Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 404/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for touching feet without intimate contact.

Numero d'incarto III KK 404/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The lower court convicted the defendant of sexual acts involving a minor under the age of 15 and possession of child pornography. The defense argued that touching feet did not constitute an act under the relevant statute, but the court found the expert opinion on the defendant's paraphilia sufficient to establish sexual intent.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 200 § 1 k.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: Touching feet for sexual gratification constitutes the crime of sexual acts with a minor under 15 when the perpetrator's paraphilia involves such contact, and cassation is dismissed as obviously groundless without showing procedural errors.

Parole chiave

Generato dall'IA
sexual acts with minor paraphilia and fetishes cassation appeal dismissal obviously groundless sexual gratification intent pornografia infantile gioventù responsabilità penale dei minori

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 200 § 1 k.k.
skazanego z art. 200 § 1 k.k. w dniu 2 października 2024 r., po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art.
Art. 202 § 4a k.k.
o czyn z art. 202 § 4a k.k.Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Policach, wyrokiem z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn.
Art. 41 a § 2 k.k.
wymierzył oskarżonemu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;2.na podstawie art. 41 a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną X.Y..
Art. 41 § 1a k.k.
wymierzył oskarżonemu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;2.na podstawie art. 41 a § 2 k.k.
Art. 85 k.k.
wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;5.na podstawie art. 85 k.k. i art.
Art. 86 § 1 k.k.
i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył mu łączną karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności;6.na podstawie art.
Art. 46 § 2 k.k.
połączył orzeczone wobec oskarżonego jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył mu łączną karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności;6.na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz małoletniej pokrzywdzonej X.Y..
Art. 4 § 1 k.k.
wymierzył oskarżonemu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;2.na podstawie art. 41 a § 2 k.k.
Art. 433 § 2 k.p.k.
oraz orzekł w przedmiocie kosztów procesu.Od powyższego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego - zarzucając orzeczeniu:1.rażącą i mająca wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów prawa procesowego w postaci art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. polegającą na dokonaniu nieprawidłowej kontroli instancyjnej orzeczenia, przejawiającej się w niepełnym rozpoznaniu zarzutu apelacyjnego dotyczącego naruszenia przez Sąd Rejonowy art.
Art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 2 października 2024 r., po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn.
Art. 532 § 1 k.p.k.
535 § 3 k.p.k.Wobec uznania kasacji za oczywiście bezzasadną, bezprzedmiotowe okazało się rozpoznanie wniosku w trybie art. 532 § 1 k.p.k. o wstrzymanie wykonania orzeczenia.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III KK 265/17
Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless due to lack of serious procedural errors.
III KZ 182/98
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 1998 r„ III KZ 182/98, OSNKW 1998/11-12, poz.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 404/24 POSTANOWIENIE Dnia 2 października 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie Z.J. skazanego z art. 200 § 1 k.k. w dniu 2 października 2024 r., po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt IV Ka 2031/23 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt VII K 422/20, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. WB. UZASADNIENIEZ.J. został oskarżony o to że:1.w dniu 06 października 2019 roku w P. dopuścił się wobec małoletniej poniżej lat 15 X.Y.., urodzonej w dniu […] roku innej czynności seksualnej w postaci dotykania stóp małoletniej oraz onanizowania się, w wyniku czego doprowadził do wytrysku nasienia na nogę małoletniej pokrzywdzonej X.Y.., tj. o czyn z art. 200 § 1 k.k.,2.w dniu 06 października 2019 roku w P. posiadał na nośniku informatycznym treści pornograficzne z udziałem małoletnich w postaci fotografii, tj. o czyn z art. 202 § 4a k.k.Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Policach, wyrokiem z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt VII K 422/20 :1.uznał oskarżonego Z.J. za winnego tego, że w dniu 06 października 2019 roku w P. dopuścił się wobec małoletniej poniżej lat 15 X.Y.., urodzonej w dniu […] roku innej czynności seksualnej w postaci dotykania stóp małoletniej w celu osiągnięcia podniecenia i satysfakcji seksualnej tj. popełnienia czynu z art. 200 § 1 k.k. i za to przestępstwo na podstawie art. 200 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;2.na podstawie art. 41 a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną X.Y.. oraz zbliżania do niej na odległość mniejszą niż 50metrów na okres 10 lat od uprawomocnienia się wyroku;3.na podstawie art. 41 § 1a k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz zajmowania wszelkich stanowisk, wykonywania wszelkich, zawodów i działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi na okres 10 lat od uprawomocnienia się wyroku;4.uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. 2 części wstępnej wyroku kwalifikowanego z art. 202 § 4a k.k. i za to przestępstwo na podstawie art. 202 § 4a k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;5.na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył mu łączną karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności;6.na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz małoletniej pokrzywdzonej X.Y.. w wysokości 20.000,00 tysięcy złotych;7.na podstawie art. 4 § 1 k.k. za podstawę powyższych rozstrzygnięć przyjął przepisy Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynów;8.zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym 400 złotych tytułem opłaty w sprawie.Od powyższego wyroku apelację wnieśli Prokuratura Rejonowa Szczecin - Zachód w Szczecinie oraz obrońca oskarżonego.Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2023 r.

Sąd Okręgowy w Szczecinie, sygn. akt IV 1771/22, na skutek wniesionych apelacji obrońcy oskarżonego i prokuratora uchylił wyrok i przekazał sprawę oskarżonego Z.J. do ponownego rozpoznania.Na powyższy wyrok skargę w trybie art. 539a § 1 k.p.k. złożył obrońca oskarżonego, zaskarżając go w części, tj. w zakresie uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazania do ponownego rozpoznania co do czynu opisanego w pkt I (art. 200 § 1 k.k.). Wyrokiem z dnia 8 listopada 2023 r. Sąd Najwyższy, III KS 44/23, uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie w zaskarżonej części, tj. uchylającej wyrok Sądu Rejonowego Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie odnośnie do czynu z art. 200 § 1 k.k. przypisanego oskarżonemu Z.J. i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2024 r.

Sąd Okręgowy w Szczecinie, sygn. akt IV Ka 2031/23, utrzymał w mocy wyrok w zakresie czynu z art. 200 § 1 k.k. oraz orzekł w przedmiocie kosztów procesu.Od powyższego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego - zarzucając orzeczeniu:1.rażącą i mająca wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów prawa procesowego w postaci art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegającą na dokonaniu nieprawidłowej kontroli instancyjnej orzeczenia, przejawiającej się w niepełnym rozpoznaniu zarzutu apelacyjnego dotyczącego naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k. i zaniechaniu odniesienia się do wyszczególnionych w apelacji rozbieżności uniemożliwiających jednoczesne uznanie za w pełni wiarygodne zeznań I.G., P.G., X.Y.., opinii z zakresu genetyki;1.rażącą obrazę przepisów prawa procesowego w postaci art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 99a § 1 k.p.k. polegającą na zaniechaniu weryfikacji orzeczenia wydanego przez Sąd I instancji i niedostrzeżeniu, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji jest sporządzone w sposób oczywiście wadliwy w części 1.1 do 1.2., co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, albowiem znacznie utrudniło sporządzenie środka odwoławczego i mogło utrudnić kontrolę instancyjną;2.rażącą obrazę przepisów prawa procesowego w postaci art. 185a § 1 k.p.k. w związku z art. 137 k.p.k. polegającą na uznaniu, że powiadomienie obrońcy o przesłuchaniu małoletniej za pośrednictwem poczty głosowej było prawidłowe, albowiem nieodebranie komunikatu nie warunkuje uchybienia, a nadto zawód adwokata wymaga wysokiej staranności, co mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, albowiem obrońca nie miał możliwości zadawania pytań pokrzywdzonej, a nadto nie mógł reagować na zadawanie pytań sugerujących, na które odpowiedzi stały się następnie podstawą ustaleń faktycznych;3.rażącą obrazę przepisów prawa procesowego w postaci art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. polegającą na dokonaniu sprzecznej z zasadami logiki oceny dowodu z postaci opinii seksuologicznej dotyczącej skazanego polegającej na przyjęciu, że potwierdza ona działanie Z.J. w celu osiągnięcia satysfakcji seksualnej.

Niezależnie od powyższego, w przypadku gdyby Sąd Najwyższy zarzutów od 1 do 4 nie podzielił i uznał sposób procedowania za właściwy, a ustalony stan faktyczny za prawidłowy skarżący zarzucił:4.rażącą i mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 200 § 1 k.k. poprzez jego wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że przypisane skazanemu zachowanie polegające na dotykaniu stóp małoletniej w celu osiągnięcia podniecenia i satysfakcji seksualnej stanowi inną czynność seksualną w rozumieniu tego przepisu.

Obrońca skazanego, w petitum skargi nadzwyczajnej, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie. W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy Szczecin – Zachód w Szczecinie wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym uzasadniającym jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., bez udziału stron.

Na wstępie należy stwierdzić, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a powody jej wniesienia określa przepis art. 523 k.p.k. Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. i w wypadku określonym w art. 521 k.p.k., tj. w sytuacji wniesienia kasacji przez wymienione w tym przepisie podmioty szczególne (art. 523 § 4 k.p.k.).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego mającego wpływ na treść orzeczenia tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy rzeczowo i wnikliwie odniósł się do zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy, a w uzasadnieniu wskazał dlaczego akceptuje stanowisko Sądu I instancji i określił podstawy utrzymania w mocy wyroku w zakresie czynu z art. 200 § 1 k.k. Nie stwierdził Sąd qd quem tzw. błędu dowolności uznając, że dokonane ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę orzeczenia w sprawie pozbawione są błędu, są trafne, prawidłowe oraz mające pełne oparcie w zgromadzonych, wiarygodnych dowodach.

Stwierdził organ drugoinstancyjny, że brak jest podstaw do uznania za niewiarygodne zeznań I.G., P.G., X.Y.. oraz opinii z zakresu genetyki, bowiem okoliczności przez nich wskazane znajdują potwierdzenie w dowodach rzeczowych zebranych w sprawie. Sąd odwoławczy rozpoznał zatem wszystkie zarzuty, czyniąc zadość wymogom określonym w przepisach art. 433 § 2 k.p.k. i 457 § 3 k.p.k. Wbrew twierdzeniom obrońcy skazanego nie można uznać, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji jest sporządzone w sposób wadliwy w części 1.1 do 1.2., co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, albowiem znacznie utrudniło sporządzenie środka odwoławczego i mogło utrudnić kontrolę instancyjną.

Należy podzielić stanowisko Sądu Okręgowego, że formularz został sporządzony w sposób poprawny, zaś wszystkie dowody zostały poddane przez Sąd a quo trafnej i dogłębnej ocenie, czego rezultatem było sporządzenie poprawnego uzasadnienia, zarówno w zakresie jakim zostały one uznane za wiarygodne, jak i nie wiarygodne. Nadto, treść uzasadnienia w sposób jednoznaczny wskazuje okoliczności i przebieg zdarzenia.Odnosząc się z kolei do zarzutu sformułowanego w pkt 3 kasacji wskazać należy, że jest on powtórzeniem zarzutu apelacyjnego, do którego w pełni odnosił się Sąd Okręgowy.

Przepis art. 137 k.p.k. przewiduje, że w wypadkach niecierpiących zwłoki można wzywać lub zawiadamiać osoby telefonicznie albo w inny sposób stosownie do okoliczności, pozostawiając w aktach odpis nadanego komunikatu z podpisem osoby nadającej. Przepis ten nie dotyczy jednak posługiwania się telefaksem bądź pocztą elektroniczną, albowiem środki te w postępowaniu karnym zostały uznane za formę doręczenia bezpośredniego (art. 132 § 3 k.p.k.). Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie obrońca został prawidłowo powiadomiony o przesłuchaniu pokrzywdzonej, a jego zarzut uznać należało za bezzasadny.

Jak wskazuje się w doktrynie zawiadomieniem skutecznym jest nie tylko zawiadomienie uprawnionego osobiście, lecz także nagranie wiadomości głosowej na urządzenie służące do takiej czynności. Ustawodawca zrównuje zawiadomienie telefoniczne z innymi formami zawiadomienia z użyciem urządzeń służących do komunikowania się na odległość (faks, poczta e-mail) i nie muszą te wiadomości zostać nawet odczytane (por. M. Kurowski [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, 2024. – uwagi do art. 137).

Tezę taką wspiera także orzecznictwo sądowe (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 1998 r„ III KZ 182/98, OSNKW 1998/11-12, poz. 52),W tym miejscu należy również nadmienić, że jak wynika z zarządzenia starszego sekretarza sądowego oprócz numeru komórkowego obrońcy, nie dysponowano innym numerem telefonu czy faxu umożliwiający kontakt (k. 196), dlatego - wobec nieodebrania przez obrońcę telefonu, pozostawiono nagrany komunikat na działającej poczcie głosowej obrońcy.Jak słusznie dostrzega prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację, niezasadny jest również zarzut podniesiony przez skarżącego, a dotyczący rażącej obrazy przepisów prawa procesowego w postaci art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. polegającej na dokonaniu sprzecznej z zasadami logiki oceny dowodu z postaci opinii seksuologicznej dotyczącej skazanego polegającej na przyjęciu, że potwierdza ona działanie skazanego w celu osiągnięcia satysfakcji seksualnej.

Biegły stwierdził u skazanego pedofilię i to, że Z.J. spełnia częściowo kryteria fetyszyzmu, parafilii seksualnej polegającej na uzyskiwaniu satysfakcji seksualnej w wyniku kontaktu z obiektem pobudzającym – fetyszem. W tym wypadku dla skazanego były tym kontaktem stopy (k. 419). Uzasadniając zarzut kasacyjny obrońca skazanego jedynie polemizuje z uzyskaną opinią biegłego poddając w wątpliwość uzyskiwanie przez skarżącego satysfakcji z dotykania stopy małoletniej, co w świetle okoliczności zdarzenia i stwierdzonej pedofilii skazanego jest całkowicie bezzasadne.

Bezsprzecznie stwierdzić należy, że zachowanie skazanego i wybór konkretnie stopy małoletniej w związku z jego pedofilią, a nie innej część ciała pokrzywdzonej jako obiektu dotyku, miało na celu odczuwanie przez niego podniecenia seksualnego. W odniesieniu do argumentów podniesionych na poparcie zarzutu w pkt 5 odesłać należy do rozważań zawartych w uzasadnieniu Sądu Okręgowego, który wskazał, że treść art. 200 § 1 k.k. nie wskazuje, że wypełnienie jego znamion dokonuje się wyłącznie poprzez dotykanie sfer intymnych pokrzywdzonego.

Oskarżony był w stanie wprowadzać się w stan podniecenia seksualnego bez konieczności dotykania sfer intymnych, a poprzez dotykanie kobiecych stóp. Podkreślenia wymaga fakt, iż celem dotykania przez skazanego stopy małoletniej było właśnie wywołanie u niego podniecenia seksualnego - w momencie, gdy małoletnia spała w swoim łóżku. Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia o bardzo rygorystycznych uwarunkowaniach formalnych co do rodzaju i konstrukcji zarzutów kasacyjnych.

W żadnym razie nie jest wystarczającym do uwzględnienia kasacji oparcie się przez jej autora na prezentacji własnych ocen materiału dowodowego i własnych wniosków z tych ocen płynących, bez wykazania uchybień - i to rażących - w procedowaniu bądź rozumowaniu sądu odwoławczego, które w dodatku mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt III KK 265/17). W tym stanie rzeczy kasacja została oddalona w formule kwalifikowanej – jako oczywiście bezzasadna w rozumieniu przepisu art. 535 § 3 k.p.k.Wobec uznania kasacji za oczywiście bezzasadną, bezprzedmiotowe okazało się rozpoznanie wniosku w trybie art. 532 § 1 k.p.k. o wstrzymanie wykonania orzeczenia.

Ponadto rozstrzygnięto o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego. WB][ał]. ‎