Supreme Court quashes criminal penalty due to conflicting written and numeric values making execution impossible.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appealed portion of a lower court's order sentencing the defendant to a fine. The prosecution argued the judgment violated procedural rules by failing to allow execution, while the defendant contended the conflicting figures rendered the penalty unenforceable. The court ruled that the discrepancy between the written '50' and numeric '40' stakes, combined with statutory limits, made the sentence impossible to execute, necessitating a retrial on the penalty.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 54 § 2 k.k.s.; Art. 23 § 1, 2, 3 k.k.s.; Art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 113 § 1 k.k.s.; Art. 504 § 1 pkt 5 k.p.k.; A criminal penalty judgment containing contradictory written and numeric values for the fine amount constitutes an error preventing execution and requires quashing of the sentence portion.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 382/20 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Michał Laskowski (przewodniczący)SSN Małgorzata GierszonSSN Jarosław Matras (sprawozdawca)Protokolant Jolanta Grabowska w sprawie W. Ć.skazanego z art. 54 § 2 k.k.s. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,w dniu 16 grudnia 2020 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w R. z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II K (…) uchyla wyrok w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w R. .
UZASADNIENIEWyrokiem nakazowym z dnia 2 kwietnia 2019 r. Sąd Rejonowy w R. skazał W. Ć. za przestępstwo skarbowe z art. 54 § 2 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1, 2, 3 k.k.s. na karę grzywny w wysokości „50 (czterdziestu) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na 80 złotych”. Zwolnił oskarżonego od kosztów postępowania. Kasację od tego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze, na korzyść skazanego, wniósł Prokurator Generalny. Wyrokowi zarzucił rażące naruszenie przepisu prawa karnego procesowego - art. 504 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., polegające na orzeczeniu o karze grzywny w sposób uniemożliwiający wykonanie wyroku, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia przewidzianą w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w R. .
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiało jej uwzględnienie w trybie wskazanym w art. 535 § 5 k.p.k. Podkreślić jednak trzeba na wstępie, że kasacja jest zasadna tylko w tym zakresie, w jakim wskazuje, iż sposób orzeczenia o karze skutkował niemożnością wykonania wyroku w tym zakresie, tj. że doszło do zaistnienia uchybienia z art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. Natomiast zupełnie nietrafne jest wskazywanie na naruszenie przepisu art. 504 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. W sytuacji, gdy wymiar kary został określony w wyroku, to wskazany przepis w ogóle nie został naruszony.
Natomiast bezsporne jest, że kara w wyroku nakazowym została określona rozbieżnie w zapisie cyfrowym i słownym, a analiza treści tego wyroku oraz podstaw skazania i wymiaru kary uniemożliwia przyjęcie, iż uchybienie to może zostać usunięte w trybie oczywistej omyłki pisarskiej (art. 105 § 1 k.p.k. - por. uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2018 r., I KZP 2/18, OSNKW 2018, z. 8, poz.
54) Nadmienić trzeba, że odpowiednie stosowanie art. 447 § 6 k.p.k. (art. 518 k.p.k.) uniemożliwiałoby rozpoznanie kasacji, gdyby uchybienie to mogło zostać usunięte w trybie wskazanym w art. 105 § 1 k.p.k. (kasacja podlegałaby pozostawieniu bez rozpoznania). Przechodząc zatem do zasadniczej kwestii, tj. zapisu o karze, trzeba wskazać, że w punkcie pierwszym zaskarżonego wyroku znalazł się zapis o wymierzeniu oskarżonemu kary grzywny w wysokości: „50 (czterdziestu) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na 80 złotych.” Przepis art. 54 § 2 k.k.s. określa sankcję karną w postaci kary grzywny do 720 stawek dziennych, a z kolei przepis art. 23 § 1 k.k.s. przewiduje najniższą liczbę stawek dziennych grzywny na 10 (dziesięć), przy czym wyrokiem nakazowym można wymierzyć maksymalnie grzywnę w ilości 200 stawek dziennych.
Oczywiste jest zatem, że w oparciu o wskazaną podstawę prawną można było wymierzyć zarówno grzywnę w ilości 50 stawek dziennych (tak karę zapisano liczbą), jak i 40 (tak określono karę w zapisie słownym) stawek dziennych. Tak sformułowany wyrok w zakresie orzeczonej kary uniemożliwia jego wykonanie, co musi skutkować uchyleniem wyroku w zaskarżonej części (co do kary) i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania sądowi meriti.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.