Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 326/12 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed as obviously unfounded for challenging first-instance factual findings on theft value.

Numero d'incarto III KK 326/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The defense argued that the theft should be classified as a minor offense rather than a crime due to the value of stolen goods, but the court noted that cassation only reviews second-instance rulings and factual findings are generally binding. The court rejected the argument that retail prices should be reduced by margins, stating that the actual value is the price visible to all customers.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 519 k.p.k.; Cassation is a special remedy against second-instance judgments and cannot challenge factual findings of the first instance or question the legal characterization of facts already established as binding.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obviously unfounded factual findings theft value minor offense classification

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 535 § 3 k.p.k.
akt III KK 326/12 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 listopada 2012r.
art. 523 § 1 k.p.k.
Nadto niedopuszczalne jest kwestionowanie na tym etapie ustaleń faktycznych, co wynika z treści art. 523 § 1 k.p.k. Wprawdzie obrońca nazwał podniesiony zarzut rażącym naruszeniem prawa materialnego, ale przecież kwestionował wartość przedmiotu zaboru.
art. 519 k.p.k.
art. 636 § 1 k.p.k.
podstaw do przekroczenia granic kasacji, Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.Konsekwencją oddalenia kasacji było obciążenie skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego – art. 636 § 1 k.p.k.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 326/12 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 listopada 2012r.
art. 278 § 1 k.k
J., skazanego za czyn z art. 278 § 1 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę M.
art. 519 k.p.k
art. 523 § 1 k.p.k
Nadto niedopuszczalne jest kwestionowanie na tym etapie ustaleń faktycznych, co wynika z treści art. 523 § 1 k.p.k.
art. 536 k.p.k
nastąpiło po tym, jak „mężczyzna przeszedł przez linię kas” (k.149).W tym stanie sprawy, wobec braku określonych w art. 536 k.p.k.
art. 636 § 1 k.p.k
podstaw do przekroczenia granic kasacji, Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.Konsekwencją oddalenia kasacji było obciążenie skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego – art. 636 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Sąd Apelacyjny w Krakowie, II Akr 201/91

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 326/12 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 listopada 2012r. sprawy M. J., skazanego za czyn z art. 278 § 1 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę M. J., od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 15 lutego 2012r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 22 września 2011r., p o s t a n o w i ł:I. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; II. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEKasacja wniesiona przez obrońcę M. J. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 15 lutego 2012r. była bezzasadna w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Jedynym podniesionym w kasacji zarzutem, był zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, poprzez błędne zakwalifikowanie przez Sąd Rejonowy czynu popełnionego przez skazanego jako czynu z art. 278 § 1 k.k., w sytuacji, gdy czyn ten powinien być prawidłowo zakwalifikowany jako wykrocznie z art. 119 § 1 k.w. Już sama stylizacja podniesionego zarzutu wskazuje, że po pierwsze, skierowany został on w stosunku do Sądu pierwszej instancji, a po drugie, dotyczy w istocie zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych co do wartości przedmiotu zaboru.Tymczasem kasacja, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, przysługuje jedynie od wyroku sądu odwoławczego – art. 519 k.p.k., a zatem to uchybienia tego sądu, a nie sądu pierwszej instancji powinny być przedmiotem zarzutu kasacyjnego.

Nadto niedopuszczalne jest kwestionowanie na tym etapie ustaleń faktycznych, co wynika z treści art. 523 § 1 k.p.k. Wprawdzie obrońca nazwał podniesiony zarzut rażącym naruszeniem prawa materialnego, ale przecież kwestionował wartość przedmiotu zaboru. O naruszeniu prawa materialnego – art. 278 § 1 k.k. – można byłoby mówić jedynie wówczas, gdyby Sąd przyjął, że wartość skradzionego mienia nie przekroczyła kwoty 250 zł, a jednak czyn taki zakwalifikował jako występek, a nie wykroczenie. Tak oczywiście w sprawie nie było, gdyż przypisano M.

J. kradzież mienia o wartości 269,93 zł.Już zatem z tych względów niniejsza kasacja nosiła cechy oczywistej bezzasadności.Tym niemniej należy również stwierdzić, że i merytoryczny wywód skarżącego, iż wartość skradzionego mienia progu granicznego nie przekroczyła, był równie bezpodstawny. Rzeczywistą wartość przedmiotów znajdujących się w sklepach detalicznych wyraża ich cena, widoczna przecież dla wszystkich klientów, w tym i potencjalnych sprawców zaboru. Twierdzenie autora kasacji, że wartość przedmiotu kradzieży w takich realiach powinna być pomniejszona o marżę detaliczną, było li tylko subiektywnym poglądem, nieznajdującym żadnego racjonalnego uzasadnienia.

W szczególności tezy tej nie wspiera przywołany w kasacji wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 17 września 1992r., II Akr 201/91 (Lex nr 27784), dotyczący zupełnie innych realiów, to jest pomijania przy obliczaniu wartości szkody przewidywanych odsetek od zabranej kwoty pieniędzy. W końcu zauważyć trzeba, że argumentacji skarżącego nie wspiera też twierdzenie o tym, że kradzieży skazany dopuścił się „jeszcze przed kasami” (str. 3 kasacji). To twierdzenie pozostaje w oczywistej sprzeczności z ustaleniami Sądu pierwszej instancji, zaakceptowanymi przez Sąd ad quem, że zatrzymanie M.

J. nastąpiło po tym, jak „mężczyzna przeszedł przez linię kas” (k.149).W tym stanie sprawy, wobec braku określonych w art. 536 k.p.k. podstaw do przekroczenia granic kasacji, Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.Konsekwencją oddalenia kasacji było obciążenie skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego – art. 636 § 1 k.p.k.