Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 359/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for challenging factual findings and procedural errors.

Numero d'incarto III KK 359/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, rejecting the defendant's claims regarding procedural violations and evidentiary analysis. The court found that the appellant's arguments merely questioned established facts and relied on selective document analysis that failed to withstand scrutiny. Consequently, the appeal was rejected under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code, and the appellant was ordered to bear the associated court costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 167 k.p.k.; Art. 170 § 3 k.p.k.; Art. 192 § 2 k.p.k.; Art. 366 § 1 k.p.k.; Art. 452 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously groundless when it attempts to re-evaluate factual findings or challenges procedural rulings that are clearly supported by the lower courts' reasoning and evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously groundless appeal factual findings review procedural error challenge evidentiary analysis Criminal Procedure Code court costs allocation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt III KK 359/14 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 19 lutego 2015 r.,‎sprawy M.
Art. 433 § 2 k.p.k.
I skargi zarzut rażącej obrazy art. 433 § 2 i art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. – w którym podniesiono nienależyte rozważenie apelacyjnych zarzutów naruszenia art.
Art. 167 k.p.k.
zarzut naruszenia art. 167 k.p.k. w zw.
Art. 170 § 3 k.p.k.
Art. 192 § 2 k.p.k.
Art. 366 § 1 k.p.k.
Art. 452 k.p.k.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Można tylko dodać, że skarga ta w efekcie sprowadza się do żądania skontrolowania przez Sąd Najwyższy ustaleń faktycznych sprawy, jakie to żądanie nie znajduje podstaw w świetle treści art. 523 § 1 k.p.k. Za równie bezzasadny należało uznać zarzut podniesiony w pkt.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 359/14 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 19 lutego 2015 r.,‎sprawy M.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 359/14 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 19 lutego 2015 r.,‎sprawy M. K.‎skazanego z art. 278 § 1 kk w zw z art. 64 § 1 kk i innych‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 21 maja 2014 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L.‎z dnia 23 grudnia 2013 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego;

3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M.M. Kancelaria Adwokacka kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23% podatku VAT, z tytułu sporządzenia i wniesienia kasacji. UZASADNIENIEPodniesione w skardze kasacyjnej zarzuty są bezzasadne w stopniu oczywistym, co trafnie wykazano w wywodach pisemnej odpowiedzi na kasację, sporządzonej przez prokuratora i doręczonej stronie skarżącej, i jaką to ocenę Sąd Najwyższy zaakceptował. Odsyłając do wspomnianego powyżej dokumentu, Sąd Najwyższy uważa za konieczne dodatkowo podkreślić, że jakkolwiek sformułowany w pkt.

I skargi zarzut rażącej obrazy art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. – w którym podniesiono nienależyte rozważenie apelacyjnych zarzutów naruszenia art. 7 i art. 410 k.p.k. – spełnia formalne kryteria prawidłowo sformułowanego zarzutu kasacyjnego, to zarzut ten jest całkowicie bezpodstawny, zwłaszcza w świetle jednoznacznego jego podobieństwa z zarzutem wskazanym w pkt. II kasacji – tj. zarzutem naruszenia art 7, art. 410 k.p.k. w zw. z art 458 k.p.k., polegającym na „częściowej tylko analizie, w określonym zakresie globalnej i dowolnej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście podniesionych w apelacji zarzutów naruszenia prawa procesowego” przy ocenie różnych wymienionych szczegółowo w zarzucie dowodów.

Odnosząc się więc łącznie do obu wymienionych zarzutów, stwierdzić należy, że podnoszone w nich kwestie wiążą się z przyjętą linią obrony i stanowią kwestionowanie w kasacji poczynionych prze Sąd I instancji i zaakceptowanych przez Sąd odwoławczy ustaleń faktycznych, z jednoczesną próbą prezentacji zapatrywań, zgodnie z którymi M. K. nie popełnił zarzucanych mu czynów. Zauważyć należy, że twierdzenia zgłaszane w uzasadnieniu zarzutów bazują na wyrywkowej analizie akt i nie wytrzymują konfrontacji z ustaleniami i ich uzasadnieniem dokonanymi przez Sąd I instancji i w części ponownie przeanalizowanymi przez Sąd odwoławczy, także w odniesieniu do tych dowodów, które (ponownie) zostały wymienione w kasacji.

Wszystko to, w połączeniu ze wspomnianymi uwagami odpowiedzi prokuratora na kasację, pozwala jednoznacznie stwierdzić, że podnoszone zarzuty są chybione, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku sądu odwoławczego świadczy akurat o przeciwieństwie tego, co autor kasacji stara się wykazać. Można tylko dodać, że skarga ta w efekcie sprowadza się do żądania skontrolowania przez Sąd Najwyższy ustaleń faktycznych sprawy, jakie to żądanie nie znajduje podstaw w świetle treści art. 523 § 1 k.p.k. Za równie bezzasadny należało uznać zarzut podniesiony w pkt.

III kasacji, tj. zarzut naruszenia art. 167 k.p.k. w zw. z art 170 § 3 k.p.k., art 192 § 2 k.p.k. i art 366 § 1 k.p.k. oraz art 452 k.p.k., poprzez nieuwzględnienie wymienionych w tym zarzucie wniosków dowodowych oskarżonego złożonych przed Sądem II instancji. Odnośnie do kwestii zgłoszenia przez oskarżonego na piśmie wniosku dowodowego, przypomnieć należy, że na rozprawie odwoławczej w dniu 21 maja 2014 r. oskarżony oświadczył, „że nie są to wnioski dowodowe tylko zarzuty, że Sąd Rejonowy zagubił gdzieś moje wnioski, a ja je wysłałem i ich w aktach nie ma i nie zostały rozpoznane”.

W takiej sytuacji Sąd Okręgowy nie był zobligowany do potraktowania wskazanego pisma jako wniosku dowodowego i do wydania stosownego postanowienia. Zaznaczyć natomiast wypada, że do podnoszonej przez oskarżonego kwestii pominięcia owych wniosków dowodowych przez Sąd Rejonowy, Sąd odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu, jasno wskazując, że ich ewentualne pominięcie nie stanowiło takiego naruszenia procedury, które skutkowałoby koniecznością uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ponieważ wnioski te i tak podlegałyby oddaleniu, z przyczyn jasno przez Sąd wyartykułowanych.

Z tych zatem względów kasacja kwalifikował się jako bezzasadna w stopniu, o którym mowa w art. 535 § 3 k.p.k., przemawiającym za jej oddaleniem na posiedzeniu i dlatego orzeczono, jak w postanowieniu.