Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded, upholding lower court's conviction and legal qualification.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal as obviously unfounded, ordering him to bear the procedural costs. The defense argued for a retrial, but the Court noted the appeal court had already thoroughly examined the facts and legal qualifications, including the specific definition of 'deception' under Article 197 of the Criminal Code. The Court rejected the claim that the appeal court failed to address the defendant's arguments, emphasizing that merely re-evaluating evidence does not constitute a procedural error.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 537 § 1, 2 k.p.k.; Art. 197 § 3 pkt 2 k.k.; Art. 64 § 1 k.k.; Art. 115 § 3 k.k.; Art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded when the appellate court has properly considered the facts and legal qualifications, and the cassation arguments merely repeat previous appeals or fail to demonstrate a specific procedural violation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 421/21 POSTANOWIENIE Dnia 8 grudnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon na posiedzeniu w trybie art.535 § 3 k.p.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 grudnia 2021 r.,sprawy K. P.skazanego z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II AKa […],zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w S.z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
K. R. P. został oskarżony o to, że: w dniu 7 czerwca 2019 roku w M., podstępem polegającym na upojeniu alkoholem małoletniej pokrzywdzonej poniżej lat 15 W. P. , doprowadził ją do obcowania płciowego, w ten sposób, że udostępnił jej do spożycia 3 piwa oraz nieznaczną ilość wódki a następnie całował ją w usta, dotykał jej miejsc intymnych oraz wkładał palce do pochwy, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, to jest o czyn z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zb. z art. 200 § 1 k.k. w zb. z art. 208 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 15 września 2020 r., w sprawie II K (…), uznał oskarżonego w zakresie zarzuconego mu czynu za winnego tego, że w dniu 7 czerwca 2019 roku w M., podstępem polegającym na upojeniu alkoholem małoletniej pokrzywdzonej poniżej lat 15 W.
P., doprowadził ją do obcowania płciowego, w ten sposób, że udostępnił jej do spożycia alkohol w postaci 3 piw oraz nieznacznej ilości wódki, a następnie całował ją w usta, dotykał jej miejsc intymnych oraz wkładał palce do pochwy, to jest dokonania czynu wyczerpującego dyspozycję art. 197 § 3 pkt 2 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 197 § 3 pkt 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 lat pozbawienia wolności, a nadto na podstawie art. 41 § 1 a i art. 41 a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego K. R. P. dożywotnio zakaz zajmowania wszelkich stanowisk związanych z wychowaniem i edukacją osób małoletnich oraz zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej W.
P. na odległość mniejszą niż 100 metrów przez okres 4 lat oraz zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, wydatkami obciążając Skarb Państwa.Od opisanego wyroku Sądu Okręgowego w S. apelację wniósł prokurator i obrońca oskarżonego. Po ich rozpoznaniu Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 10 marca 2021 r., w sprawie II AKa (…), zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uzupełnił opis przypisanego oskarżonemu czynu o sformułowanie „przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne", a kwalifikację prawną tego czynu uzupełnił o art. 64 § 1 k.k. pozostający w związku z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) obrońca oskarżonego wniósł kasację. Zaskarżył go w całości i zarzucił mu:1.mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia rażące naruszenie przez Sąd II instancji przepisów prawa procesowego, a mianowicie: art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 6 k.p.k. i art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm poprzez zaniechanie przez Sąd II instancji należytego i rzetelnego rozważenia i ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów podniesionych w punktach 2 i 3 apelacji obrońcy oskarżonego - które to uchybienie miało istotny wpływ na treść wyroku, bowiem doprowadziło do nie rozpoznania sprawy przez Sąd II instancji w granicach apelacji oraz do nienależytego wyjaśnienia zasadności rozstrzygnięcia sądu odwoławczego w granicach umożliwiających zrozumienie i poddanie merytorycznej kontroli kasacyjnej podstaw tego rozstrzygnięcia zawartego ostatecznie w wyroku;2.mogące mieć wpływ na treść orzeczenia rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:- art. 197 § 3 pkt 2 k.k. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż podanie alkoholu 14-letniej pokrzywdzonej przez oskarżonego (nawet jeśli pokrzywdzona wcześniej znała skutki jego działania) wyczerpuje znamiona podstępu w rozumieniu art. 197 § 3 pkt 2 k.k. - podczas gdy prawidłowa wykładnia prawna tego przepisu winna skutkować uznaniem, iż podanie alkoholu 14-letniej pokrzywdzonej w sytuacji, gdy pokrzywdzona wcześniej znała skutki działania alkoholu na organizm nie wypełnia znamion podstępu w rozumieniu art. 197 § 3 pkt 2 k.k.,- które to uchybienie miało wpływ na treść wyroku z uwagi na utrzymanie przez Sąd II instancji w mocy wyroku Sądu I instancji skazującego oskarżonego za popełnienie czynu z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. - podczas gdy dokonanie prawidłowej wykładni prawnej tego przepisu winno skutkować zmianą wyroku Sądu i instancji poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu,- art. 64 § 1 k.k. i art. 115 § 3 k.k. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż czyn z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. przypisany oskarżonemu w wyroku Sądu i instancji jest przestępstwem podobnym do czynu z art. 189 § 1 k.k. (za który oskarżony był uprzednio skazany), podczas gdy prawidłowa wykładnia prawna tych przepisów winna skutkować uznaniem, iż czyny z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. i z art. 189 § 1 k.k. nie są przestępstwami podobnymi,- które to uchybienie miało wpływ na treść wyroku Sądu II instancji z uwagi na fakt, iż Sąd Odwoławczy uwzględniając apelację prokuratora zmienił wyrok Sądu I instancji poprzez uzupełnienia opisu i kwalifikacji prawnej czynu o przepis art. 64 § 1 k.k.Podnosząc powyższe zarzuty i powołując się na treść art. 537 § 1 i 2 k.p.k., obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu - II Wydział Kamy w (…) do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W odpowiedzi na kasację Prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Zarzuty sformułowane w kasacji w większości stanowią powtórzenie zarzutów apelacyjnych. Zauważyć przy tym należy, że obrońca nie odniósł się w uzasadnieniu kasacji do argumentów podanych w uzasadnieniu Sądu odwoławczego. Dowodzi to tego, że wnosząc kasację dążył do ponownej kontroli wyroku Sądu I instancji, a nie wyroku Sądu odwoławczego.Wbrew sformułowanemu w kasacji zarzutowi Sąd Apelacyjny w (…) w sposób należyty i rzetelny rozważył i ustosunkował się do zarzutów sformułowanych w punktach 2 i 3 apelacji.
Na s. 8-12 uzasadnienia zbadał wyrok Sądu I instancji zarówno z perspektywy zarzutu naruszenia art. 2 § 2, 4, 7, 410 k.p.k., jak i błędu w ustaleniach faktycznych. Nie ma potrzeby przytaczania szczegółowych rozważań Sądu odwoławczego. Podkreślić jednak należy, że Sąd trafnie stwierdził, że sam fakt, iż obrońca w inny sposób ocenia zgromadzone dowody, nie jest wystarczający dla stwierdzenia naruszenia art. 7 k.p.k. i błędu w ustaleniach faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji. Z kolei o naruszeniu art. 410 k.p.k. nie może świadczyć przyjęcie, że niektóre dowody są niewiarygodne.
Nie świadczy to o ich pominięciu. Słusznie Sąd odwoławczy nie przychylił się także do zarzutu naruszenia art. 4 k.p.k., gdy skarżący nie wskazał konkretnego przepisu procedury karnej świadczącego o naruszeniu zasady obiektywizmu. To samo należy odnieść do zarzutu naruszenia art. 2 § 2 k.p.k. Podniesiony w kasacji zarzut naruszenia art. 197 § 3 pkt 2 k.p.k., w apelacji sformułowany był jako zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Odnosząc się do niego Sąd odwoławczy podkreślił, że za przyjęciu, iż w badanej sprawie K.
P. zastosował podstęp przemawiał nie tyle jej absolutny brak wiedzy o działaniu alkoholu, co fakt, że oskarżony podał alkohol osobie niedojrzałej, praktycznie dziecku. Te okoliczności przemawiały za przyjęciem, że pokrzywdzona została doprowadzona do stanu, w którym nie była w stanie stawiać oporu. Stanowisko zajęte przez Sąd odwoławczy w przedmiocie sposobu rozumienia „podstępu” zasługuje na aprobatę. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 64 § 1 k.k. i art. 115 § 3 k.k., to stanowisko Sądu II instancji, zgodnie z którym przestępstwa z art. 197 k.k. i art. 189 k.k. stanowią przestępstwa podobne, jest trafne.
Zgodnie z art. 115 § 3 k.k. jedną z przesłanek podobieństwa przestępstw jest ich przynależność do tego samego rodzaju. Oznacza to rodzajową tożsamość dobra prawnego, dla ochrony którego określone zachowanie zostało skryminalizowane. W przypadku wymienionych przestępstw rodzajowym dobrem prawnym jest wolność człowieka. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.