Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding continuous acts vs. crime chain distinction.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued that the lower court erred by treating multiple acts as a crime chain rather than a single continuous act, which would have triggered stricter liability under Article 294 of the Criminal Code. The court rejected this, noting that distinguishing between continuous acts and crime chains is a matter of factual findings not subject to direct challenge in cassation proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 12 k.k.; Art. 91 § 1 k.k.; Art. 294 § 1 k.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: The distinction between continuous acts and a crime chain belongs to the sphere of factual findings, which cannot be directly questioned in cassation proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 399/15 POSTANOWIENIE Dnia 31 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2016r. sprawy A. G.,skazanego za popełnienie przestępstw z art. 286 § 1 k.k. i innych,z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,od wyroku Sądu Okręgowego w B.,z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt IV Ka […],zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w B.,z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt III K […], postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego A. G. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w B., wyrokiem z dnia 27 stycznia 2015 r., wydanym w sprawie o sygn. III K […], uznał A. G. za winnego popełnienia 4 przestępstw z tym, że jedno zostało zakwalifikowane z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (pkt I a/o), za które została wymierzona kara roku pozbawienia wolności. Natomiast co do trzech pozostałych przestępstw zakwalifikowanych z art. 286 § 1 k.k. (pkt II, III, i IV a/o) Sąd uznał, że zostały popełnione w ramach ciągu przestępstw i na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 91 § 2 k.k. orzekł karę łączną 3 lat pozbawienia wolności oraz środek karny na podstawie art. 46 § 1 k.k.Sąd Okręgowy w B., po rozpoznaniu apelacji oskarżonego i jego obrońcy, wyrokiem z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn.
IV Ka […], zmienił zaskarżony wyrok i obniżył wymierzoną oskarżonemu karę łączną do 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkód wyrządzonych przestępstwami jedynie w 1/3 ich części.Od wyroku Sądu odwoławczego kasację wniósł obrońca skazanego i zaskarżając go „w części orzeczenia o odpowiedzialności skazanego za czyn II, III i IV zarzucił:I.naruszenie prawa materialnego tj. art. 12 k.k. poprzez jego niezastosowanie i zakwalifikowanie każdego z zachowań skazanego A.
G. jako czynów wyczerpujących znamiona przepisu art. 286 § 1 k.k., nie zaś ciągu przestępstw i w konsekwencji nieskazanie oskarżonego za jedno przestępstwo na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 k.k. w zw. z art. 12 k.k.,a w konsekwencjiII.określone w art. 439 § 1 pkt 4 w zw. z art. 25 § 1 pkt 2 w zw. z art. 35 § 1 k.k. uchybienie polegające na tym, że sąd niższego rzędu orzekał w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu.Podnosząc te zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji”.Prokurator Prokuratury Okręgowej w B. wniósł w pisemnej odpowiedzi na kasację o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy skazanego A.
G. jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Analiza zarzutu pierwszego jak i jego uzasadnienie wskazują, że obrońca skazanego nie do końca rozróżnia instytucje określone w art. 12 k.k. i art. 91 § 1 k.k., o czym świadczy chociażby zarzucanie Sądowi równocześnie z jednej strony naruszenie art. 12 k.k. poprzez jego niezastosowani, a z drugiej strony poprzez nie przyjęcie ciągu przestępstw oraz wskazywanie, że czyny zarzucane w pkt II, III i IV aktu oskarżenia stanowią jeden czyn zabroniony, a skazany dopuścił się popełnienia trzech przestępstw.
Instytucje wskazane w tych przepisach obowiązują już od wielu lat, a więc brak jest obecnie potrzeby czynienia rozważań na ten temat, gdyż orzecznictwo w tym zakresie jest konsekwentne i jednoznaczne. Sąd Najwyższy wskazywał też już wielokrotnie, że przyjmowanie określonych zachowań jako „czynu ciągłego” z art. 12 k.k. czy też „ciągu przestępstw” z art. 91 § 1 k.k. należy do sfery ustaleń faktycznych, których w kasacji w sposób bezpośredni nie można kwestionować, a co w istocie czyni skarżący (por. postanowienie z dnia 4 lutego 2015 r., V KK 334/14, LEX nr 1640275).
Zauważyć również należy, że na żadnym etapie postępowania w sprawie obrońca nie wskazywał, że skazany działał z góry powziętym zamiarem, natomiast Sąd I instancji w sposób wyczerpujący wykazał dlaczego przyjmuje, iż oskarżony popełnił trzy odrębne przestępstwa oraz dlaczego przyjął wskazaną w wyroku kwalifikację prawną z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. Obecnie dążenie przez skarżącego do wykazania, że jest ona błędna, gdyż należało przyjąć kwalifikację z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. może zostać potraktowane jako działanie obrońcy na niekorzyść skazanego, gdyż przepis art. 294 § 1 k.k. przewiduje obostrzoną odpowiedzialność karną za czyn z art. 286 § 1 k.k., a tego obrońcy czynić nie wolno.W takiej sytuacji stwierdzić należ, że skoro w sprawie nie wykazano działania skazanego w z góry powziętym zamiarem, to nie było podstaw do przekazania sprawy do rozpoznania sądowi okręgowemu jako sądowi właściwemu do orzekania w pierwszej instancji.
Nie doszło więc do wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, gdyż to Sąd Rejonowy w B. był właściwy do rozpoznania sprawy.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanego A. G. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k. [l.n]