Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless due to lack of serious procedural errors affecting the verdict.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The defense argued that the lower court failed to address specific evidence requests regarding medication and restraint conditions, but the appellate court had thoroughly refuted these claims in its written reasoning. The Supreme Court found no serious procedural violations that impacted the factual findings or the conviction, thus upholding the lower court's decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Kasacja jest bezzasadna, gdy naruszenie prawa nie jest rażące i nie miało istotnego wpływu na treść orzeczenia.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 390/15 POSTANOWIENIE Dnia 31 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 31 marca 2016 r., sprawy A. K., skazanego z art. 222 § 1 k.k. i in., z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w G., z dnia 13 maja 2015 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G., z dnia 4 lutego 2015 r. p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. – Kancelaria Adwokacka w G. kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy) – w tym 23 % podatku VAT – tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym;
3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 4 lutego 2015 roku, A. K. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r. po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego A.K., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w G., uznając apelację za oczywiście bezzasadną.Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w G. wniósł obrońca skazanego A.
K., zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k.Podnosząc powyższe zarzuty obrońca skazanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w G. oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w G. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego A.
K. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie przypomnieć należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniu wydanemu przez sąd odwoławczy na skutek rozpoznania środka odwoławczego. Celem postępowania kasacyjnego jest bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń dotkniętych poważnymi wadami w postaci bezwzględnych przyczyn odwoławczych lub innych naruszeń prawa, ale o charakterze rażącym, a jednocześnie takich, które miały istotny wpływ na treść orzeczenia.
Możliwość wniesienia skutecznej kasacji jest zatem istotnie ograniczona. Postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością postępowaniem, które ponawiać ma kontrolę odwoławczą. W toku tego postępowania z założenia nie dokonuje się zatem kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej kary (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2008 r., II KK 270/07, Lex nr 354285; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1996 r., III KKN 148/96, OSNKW 1997, z. 1-2, poz. 12).
Wbrew twierdzeniom obrońcy skazanego i treści postawionego w kasacji zarzutu Sąd Okręgowy stosując się do nakazu wyrażonego w art. 433 § 2 k.p.k., rozpoznał, a w uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z wymogiem określonym w art. 457 § 3 k.p.k., podał, dlaczego uznał zarzuty podniesione w apelacji za niezasadne, czego efektem była trafna konstatacja, iż oddalenie złożonych przez obrońcę A. K. wniosków dowodowych znajdowało umocowanie faktyczne i prawne. W tym kontekście przypomnieć należy, że na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r.
Sąd Rejonowy oddalił szereg złożonych przez obrońcę wniosków dowodowych (o zwrócenie się do AŚ w G. o przekazanie dokumentacji medycznej A. K. z dnia 17 stycznia 2014 roku, na okoliczność stanu zdrowia A. K. w tymże dniu; o ustalenie stosowania w tymże dniu podczas przesłuchania wobec skazanego przymusu bezpośredniego w postaci zespolonych kajdanek; o przesłuchanie osoby, która miała wydać skazanemu dnia 17 stycznia 2014 roku lek Clonozepam, a także o uzyskanie w tym przedmiocie stosownych informacji z AŚ G.; o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłych psychiatrów na okoliczność, czy nieprzyjęcie leku Clonozepam miało wpływ na możliwość podjęcia przez skazanego działania i zachowania w określony sposób).
Błędne – zdaniem obrońcy – oddalenie ww. wniosków dowodowych zostało zakwestionowane w apelacji od wyroku Sądu I instancji, przy czym na s. 6-7 pisemnych motywów wyroku Sądu odwoławczy w wystarczający sposób do tego zarzutu się odniósł. W szczególności Sąd ad quem wskazał, że niewątpliwie lek o nazwie Clonozepam został wydany A. K. przez służby medyczne Aresztu Śledczego w G. w dniu 17 stycznia 2014 roku, a zatem okoliczności tej nie ma potrzeby udowadniać. Z kolei wpływ przyjęcia przez skazanego leku na jego poczytalność został oceniony przez biegłych psychiatrów w treści wydanej przez nich opinii, z której trafnie wywiedziono, że nawet pominięcie przyjęcia leku pozostaje bez wpływu na poczytalność pacjenta.
Sąd Okręgowy odniósł się także do kwestii stanu zdrowia skazanego w dniu 17 stycznia 2014 r. oraz stosowania podczas przesłuchania wobec skazanego przymusu bezpośredniego w postaci zespolonych kajdanek, wskazując że okoliczności te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, a jednocześnie trafnie wskazał, że nawet potwierdzenie którejkolwiek z tych okoliczności nie rzutowałoby w żaden sposób na ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcie w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego co do zarzucanego mu czynu.Uwzględniając powyższe i mając na uwadze, że Sąd odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w apelacji obrońcy, nie sposób tym samym uznać, że Sąd ten naruszył art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k.Nie jest zasadny także zarzut naruszenia przez Sąd odwoławczy art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., który postawiony został przez obrońcę w powiązaniu z art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k.
Stanowisko Sądu odwoławczego co do prawidłowości postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego wydanego przez Sąd I instancji zostało bowiem wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu wyroku, a zaprezentowana tam argumentacja jest pozbawiona błędów.W konsekwencji za bezzasadny należy uznać także zarzut naruszenia prawa do obrony skazanego, skoro złożone przez obrońcę wnioski dowodowe spotkały się ze stosowną reakcją Sądu I instancji, a następnie prawidłowo rozpoznano podniesiony w tej materii zarzut apelacyjny. Mając powyższe na uwadze i nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniesionej kasacji, Sąd Najwyższy orzekł o jej oddaleniu, jako oczywiście bezzasadnej, przy czym zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążył Skarb Państwa.O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z § 14 ust. 3 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy sprawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.:
Dz.U. z 2013 r., poz. 461 z późn. zm.). eb