Criminal appeal dismissed as obviously unfounded for procedural errors in first instance not applicable to appellate review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, rejecting the defense's claims regarding witness testimony and evidence evaluation. The defense argued that the appellate court violated procedural rules by relying on unsworn witness statements and failing to address specific appeal points. The court ruled that the appellate court did not make its own factual findings and that the lower court's evidence assessment remained within legal bounds.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 92 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: An appeal against a judgment of the court of second instance is inadmissible if it raises defects occurring in the proceedings of the court of first instance, and the appellate court's evaluation of evidence must be scrutinized for obvious errors within the limits of legal directives.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 414/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 grudnia 2013 r. sprawy A. P. S., skazanego z art. 18 § 1 w zw. z art. 280 § 1 i in. k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 czerwca 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 30 stycznia 2013 r. p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego A.
P. S. UZASADNIENIEKasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.W kasacji zarzucono rażące naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:1.art. 92 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegającą na poczynieniu ustaleń faktycznych w oparciu o zeznania świadków L. K. i C. P., podczas gdy w/w świadkowie nie zostali przesłuchani przed Sądem, ani nie ujawniono ich zeznań,2.art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 i art. 7 k.p.k., polegające na przekraczającej granice swobodności oraz sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego ocenie materiał dowodowego, ograniczającej się de facto do poparcia trafności wniosków Sądu I instancji, a także niedostatecznym i niewłaściwym wskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstaw dla uznania za niezasadne zarzutów apelacyjnych, w szczególności:a)nieodniesienie się do zarzutów z pkt 2 i 3 apelacji, dotyczących zeznań świadków W.
L. i T. P., w zakresie w jakim są zgodne z wyjaśnieniami skazanego,b)odmówieniu waloru wiarygodności wyjaśnieniom skazanego w zakresie, a jakim od początku nie przyznawał się do dokonania zarzucanego czynu, mimo że zostały one poparte zgromadzonym materiałem dowodowym. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zarzuty kasacji okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym. Przede wszystkim zauważyć należy, że autor kasacji zdaje się nie do końca poprawnie postrzegać rolę nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja, w szczególności przypomnieć wypada, że kasacja jest środkiem zaskarżenia służącym kontroli poprawności postępowania odwoławczego i zasadniczo niedopuszczalne jest podnoszenie w kasacji uchybień, które miały miejsce w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Oczywiście bezzasadny jest więc pierwszy z zarzutów kasacji.
Naruszenia art. 92 i art. 410 k.p.k. może dopuścić się jedynie sąd dokonujący własnych ustaleń faktycznych. Stawianie takiego zarzutu Sądowi Apelacyjnemu w niniejszej sprawie nie może być skuteczne, gdyż Sąd ten nie dokonywał własnych pozytywnych ustaleń faktycznych, ograniczając się jedynie do wyeliminowania z opisu czynu przypisanego skazanemu okoliczności posługiwania się bronią palną. Co do zarzutu z pkt 2 kasacji, Sąd Najwyższy uznał, że także zarzut ten ma charakter dopuszczalnego zarzutu kasacyjnego tylko w zakresie pkt 2a kasacji, tj. w zakresie, w jakim odnosi się do postępowania odwoławczego, w szczególności do rzetelności przeprowadzonej kontroli odwoławczej.
Zarzut ten nie mógł być jednak podstawą uwzględnienia kasacji, gdyż jest niezasadny. Wskazane zarzuty odwoławcze te Sąd Apelacyjny rozważył na s. 11-12 uzasadnienia wyroku i podał powody, dla których ocena dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy mieści się – jego zdaniem - w granicach dyrektyw art. 7 k.p.k. Uwagi te, jakkolwiek nie bardzo obszerne, swym stopniem szczegółowości odpowiadają poziomowi skonkretyzowania omawianych zarzutów apelacji, co prowadzi Sąd Najwyższy do wniosku, że nie doszło do rażącego naruszenia art. 457 § 3 k.p.k.
Z tych powodów, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.