Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 435/11 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal court verdict for failure to address reasonable doubt regarding joint criminal intent.

Numero d'incarto III KK 435/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appeal court's verdict, which had reduced the defendant's sentence, due to a failure to address specific reasonable doubts raised by the defense. The defense argued that the evidence did not conclusively prove joint criminal intent, noting the lack of blood on the defendant's hands and inconsistencies in the timeline. The court held that these unresolved doubts required the lower court to explicitly consider them under the principle of reasonable doubt before sentencing.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 5 § 2 k.p.k.: The appellate court must address all reasonable doubts raised by the defense regarding joint criminal intent; failure to do so constitutes a violation of the principle of reasonable doubt requiring the case to be remitted.

Parole chiave

Generato dall'IA
reasonable doubt joint criminal intent appellate court duty violation of law remittal to lower court evidence insufficiency principle of reasonable doubt

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
art. 433 § 2 k.p.k. i 457 § 3 k.p.k.
Art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 2 k.p.k., czemu Sąd ten powinien dać wyraz stosownie do art. 457 § 3 k.p.k.
Art. 5 § 2 k.p.k.
Art. 18 k.k.
Art. 118 § 1 k.p.k.
5 § 2 k.p.k., przytaczając nawet odpowiedni fragment uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2008 r., V KK 267/08 (Lex 485030).Podniesiona w motywach apelacji obraza tego przepisu, dająca się niewątpliwie wywieść choćby przy zastosowaniu dyrektywy określonej w art. 118 § 1 k.p.k.
art. 279 § 1 k.k
za winnego czynu wypełniającego dyspozycję art. 279 § 1 k.k.
art. 13 § 1 k.k
z art. 13 § 1 k.k., opisanego w ten sposób, że w dniu 1 listopada 2007 r.
art. 14 § 1 k.k
art. 433 § 2 k.p.k
Stanowisko to poparł prokurator Prokuratury Generalnej na rozprawie kasacyjnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Nie można odmówić słuszności zarzutowi rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k.
art. 5 § 2 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V KK 267/08
5 § 2 k.p.k., przytaczając nawet odpowiedni fragment uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2008 r., V KK 267/08 (Lex 485030).Podniesiona w motywach apelacji obraza tego przepisu, dająca się niewątpliwie wywieść choćby przy zastosowaniu dyrektywy określonej w art.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 435/11 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 października 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Kazimierz Klugiewicz‎SSN Dariusz ŚwieckiProtokolant Teresa Jarosławska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza,‎w sprawie K. P.‎skazanego z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 17 października 2012 r.,‎kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego ‎z dnia 11 sierpnia 2011 r., ‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego ‎z dnia 11 kwietnia 2011 r., /…/, 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.

A. H. kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa zł i osiemdziesiąt gr), w tym 23 % podatku VAT za sporządzenie i wniesienie kasacji w ramach obrony z urzędu oskarżonego. UZASADNIENIESąd Rejonowy wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2011 r., uznał K. P. za winnego czynu wypełniającego dyspozycję art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k., opisanego w ten sposób, że w dniu 1 listopada 2007 r. w L., działając wspólnie i w porozumieniu z G. R. i G. M. usiłował dokonać kradzieży po uprzednim włamaniu polegającym na wybiciu szyby w oknie, a następnie przecięciu pręta i płaskownika w kracie okiennej do Lombardu R., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na włączenie sygnalizacji alarmowej, powodując wyłącznie uszkodzenia, w konsekwencji czego powstały straty materialne o wartości 400 zł na szkodę A.

K. i M. W., i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 14 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 11 stycznia 2011 r., po rozpoznaniu apelacji pochodzących od oskarżonych (w tym od obrońcy K. P., który zarzucił mające wpływ na treść wyroku: obrazę art. 2 § 2 4, 7 i 410 k.p.k. oraz błąd w ustaleniach faktycznych, wnosząc o uniewinnienie oskarżonego albo wydanie orzeczenia kasatoryjnego), zmienił zaskarżony wyrok tylko wobec K. P. i jedynie w ten sposób, że obniżył mu karę do roku pozbawienia wolności.

W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego obrońca K. P. zarzucił „rażące naruszenie prawa, tj. art. 433 § 2 k.p.k. i 457 § 3 k.p.k. przez brak należytego rozważenia wszystkich wniosków i zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego, oraz brak dostatecznego wykazania w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, dlaczego zarzuty i wnioski apelacji Sąd uznał za niezasadne, co miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku”, a następnie wniósł o „uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji”.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Stanowisko to poparł prokurator Prokuratury Generalnej na rozprawie kasacyjnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Nie można odmówić słuszności zarzutowi rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. na skutek nierozważenia wszystkich zarzutów wskazanych w apelacji.Sąd Okręgowy skupił uwagę na łatwych do obalenia twierdzeniach, powołanych na uzasadnienie obrazy wymienionych w niej przepisów, że brak dowodów rzeczowych sprawstwa oskarżonego (śladów linii papilarnych i jego krwi na miejscu zdarzenia) oraz negatywny wynik przeszukania odzieży wykluczają jego udział w przestępstwie.

Rzeczywiście, braki te przy usiłowanej tylko kradzieży z włamaniem, mogą także świadczyć o niepozostawieniu śladów biologicznych przez sprawcę na miejscu przestępstwa oraz potwierdzać tylko stadium, jakie osiągnęło (usiłowania). Sąd odwoławczy powtórzył też, że zespół poszlak w postaci: wspólnego przebywania oskarżonych od godziny 21oo do 22oo, a więc i w czasie włamania do lombardu, zatrzymania ich razem nieopodal, linii papilarnych G. R. na rzeczy będącej w tym lombardzie i krwi G. M. na odłamkach szyby, rozciętych naskórków dłoni i krwi na nich u dwóch oskarżonych, krwi na ubraniach wszystkich trzech, tworzy, wraz z wnioskami wynikającymi z tych poszlak, zamknięty łańcuch dowodzący współsprawstwa oskarżonego.Zabrakło jednak odniesienia się Sądu Okręgowego do twierdzenia zawartego w uzasadnieniu apelacji, że współsprawstwa nie można domniemywać (tu – przypuszczać), a powyższe poszlaki nie usuwają wątpliwości co do współsprawstwa oskarżonego.

W kasacji, choć znów tylko w uzasadnieniu, wskazano wprost na uchybienie art. 5 § 2 k.p.k., przytaczając nawet odpowiedni fragment uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2008 r., V KK 267/08 (Lex 485030).Podniesiona w motywach apelacji obraza tego przepisu, dająca się niewątpliwie wywieść choćby przy zastosowaniu dyrektywy określonej w art. 118 § 1 k.p.k. (jeśli nie podzielić poglądu, że granice zaskarżenia wyroku Sąd I instancji pozwalały na jego skontrolowanie pod kątem wszystkich uchybień procesowych, a nie tylko expressis verbis wyrażonych w apelacji), nie spotkała się z reakcją Sądu odwoławczego.Do kręgu wątpliwości, o których mowa w art. 5 § 2 k.p.k., należą nie tylko dostrzegane przez sąd, ale również takie, które powinny być zauważone.

W niniejszej sprawie z materiału dowodowego nie dało się wywieść, że to K.P. miał skaleczenia i krew na dłoniach. Nie poddano badaniom odzieży oskarżonych, a zatem nie wiadomo, czy na ubraniu K. P. była krew G. M., ujawniona następnie na szkle szyby z lombardu, ani kiedy krew została na to ubranie naniesiona. Ustalono, że przed godziną 22oo trzech młodych mężczyzn wybiło szybę w zakładzie krawieckim niedaleko lombardu, a mimo to faktu tego nie związano z oskarżonymi. Istniał dowód osobowy w postaci wyjaśnień K. P., który nigdy nie przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu.

Ponadto, wymienione w art. 7 k.p.k. kryteria sędziowskiej oceny w postaci wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego naprowadzają na sytuacje, w których określona osoba pozostawała tylko obserwatorem przestępstwa, nie będąc jego uczestnikiem (współdziałającym w rozumieniu art. 18 k.k.) albo doszło do ekscesu.Wyżej wskazane okoliczności (wątpliwości) powinny zostać zauważone przez Sąd Okręgowy zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 433 § 2 k.p.k., czemu Sąd ten powinien dać wyraz stosownie do art. 457 § 3 k.p.k. To zaniechanie było rażące i mogło mieć istoty wpływ na treść zaskarżonego wyroku.Ponownie rozpoznając sprawę Sąd odwoławczy oceni, które z tych wątpliwości są nieusuwalne, a w razie stwierdzenia, że wszystkie z nich, postąpi w myśl art. 5 § 2 k.p.k.Dlatego też przedwczesne byłoby uchylenie obu wyroków i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, jak postulowano w kasacji.