Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding cumulative sentencing and procedural violations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal as obviously unfounded without a hearing. The defense argued violations of the two-instance principle and the prohibition of aggravation, claiming the appellate court increased the total sentence. The court rejected these claims by citing precedent allowing appellate courts to impose cumulative sentences based on prior convictions and noting the new total sentence was only slightly higher than the first-instance total.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 437 § 2 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.; Art. 454 k.p.k.; Art. 453 § 2 k.p.k.; Art. 434 § 1 pkt 1 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k.; Art. 637a k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded if the appellate court lawfully imposes a cumulative sentence based on prior convictions and the final penalty does not constitute a clear aggravation of the defendant's situation compared to the first-instance ruling.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 39/20 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2020r., sprawy S. J. dotyczącej wyroku łącznego z powodu kasacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 18 września 2019r., sygn. akt II Ka (…), zmieniającego wyrok łączny Sądu Rejonowego w M. z dnia 28 grudnia 2018r., sygn. akt II K (…) postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIESąd Rejonowy w M., wyrokiem łącznym z 28 grudnia 2018r., połączył kary orzeczone sześcioma prawomocnymi wyrokami Sądów Rejonowych w W. z 29 października 2013r. (III K (…)) i 20 listopada 2015r. (III K (…)), w P. z 4 marca 2014r. (V K (…)) i 18 kwietnia 2016r. (II K (…)), w O. z 24 listopada 2014r. (II K (…)) oraz w M. z 3 października 2017r. (II K (…)) – i wymierzył S. J. karę łączną 5 lat i 4 miesiące pozbawienia wolności; umorzył postępowanie w przedmiocie objęcia wyrokiem łącznym kar orzeczonych wyrokami Sądów w W. z 22 maja 2013r. (V K (…)) i w S. z 6 listopada 2015r. (VII K (…)), które zostały odbyte w całości.
Sąd Okręgowy w S. – po rozpoznaniu w dniu 18 września 2019r. apelacji skazanego i jego obrońcy – zmienił pierwszoinstancyjny wyrok łączny przez objęcie nim nadto kary łącznej roku pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z 8 maja 2018r. (III K (…)) za ciąg ośmiu występków z art. 278 § 1 k.k. i przez orzeczenie nowej kary łącznej 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, utrzymując go w mocy w pozostałym zakresie.Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca. Zarzucając rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego - to jest art. 6 k.p.k. i art. 425 § 1 k.p.k. przez złamanie zasady dwuinstancyjności, art. 453 § 2 k.p.k. przez uniemożliwienie skazanemu złożenia wyjaśnień, oświadczeń i wniosków oraz art. 434 § 1 pkt 1 k.p.k. przez zignorowanie zakazu reformationis in peius - wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Prokurator Prokuratury Okręgowej w W. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna - i to w stopniu oczywistym, jako że żaden z trzech podniesionych w niej zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie.
Przedstawioną w prokuratorskiej odpowiedzi na kasację argumentację należało ocenić jako trafną. Jej powtarzanie byłoby postąpieniem zbytecznym, a więc i w jakimś sensie nieracjonalnym. Za celowe Sąd Najwyższy uznał jedynie zaakcentowanie trzech okoliczności, w świetle których niezasadność twierdzeń skarżącego rzucała się w oczy.Po pierwsze – w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z 28 czerwca 2018r., I KZP 3/18, wyraźnie dopuszczono możliwość orzeczenia przez sąd odwoławczy kary łącznej w oparciu o skazanie, które nie było podstawą orzeczenia kary łącznej przez sąd pierwszej instancji (OSNK 2018, z. 8 poz. 55).
Takie podejście znajduje aktualnie silne wsparcie w treści art. 437 § 2 k.p.k., według którego rozstrzygnięcie kasatoryjne może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 454 lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.Po drugie – nic nie stało na przeszkodzie, aby skazany złożył na piśmie wyjaśnienia, oświadczenia czy wnioski. Od kilku miesięcy przed zapadnięciem zaskarżonego wyroku wiedział o toczącym się postępowaniu apelacyjnym i nie uznał za potrzebne poszerzyć czy pogłębić argumentację przedstawioną we wniesionych środkach odwoławczych.
Na rozprawie apelacyjnej interesy skazanego reprezentował jego obrońca z wyboru. Po trzecie wreszcie – jeśli wziąć pod uwagę, że nowa kara pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem z 8 maja 2018r. za ciąg ośmiu kradzieży z art. 278 § 1 k.k., objęta karą łączną wymierzoną zaskarżonym wyrokiem, sięgała roku, to żadną miarą nie sposób uznać kary łącznej pozbawienia wolności wyższej od kary łącznej orzeczonej przez Sąd pierwszej instancji tylko o 2 miesiące za pogorszenie sytuacji skazanego. Przeciwnie, wolno stwierdzić, że uległa ona poprawie: zastosowana przez Sąd ad quem zasada asperacji przyjęła postać łagodniejszą od tej, na podstawie której karę łączną ukształtował Sąd Rejonowy w M..Dlatego Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy na posiedzeniu bez udziału stron jako oczywiście bezzasadną (art. 535 § 3 k.p.k.).
O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.