Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded, rejecting procedural violations and factual disputes regarding age awareness.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting the defense's claims of procedural violations and factual errors. The defense argued that the appellate court failed to independently evaluate DNA evidence and ignored arguments regarding the victim's age, while the prosecution supported dismissal. The court ruled that the appellate court adequately addressed all arguments, the defense's attempt to re-litigate factual findings was inadmissible at this stage, and no procedural errors affected the verdict.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 535 § 3 k.p.k.; art. 433 § 2 k.p.k.; art. 457 § 3 k.p.k.; art. 636 § 1 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded if the appellate court has clearly and exhaustively addressed all arguments, the facts are uncontested, and the defense fails to demonstrate that alleged procedural errors or factual disputes could have influenced the final judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 438/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy P. B., skazanego za popełnienie przestępstw z art. 200 § 1 k.k. i innych, z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II AKa 189/15, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku, z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt XIV K 236/13 postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego P.B. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Okręgowy w Gdańsku, wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 r., wydanym w sprawie XIV K 236/13, skazał P.B. za popełnienie trzech przestępstw zakwalifikowanych: z art. 200 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, z art. 191 § 1 k.k. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz z art. 200 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności. Na mocy art. 85 k.k. i art. 86 k.k. wymierzono oskarżonemu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności.Sąd Apelacyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn.
II AKa 189/15 utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.Od wyroku Sądu odwoławczego kasację wniósł obrońca skazanego zarzucając, w trzech punktach, rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść wyroku, tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., powiązane z konkretnymi zarzutami apelacyjnymi. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku wniósł w pisemnej odpowiedzi na kasację o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy skazanego P. B. jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Sąd Najwyższy w pełni akceptując stanowisko prokuratora wyrażone w pisemnej odpowiedzi na kasację podkreśla jedynie dodatkowo, że niezasadne są zarzuty naruszenia przez Sąd II instancji przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku w sposób bowiem jasny i wyczerpujący odniósł się do wszystkich zarzutów postawionych w apelacji wyjaśniając, dlaczego uznał je za niezasadne. W całości podzielił on ustalenia faktyczne co do przebiegu zdarzeń dokonane w sprawie przez Sąd I instancji. Kontrola apelacyjna dokonana została z uwzględnieniem wszystkich argumentów zawartych w zwyczajnym środku odwoławczym.Analizując trafność zarzutów apelacji, Sąd odwoławczy w pełni zaaprobował dokonaną przez Sąd I instancji negatywną ocenę wyjaśnień oskarżonego w zakresie w jakim wskazywał on, że nie posiadał świadomości co do wieku pokrzywdzonej E. G., a co mogło mieć niewątpliwie wpływ na jego odpowiedzialność karną za czyn z art. 200 § 1 k.k. W tym zakresie prawidłowa jest również analiza zeznań tej pokrzywdzonej oraz świadka J.
K.. Odnosząc się natomiast do zarzutu związanego z utrwaleniem w protokole zeznań tego ostatniego świadka, to Sąd II instancji wykazał, że ta czynność dowodowa została prawidłowo dokonana na gruncie art. 143 § 1 pkt 2 k.p.k., ale z naruszeniem art. 150 § 1 k.p.k., co nie miało wpływu na treść wyroku. Obecnie obrońca również nie wykazał, aby ewentualne uchybienia mogły mieć wpływ i to istotny na treść zaskarżonego orzeczenia. Nie można bowiem pomijać tego, że zeznania świadka dotyczyły tylko i wyłącznie zdarzenia związanego z E. G., w zakresie którego skazany kwestionuje jedynie świadomość co do jej wieku, a nie samo zdarzenie.
Nadto należy zwrócić uwagę, że św. J. K. zeznając w Sądzie na okoliczność jej przesłuchania w dniu 25 marca 2013 r. nie twierdziła, że takich zeznań nie składała, a jedynie że nie są one prawdziwe, co stanowi istotną różnicę. Niepodzielenie natomiast przez Sąd Apelacyjny argumentów zawartych w apelacji obrońcy, co do dokonanej przez Sąd I instancji oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego na szkodę E. G., nie jest jednoznaczne z pominięciem tego zarzutu w ramach kontroli odwoławczej.Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Apelacyjny nie dokonał własnej oceny materiału dowodowego związanego z badaniem DNA zabezpieczonej w sprawie substancji organicznej.
Sąd ten jedynie stwierdził, że całkowicie dowolne są argumenty obrońcy wskazujące, że ślady DNA mogły pochodzić od brata bliźniaka oskarżonego zauważając, że tego rodzaju domniemanie w realiach sprawy jest nieuprawnione. Do takiego wniosku oraz tego, że to oskarżony jest sprawcą przestępstwa Sąd doszedł na podstawie analizy szeregu dowodów przeprowadzonych w sprawie, w tym zeznań świadków wskazujących jednoznacznie na stopień upojenia alkoholowego M. B., zeznań K. T. oraz pokrzywdzonej J. S.. W tej sytuacji należy przyjąć, że obrońca stara się przeprowadzić ponowną polemikę z ustaleniami faktycznymi Sądu I instancji, która na etapie postępowania przed Sądem Najwyższym nie jest dopuszczalna.Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów prawa wskazanych w kasacji, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanego P. B. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k.