal if the public prosecutor challenges the entire first-instance judgment, even if some of the prosecutor's specific charges were incorrect or irrelevant to the final outcome.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III KK 440/24 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 22 października 2024r. sprawy M.S. skazanego za przestępstwo z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i inne z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 3 kwietnia 2024r., sygn. akt II Ka 42/24, zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego w Nisku z dnia 27 grudnia 2023r., sygn. akt II K 352/22 postanowił:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym.W pierwszym zarzucie skarżący wskazał na naruszenie przez Sąd II instancji art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433§1 k.p.k. w zw. z art. 434§1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 438§2 i §3 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k. poprzez wydanie orzeczenia poza granicami stawianych zarzutów apelacyjnych, a także pomimo tego, że nie podzielił słuszności stawianych przez oskarżyciela publicznego zarzutów wskazanych w art. 438§2 i 3 k.p.k., tylko „całkowicie dowolnie i ogólnikowo uznał zasadność apelacji; co więcej pomimo uznania, że Sąd I Instancji dopuścił się naruszenia z art. 438§1 k.p.k. - a dalej nie spełniając wymogów nałożonych na niego w art. 457§3 k.p.k.”.Zarzutu tego nie można jednak uznać za trafiony.
Zauważenia wymaga, że oskarżyciel publiczny zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości na niekorzyść skazanego M.S. i m.in. na podstawie art. 438 pkt 1, 2 i 3 k.p.k. postawił trzy zarzuty – błędu w ustaleniach faktycznych, naruszenia przepisów prawa procesowego oraz obrazy prawa materialnego, przy czym wszystkie te zarzuty dotyczyły jednej okoliczności, a mianowicie tego, że Sąd Rejonowy zakwalifikował czyn, którego M.S. dopuścił się w dniu 5 kwietnia 2022r. – jako wypadek mniejszej wagi.Uznać należy, że Sąd nie wyszedł poza granice stawianych zarzutów.
Choć w istocie oskarżyciel publiczny popełnił pewną niezręczność w wywiedzionej apelacji, to jednak zaskarżył wyrok w szerszym zakresie. I choć również należy przyznać rację Sądowi II instancji, że skarżący ten postawił dwa niewłaściwe zarzuty, trzeci z nich, ten, w którym wskazano na naruszenie prawa materialnego, okazał się prawidłowy i zasadny. Błędy prokuratora, choć zostały zauważone i ujawnione przez Sąd II instancji, nie miały ostatecznie wpływu na skuteczność wniesionego środka odwoławczego. Nie można również podzielić drugiego z zarzutów kasacyjnych, w którym wskazano na naruszenie przez Sąd Odwoławczy art. 399 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. oraz art. 458 k.p.k.
Przepis art. 399 stanowi, że „jeżeli w toku rozprawy okaże się, że nie wychodząc poza granice oskarżenia można czyn zakwalifikować według innego przepisu prawnego, sąd uprzedza o tym obecne na rozprawie strony”. Po pierwsze – pierwotnie skazanemu zarzucono popełnienie czynu z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, zaś to Sąd Rejonowy dokonał zmiany korzystanej dla skazanego. Po drugie natomiast, wniosek o zmianę wyroku Sądu I instancji w tym kierunku wynikał wprost z apelacji oskarżyciela publicznego – vide: wniosek z tiret pierwsze na str. 2 apelacji.
Nie można zatem uznać, że skazany, na etapie postępowania odwoławczego został postawiony w nowej, nieprzewidzianej sytuacji, która winna skutkować aktywnością Sądu Odwoławczego mającą na celu uświadomienie go o możliwych jej skutkach. Ponadto, skazany był reprezentowany przez obrońcę, a co za tym idzie, trudno mówić o tym, by jego prawo do obrony doznało jakiegokolwiek uszczerbku. Zarówno w piśmiennictwie jak i judykaturze przyjmuje się, że obowiązek uprzedzenia o zmianie kwalifikacji prawnej ciąży na sądzie odwoławczym tylko wówczas, gdy możliwość zmiany kwalifikacji prawnej czynu sąd ten przewiduje z urzędu – z taką zaś sytuacją strony postępowania nie miały do czynienia (vide np.:
Świecki Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, komentarz do art. 399 k.p.k., teza 21 i n., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2021r., sygn. akt III KK 228/21).Obrona pozostaje w błędzie również co do tego, że Sąd Odwoławczy nie był władny dokonać zmiany wyroku skazującego i winien w tym zakresie co najwyżej uchylić wyrok w zaskarżonej części i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania (zarzut 3). Wbrew twierdzeniu obrony M.S. nie został „uniewinniony” od zarzutu posiadania „znacznej ilości środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste”, a co więcej, mimo uznania czynu skazanego za wypadek mniejszej wagi, znamię to niezmiennie figurowało w jego opisie.
Okoliczność ta wynika zarówno bezpośrednio z rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego (w pkt I Sąd uznał M.S. za „winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia czynu” i jedynie odmiennie ten czyn zakwalifikował), jak też z motywów pisemnych orzeczenia (patrz: str. 1 pkt 1.1.1. formularza, czy str. 12). Gdy uwzględni się więc kierunek apelacji oskarżyciela publicznego i zawarte w niej zarzuty i wnioski, nic nie stało na przeszkodzie, by Sąd dokonał zmiany orzeczenia na niekorzyść skazanego. Nie można w tym wypadku mówić o naruszeniu art. 454§1 k.p.k., ani żadnego innego przepisu wskazanego przez obronę w omawianym zarzucie.W zarzucie z pkt 4 kasacji wskazano na naruszenie przez Sąd Odwoławczy art. 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. w zw. z art. 60§2 k.k. oraz art. 53 k.k., które miało polegać na wydaniu orzeczenia rażąco niesprawiedliwego i dokonaniu przy tym dowolnej oceny zaskarżanego wyroku, jedynie na podstawie dowodu z opinii biegłego ds. fizykochemii, biorąc pod uwagę jedynie okoliczności niekorzystne dla skazanego, całkowicie pomijając okoliczności dla niego korzystne – a ustalone w postępowaniu przed Sądem I instancji, których uwzględnienia wymaga dyrektywa wymiaru kary.Odnosząc się do tak postawionego zarzutu przypomnienia wymaga, że art. 2§2 k.p.k. i art. 4 k.p.k. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż w przepisach tych sformułowano generalne zasady rządzące procesem karnym, które to zasady znajdują następnie konkretyzację w części szczegółowej kodeksu.
Zatem treścią zarzutu może stać się jedynie naruszenie tych konkretnych, szczegółowo wskazanych przepisów, nie zaś zasad generalnych.Idąc dalej, art. 7 k.p.k. podnoszony może być tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca – Sąd Odwoławczy dokonał jedynie subsumpcji stanu faktycznego ustalonego przez Sąd I instancji pod właściwą normę prawną. Z kolei art. 410 k.p.k. nie ma zastosowania do postępowania odwoławczego, ponieważ to nie dowody ujawnione przed Sądem II instancji stanowiły podstawę rozstrzygnięcia tego sądu.Zróżnicowanie w wymiarze kar orzeczonych wobec skazanego nieprawomocnym wyrokiem Sądu I instancji i wyrokiem Sądu II instancji wynika z niewłaściwego potraktowania przez Sąd Rejonowy czynu skazanego jako wypadku mniejszej wagi.
Już sam fakt takiego zakwalifikowania czynu M. S. spowodował, że Sąd podejmował decyzję o wymiarze kary w diametralnie innym reżimie ustawowego zagrożenia. I mimo orzeczenia przez Sąd Odwoławczy minimalnej kary przewidzianej przepisami, tj. roku pozbawienia wolności, wobec dopuszczenia się przez M.S. także drugiego przestępstwa, za które został skazany w niniejszym postępowaniu, niemożliwym stało się orzeczenie kary łącznej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania z uwagi na obwarowania przewidziane w art. 69§1 k.k. Uznać także należy, że wymierzenie przez Sąd Odwoławczy za czyn z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii kary w minimalnym jej wymiarze przewidzianym przez ustawę, wbrew twierdzeniom obrony, świadczy o uwzględnieniu przez ten Sąd okoliczności przemawiających na korzyść skazanego.Bezskuteczne jest przy tym stawianie zarzutu uchybienia art. 60§2 k.k., skoro jest to przepis, którego Sąd nie stosował, a co za tym idzie – nie mógł naruszyć.
Podobnie odnieść się należy do wskazanego w uzasadnieniu kasacji naruszenia art. 440 k.p.k. w tej przestrzeni. Wymierzając skazanemu karę Sąd Odwoławczy rozpoznał wnioski apelacji prokuratora, przyznał mu rację co do zasadności orzeczenia kar w określonym wymiarze mimo przeciwstawnego wniosku obrony (k. 359v), a następnie swoje stanowisko uzasadnił. Skoro tak, to nie sposób zarzucić mu uchybienia w postaci braku zauważenia określonych nieprawidłowości z urzędu – a więc niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.W ostatnim zarzucie (pkt 5) obrona wskazała na naruszenie art. 433§1 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 193§1 k.p.k. w zw. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., poprzez „nieprawidłową merytorycznie ocenę zarzutów apelacji w zakresie, w jakim aprobowała ona wnioski płynące z opinii biegłych, z którymi w sposób wnikliwy i dokładny rozprawił się Sąd I instancji – albowiem pomija, iż dowód z opinii biegłych jest jednym z dowodów, nie zaś dowodem absolutnym, sąd orzeka na podstawie całości materiału dowodowego, badając stronę podmiotową i przedmiotową danego czynu”.Zarzut ten nie został szerzej omówiony w uzasadnieniu kasacji.
Istotne jest jednak to, że w treści jedynej wywiedzionej w sprawie apelacji oskarżyciel publiczny nie stawiał zarzutów pod adresem oceny dowodu z opinii biegłego, czy też ustaleń poczynionych w oparciu o nią. Już tylko z tego powodu zarzut jawi się jako całkowicie bezzasadny – Sąd Odwoławczy nie dokonywał samodzielnej oceny tej opinii, bowiem w oparciu o treść środka zaskarżenia nie był do tego upoważniony. Nie mógł on tym samym naruszyć żadnego z przywołanych w zarzucie przepisów proceduralnych.Podsumowując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia, a tym bardziej takiego o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.Konsekwencją powyższego było uznanie kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym.
Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.WB.[ms]