Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 328/23 Generato dall'IA

Polish Supreme Court dismisses appeal claiming improper judge assignment and inadmissible expert evidence in drug offense case.

Numero d'incarto III KK 328/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Polish Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense attorney against a second-instance judgment convicting the defendant of drug-related offenses. The defense argued that the court panel was improperly constituted and that new expert opinions and family statements should have been admitted as evidence. The court ruled that the judge's appointment did not affect the trial's fairness and that the private expert report failed to meet legal standards for admissibility.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 170 § 1 pkt 1, 2 k.p.k.; Art. 201 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 167 k.p.k.; Art. 9 k.p.k.: A defect in a judge's appointment does not constitute a ground for cassation if it did not negatively impact the trial, and private expert opinions lacking procedural basis cannot override official expert findings.

Parole chiave

Generato dall'IA
improper judge appointment expert opinion admissibility cassation appeal dismissal drug offense conviction procedural fairness private expert report psychiatric evaluation prove psichiatriche

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił rażące naruszenie: art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. polegające na tym, że skład rozpoznający sprawę był niewłaściwie obsadzony; art.
Art. 170 § 1 pkt 1, 2 k.p.k.
polegające na tym, że skład rozpoznający sprawę był niewłaściwie obsadzony; art. 170 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.
Art. 201 k.p.k.
z art. 201 k.p.k. oraz art.
Art. 410 k.p.k.
200 § 3 k.p.k., polegające na oddaleniu wniosków dowodowych obrońcy zmierzających do przeprowadzenia konfrontacji pomiędzy biegłymi oraz dopuszczenia dowodu z nowej opinii sądowo – psychiatrycznej; art. 410 k.p.k. w zw.
Art. 167 k.p.k.
oraz art. 167 k.p.k., art.
Art. 9 k.p.k.
i art. 9 k.p.k. przez wprowadzenie do materiału dowodowego oświadczeń rodziny skazanego o jego stanie psychicznym.
Art. 535 § 3 k.p.k.
536 k.p.k.), oddalił kasację na posiedzeniu bez udziału stron w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k.
Art. 636 § 1 k.p.k.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.
z art. 637a k.p.k. KR [ms]
art. 64 § 1 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
BSA I – 4110 – 1/20
(BSA I – 4110 – 1/20) należy tu mówić o wadliwym powołaniu na stanowisko sędziego, to jednak in concreto fakt ten nie wywarł negatywnego wpływu na sposób rozpoznania przez Sąd drugiej instancji środka odwoławczego.
III KK 250/21
Supreme Court dismissed criminal appeal for drunk driving conviction due to lack of procedural errors affecting the verdict.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 328/23 POSTANOWIENIE Dnia 17 sierpnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 1 i 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 sierpnia 2023 r., sprawy B. K. skazanego z art. 62 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 27 lutego 2023 r., sygn. akt IV Ka 833/21, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II K 777/16, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Szczecinie, po rozpoznaniu apelacji skazanego i jego obrońcy, wyrokiem z 27 lutego 2023 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Świnoujściu z 26 września 2018 r., w którym uznano B. K. za winnego przestępstwa z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. i wymierzono mu karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczono nawiązkę z art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił rażące naruszenie: art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. polegające na tym, że skład rozpoznający sprawę był niewłaściwie obsadzony; art. 170 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. oraz art. 200 § 3 k.p.k., polegające na oddaleniu wniosków dowodowych obrońcy zmierzających do przeprowadzenia konfrontacji pomiędzy biegłymi oraz dopuszczenia dowodu z nowej opinii sądowo – psychiatrycznej; art. 410 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. i art. 177 § 1 k.p.k. i art. 9 k.p.k. przez wprowadzenie do materiału dowodowego oświadczeń rodziny skazanego o jego stanie psychicznym.

Przy tak sformułowanych zarzutach zażądał uchylenia wyroku Sądu drugiej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Szczecinie.W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w Świnoujściu wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Po pierwsze w sprawie nie pojawiła się bezwzględna przyczyna odwoławcza w postaci nienależycie obsadzonego sądu. Obrońca wskazał na wystąpienie na etapie odwoławczym uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. polegającego na tym, że w składzie orzekającym brał udział sędzia J.

W. powołany do pełnienia urzędu sędziego Sądu Okręgowego w Szczecinie przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. Jakkolwiek w świetle uchwały połączonych 3 Izb Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. (BSA I – 4110 – 1/20) należy tu mówić o wadliwym powołaniu na stanowisko sędziego, to jednak in concreto fakt ten nie wywarł negatywnego wpływu na sposób rozpoznania przez Sąd drugiej instancji środka odwoławczego. Z uchwały tej, a także z uchwały 7 sędziów SN z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn.

I KZP 2/22, wynika, że uznanie iż w sprawie doszło do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności przez udział wskazanego sędziego w składzie sądu powszechnego, oparte być powinno na przesłankach, wynikających z drogi zawodowej sędziego i jego powiązań z przedstawicielami władzy wykonawczej, które stanowiły podstawę odbiegających od standardów awansów lub delegacji do sądu wyższego rzędu. Przeprowadzane w tym zakresie czynności nie mogą przy tym ograniczać się jedynie do stwierdzenia, że dany sędzia uczestniczył w procedurze ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw.

Byłoby również niezasadne, gdyby podstawą kwestionowania prawidłowości składu sądu były poglądy sędziego na kwestie związane z praworządnością. Tymczasem w kasacji nie przedstawiono jakichkolwiek okoliczności, które miałyby wskazywać na powiązania wymienionego w zarzucie sędziego z władzą wykonawczą, czy podważać jego bezstronność i niezawisłość. Uznać należy, że w sprawie nie ziściła się bezwzględna przesłanka odwoławcza, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w postaci nienależytej obsady sądu. Zauważyć przy tym trzeba, że regulacja art. 439 § 1 k.p.k. ma charakter szczególny, wobec czego wskazane w tym przepisie uchybienia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej.

Po drugie bezzasadne w stopniu oczywistym okazały się zarzuty rażącego naruszenia prawa procesowego tj. art. 170 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. i art. 200 § 3 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k., art. 177 § 1 k.p.k. i art. 9 § 1 k.p.k.Weryfikację tych uchybień trzeba zacząć od wyjaśnienia, że poza procesowa opinia biegłego nie może stanowić dowodu będącego przedmiotem oceny sądu, póki dowód taki nie zostanie przeprowadzony w sposób przewidziany przez przepisy procesowe. A z prawnego punktu widzenia biegli powoływani są postanowieniem organu procesowego prowadzącego postępowanie.

Dopiero takie postąpienie konstytuuje biegłych w procesie. Opinia wykonana bez polecenia organu procesowego, na zlecenie osoby zainteresowanej, nie ma waloru środka dowodowego. Dopiero więc z chwilą wydania postanowienia o powołaniu biegłego celem sporządzenia opinii, staje się on uczestnikiem postępowania, zaś wydana przez niego opinia uzyskuje cechy opinii w rozumieniu przepisów postępowania karnego (post. SN z 23 listopada 2021 r., III KK 250/21). Należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie podstawę ustaleń faktycznych stanowiła opinia dwóch biegłych lekarzy psychiatrów powołanych na podstawie stosownego postanowienia Sądu orzekającego.

Tymczasem przedstawione przez obrońcę opracowanie z 30 września 2021 r. zwane opinią prywatną, w sposób oczywisty nie spełniało wymogów prawnych do tego, aby stanowić dowód w sprawie i jako takie nie mogło zaważyć na dotychczasowej opinii biegłych lekarzy psychiatrów wydanej w ramach postępowania. Siłą rzeczy wnioski takiego dokumentu nie mogą się odwołać do analizy pełnych akt sprawy. To właśnie niezależni biegli lekarze powołani w tej sprawie przez organ procesowy zarówno w ramach postępowania pierwszoinstacyjnego jak i w postępowaniu odwoławczym, w którym wydali opinię uzupełniającą, dysponowali wielowątkowym materiałem wyjściowym, włącznie z wnioskami prywatnej opinii dr J.

P. oraz wypowiedziami członków rodziny skazanego o jego stanie zdrowia, i orzekli, że w chwili popełnienia czynu B. K. był osobą poczytalną.Kolejny aspekt wymagający jasnego postawienia sprawy to stwierdzenie, że nie ma też takiej prawnej możliwości aby konfrontować ze sobą biegłych z autorem prywatnej opinii. Wystąpienie niejasności wyjaśnia się przez powołanie opinii uzupełniającej bądź nowej opinii. Z tego rozwiązania skorzystał Sąd odwoławczy dopuszczając opinię uzupełniającą podczas kontroli instancyjnej. Skoro Sąd Okręgowy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego nie widział potrzeby powołania nowych biegłych w sprawie oznaczało, że nie naruszył art. 201 k.p.k.

Samo przekonanie obrońcy, iż opinia jest niepełna i niejasna nie ma znaczenia, albowiem ocena ta jest zastrzeżona dla sądu a nie dla strony.Przechodząc do zarzutu z pkt II.2 nadzwyczajnego środka zaskarżenia zacząć trzeba od tego, że art. 167 k.p.k. odczytujemy w ten sposób, że powinność dopuszczenia przez sąd dowodów z urzędu, przy braku stosownego wniosku strony, powstaje tylko wtedy, gdy dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych uzależnione jest od przeprowadzenia dowodu. W przedmiotowej sprawie procedujący Sąd najwyraźniej takiej konieczności nie stwierdził, zresztą nie widział jej również obrońca nie wykazując inicjatywy dowodowej w tej kwestii.

Odnośnie stanu zdrowia psychicznego sprawcy wypowiedzieli się biegli psychiatrzy niewątpliwie posiadający specjalistyczną, profesjonalną wiedzę z dziedziny medycyny, która dotyczyła przedmiotu wydanej ekspertyzy i w tej sytuacji luźna wypowiedź rodziny nie mogła zaważyć na ostatecznym rozstrzygnięciu w kwestii zdrowia psychicznego B. K. Stwierdzić należało, że odwołanie się przez biegłych psychiatrów do oświadczeń najbliższych sprawcy, którzy nie zeznawali jako świadkowie, w sytuacji gdy potem ich opinie legły u podstaw ustaleń faktycznych, nie stanowiło rażącego naruszenia prawa.W związku z tym Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu kasacji w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 536 k.p.k.), oddalił kasację na posiedzeniu bez udziału stron w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. KR [ms]