Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 355/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal on fraud charges, upholding lower court's finding of direct intent and joint action.

Numero d'incarto III KK 355/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense lawyer against the second-instance court's judgment. The defense argued that the lower court arbitrarily disregarded the defendant's consistent explanations and incorrectly attributed joint criminal intent without sufficient evidence. The court rejected these claims, affirming that the defendant knowingly participated in a fraudulent scheme involving falsified documents and understood the financial risks involved.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 286 § 1 k.k.; Art. 91 § 1 k.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k.: The court upheld the conviction for fraud and continuous offenses, rejecting the cassation appeal based on alleged procedural violations and factual errors regarding the defendant's direct intent and joint action.

Parole chiave

Generato dall'IA
fraudulent business practices continuous offenses direct criminal intent joint criminal action cassation appeal dismissal procedural law violation financial intermediary liability sospensione della procedura di fallimento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 286 § 1 k.k.
, skazanego za popełnienie przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw.
Art. 91 § 1 k.k.
z art. 91 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Z., z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn.
Art. 39 pkt 2 k.k.
Na podstawie art. 39 pkt 2 k.k., art.
Art. 41 § 2 k.k.
39 pkt 2 k.k., art. 41 § 2 k.k. i art.
Art. 46 § 1 k.k.
91 § 1 k.k., orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 6 lat, a na mocy art. 46 § 1 k.k.
Art. 7 k.p.k.
obrazę przepisu prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. przez dowolną i nierzetelną ocenę wyjaśnień oskarżonego W.
Art. 636 § 1 k.p.k.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 355/19 POSTANOWIENIE Dnia 12 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 286 § 1 k.k
, skazanego za popełnienie przestępstw z art. 286 § 1 k.k.
art. 91 § 1 k.k
stanowiących ciąg przestępstw z art. 91 § 1 k.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 355/19 POSTANOWIENIE Dnia 12 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2019 r. sprawy W. P. , skazanego za popełnienie przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Z., z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Z., z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt II K (…) p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego W. P. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Z. wyrokiem z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt II K (…) między innymi uznał W. P. za winnego popełnienie szeregu przestępstw z art. 286 § 1 k.k. stanowiących ciąg przestępstw z art. 91 § 1 k.k. i za to wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 180 stawek dziennych grzywny po 20 zł każda. Na podstawie art. 39 pkt 2 k.k., art. 41 § 2 k.k. i art. 91 § 1 k.k., orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 6 lat, a na mocy art. 46 § 1 k.k. orzekł obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody na rzecz pokrzywdzonych i w wysokościach wskazanych w wyroku Sąd I instancji.Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego zarzucając:„1. obrazę przepisu prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. przez dowolną i nierzetelną ocenę wyjaśnień oskarżonego W.

P. i bezpodstawne odmówienie im waloru wiarygodności w sytuacji, gdy oskarżony wielokrotnie w sposób konsekwentny, spójny i rzeczowy opisywał mechanizm swojej działalności, w tym logicznie argumentował, że prowadzenie przez niego zarzuconego mu przestępczego procederu byłoby świadomym działaniem na szkodę jego firmy, gdyż z umów łączących jego firmę z bankami wynikało, że w przypadku braku spłaty kredytów jego firma ponosiła finansową odpowiedzialność wobec banków;2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym przypisaniu oskarżonemu działania w zamiarze bezpośrednim kierunkowym oraz wspólnie i w porozumieniu ze wspólnikami oraz osobami zatrudnionymi w S. w sytuacji, gdy stosowne dokumenty kredytowe wraz z weryfikacją kredytobiorców były w całości — na podstawie umowy z 6 czerwca 1997 r. z autokomisem -przygotowywane i wypełnianie przez pracowników S. bez udziału M. ;3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, polegający na braku pogłębionego rozważenia całokształtu materiału dowodowego, w tym umów łączących kredytodawców (banków) z M. oraz M. z S. , warunkujących zakres współpracy, obowiązków i odpowiedzialności między ww. podmiotami, co doprowadziło do niesłusznego uznania winy oskarżonego”.Wskazując na te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie W.

P. od popełnienia zarzucanych mu przestępstw, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Z. Sąd Okręgowy w Z., wyrokiem z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II Ka (…), zaskarżone orzeczenie Sądu I instancji utrzymał w mocy, rozstrzygając jednocześnie w przedmiocie kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze oraz kosztów udzielonej oskarżonemu pomocy prawnej z urzędu.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego W. P. zaskarżając go w części utrzymującej w mocy wyrok Sądu I instancji i zarzucając:„rażące naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść tego orzeczenia, a to: art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., polegające na nienależytym rozważeniu wszystkich zarzutów apelacyjnych, a w szczególności tych, które wskazywały na następujące okoliczności, pominięte przez Sąd II instancji:•prowadzenie przez W.

P. procederu, o który był oskarżony, byłoby świadomym działaniem na szkodę jego firmy, gdyż z umów zawartych przez jego firmę z bankami wynikało, że w przypadku braku spłaty kredytów jego firma ponosiła finansową odpowiedzialność wobec banków (fundusz gwarancyjny/kaucyjny, weksle in blanco);•wszystkie dokumenty były przygotowywane i opracowywane przez pracowników S. , względnie przez pracowników spółki M. przy braku bezpośrednich dowodów na to, iż W. P. wiedział o fałszowaniu dokumentami, tudzież jej podrabianiu, czy też brał czynny udział w tym procederze;•braku możliwości osobistego ustalenia przez W.

P. nieautentyczności kredytobiorców, skoro część obowiązków z tym związanych scedowana była na komis, a nawet bank nie był w stanie wykryć nieprawidłowości tego dotyczących;zaś uzasadnienie wyroku Sądu Odwoławczego zawiera de facto przytoczenie za Sądem I instancji zeznań świadków, bez żadnego konkretnego ustosunkowania się do zarzutów apelacji, co skutkowało brakiem dostatecznego i należytego wyjaśnienia, czym kierował się Sąd przy tak dokonanej kontroli instancyjnej; to zaś implikowało wyrażenie rażąco błędnych tez, iż logika faktów nie pozostawia wątpliwości, że oskarżony miał z umowami kredytowymi stały kontakt, musiał mieć pełną świadomość oszukańczego procederu i odgrywał w nim istotną rolę, brał aktywny udział w tych praktykach, po czym Sąd wyraził pogląd, że rola oskarżonego polegała jedynie na milczącej akceptacji przy czym wszystkie te twierdzenia nie znajdują umocowania w przywołanych przez Sąd dowodach”.Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Z.

II Wydział Karny.Prokurator Prokuratury Okręgowej w Z. w złożonej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy skazanego W. P. jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Brak jest bowiem uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że Sąd Okręgowy w Z. wydając zaskarżony wyrok dopuścił się rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i to w takim stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia.Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Okręgowy w Z. ustosunkował się do wszystkich zarzutów zawartych w apelacji obrońcy skazanego, w tym naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. oraz zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że W.

P. działał w zamiarze bezpośrednim kierunkowym oraz wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami. Wbrew twierdzeniu autora kasacji Sąd odwoławczy podał czym się kierował wydając wyrok oraz dlaczego zarzuty i wnioski apelacji obrońcy oskarżonego uznał za niezasadne i to w taki sposób, że możliwa jest obecnie kontrola kasacyjna orzeczenia tego Sądu. Skarżący nie wskazuje natomiast w kasacji na nietrafność czy też nielogiczność w rozumowaniu Sądu II instancji, który wykazuje, że brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę skazania W.

P., zostały dokonane z rażącym naruszeniem zasad prawa procesowego, w tym wynikających z art. 7 k.p.k. Sąd I instancji dokonał wszechstronnej analizy i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego i na jego podstawie poczynił ustalenia faktyczne co do działania oskarżonego wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu doprowadzenia, poprzez różnego rodzaju oszukańcze działania, w tym przedkładanie sfałszowanych bądź stwierdzających nieprawdę dokumentów, do niekorzystnego rozporządzenia mieniem B.

S.A. Oddział w Z. i P. Oddziały w Z. oraz w T. Sąd odwoławczy odnosząc się do apelacji obrońcy, podzielając te ustalenia Sądu I instancji, słusznie zauważył, że W. P. miał pełną świadomość oszukańczego procederu i brał w nim czynny udział i wbrew twierdzeniom skarżącego, potwierdzili to przesłuchani w sprawie świadkowie. Podkreślić należy, że skazany kompletował fałszywą dokumentację dającą nieprawdziwy obraz zdolności kredytowej wnioskodawców dla banków, dzięki czemu dochodziło do zawierania umów kredytowych, a on jako pośrednik bankowy, czerpał z tego korzyści.

Jak wskazał słusznie Sąd odwoławczy, skazany miał z umowami kredytowymi stały kontakt, znał okoliczności i warunki niezbędne do zawierania umów kredytowych i był doskonale zorientowany, że fikcyjnie wstawiano sprzęt do komisu, że umowy kredytowe były zawierane na fikcyjne osoby w oparciu o sfałszowane dokumenty oraz że kredytobiorcy otrzymują w rezultacie pieniądze, a nie zakupiony sprzęt. Te ustalenia zasadnie doprowadziły Sądy do wniosku, że W. P. nie tylko wiedział o przestępczym praktykach, ale brał w nich aktywny udział.

Próba przerzucenia odpowiedzialności na inne osoby ze spółki S. i twierdzenie, że nie był on w stanie wykryć tego typu nieprawidłowości jest nieuprawniona wobec obciążających skazanego i prawidłowo ocenionych dowodów. Nie do zaakceptowania jest również twierdzenie, że firma skazanego poniosłaby odpowiedzialność finansową wobec banków za prowadzenie tego typu nieuczciwej działalności i brak spłaty kredytów. Trafne w tym zakresie jest stanowisko prokuratora zawarte w odpowiedzi na kasację i nie ma potrzeby powtarzania tego.Sąd Najwyższy obciążył skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.