Criminal appeal dismissed; higher court found no violation of the prohibition of heavier punishment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ruling that the lower court's sentence did not violate the prohibition of reformationis in peius. The defense argued that the appellate court's application of the combined punishment principle was less favorable than the first-instance judgment, despite factual changes. The court rejected this, noting the new sentence was lighter than the original combined term and sufficiently justified by the facts.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 434 § 1 k.p.k.; Art. 454 § 2 k.p.k.; Art. 424 § 2 k.p.k.: The prohibition of reformationis in peius does not apply when the appellate court imposes a lighter sentence than the first-instance combined punishment, even if the legal qualification is more favorable.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 429/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 kwietnia 2015 r.,sprawy T. M. S.skazanego z art. 191§2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 91§1 kkz powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w S.z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt II Ka […]zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić skazanego T. M. S. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 23 września 2014 r., w sprawie II Ka […], zmienił wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 26 marca 2014 r., wydany w sprawie II K […], którym T. M. S. na podstawie art. 14 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 64 § 2 kk oraz za drugie przestępstwo art. 191 § 2 kk skazany został na karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, w ten sposób, że uchylił orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności, dokonał zmiany opisu czynu zarzuconego w pkt I oraz przyjmując, że czyn ten i czyn przypisany w pkt II zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw, a także przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 191 § 2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk i art. 91 § 1 kk wymierzył karę 3 lat pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 434 § 1 kpk i art. 454 § 2 kpk w zw. 424 § 2 kpk poprzez zastosowanie mniej korzystnej zasady wymiaru orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec skazanego T.S., w istocie stanowiącej zaostrzenie wymiaru kary pozbawienia wolności, mimo braku skargi oskarżyciela publicznego wniesionej w stosunku do tego skazanego oraz mimo zmiany na jego korzyść ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a nadto niedostateczne uzasadnienie podstaw zastosowania innej zasady wymiaru kary pozbawienia wolności”, wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w S. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Prokurator Prokuratury Okręgowej w S., w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego T.
M. S. jest, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, oczywiście bezzasadna i jako taka została oddalona, natomiast T. M. S. został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, wobec jego sytuacji majątkowej i braku możliwości uzyskania dochodu w okresie odbywania kary pozbawienia wolności.Obrońca w uzasadnieniu kasacji nie wykazał, że Sąd Okręgowy, orzekając w tej sprawie, dopuścił się naruszenia zasady zakazu reformationis in peius, określonej w art. 434 § 1 kpk i w art. 454 § 2 kpk, w związku z art. 424 § 2 kpk, przez niewystarczające uzasadnienie wymiaru kary pozbawienia wolności.
Wystarczy zwrócić uwagę na wymiar kary łącznej orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego – 4 lat pozbawienia wolności i wymiar kary pozbawienia wolności orzeczonej za ciąg przestępstw przez Sąd Okręgowy. – 3 trzy lata. Wymierzając karę łączną Sąd Rejonowy nie zastosował zasady absorbcji, lecz zasadę asperacji i to w sposób zbliżony do zasady kumulacji. Sąd Okręgowy przyjął łagodniejszą niż Sąd Rejonowy kwalifikację prawną i orzekł karę pozbawienia wolności odpowiadającą karze orzeczonej przez Sąd Rejonowy za jedno z przestępstw, ale niższą o rok od kary łącznej orzeczonej przez ten Sąd.
Takiego rozstrzygnięcia nie można uznać za mniej korzystne dla oskarżonego. Wymiar kary został wystarczająco uzasadniony w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego (s. 17,18 uzasadnienia SO), spełniającym, także w tym zakresie, wymogi określone w art. 424 § 2 kpk i w art. 457 § 3 kpk, a wywody Sądu świadczą, że orzekając o karze kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 kk. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. l.n