Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 323/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal claiming improper court composition due to KRS judge appointment procedures.

Numero d'incarto III KK 323/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting the defense's claim of improper court composition. The defense argued that a judge appointed by the Judicial Council after 2017 lacked impartiality, but the court distinguished this case from Supreme Court judges where such bias is presumed. The court held that for ordinary courts, specific circumstances proving a judge's lack of impartiality must be demonstrated, which the defense failed to do.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 47 KPP UE; Art. 6 KCHWP; Nienależyta obsada sądu powszechnego nie występuje a priori przy powołaniu sędziego przez Krajową Radę Sądownictwa po 2017 r., lecz wymaga wykazania konkretnych okoliczności naruszających standard bezstronności.

Parole chiave

Generato dall'IA
improper court composition Judicial Council appointment presumption of bias ordinary court judge cassation appeal dismissal impartiality standard procedural defect falsità in documenti di servizio

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
akt BSA I-4110-1/20) uznano, że nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. może zachodzić wówczas, gdy wadliwość procesu powoływania prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art.
Art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
może zachodzić wówczas, gdy wadliwość procesu powoływania prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art.
Art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej
1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art.
Art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ale jedynie „w konkretnych okolicznościach”.Z kolei w cytowanej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r.
Art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 24 lipca 2024 r., po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 26 lutego 2024 r., sygn.
Ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw
art. 270 § 1 k.k
skazanego z art. 270 § 1 k.k.
art. 12 k.k
z art. 12 k.k.Wyrokiem z dnia 25 marca 2022r., sygn.
art. 535 § 3 k.p.k
w dniu 24 lipca 2024 r., po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 26 lutego 2024 r., sygn.
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k
Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanego zarzucając:1.naruszenie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 323/24 POSTANOWIENIE Dnia 24 lipca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie M. Ł. skazanego z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w dniu 24 lipca 2024 r., po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 26 lutego 2024 r., sygn. akt IV Ka 1336/22 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 25 marca 2022 r., sygn. akt V K 115/19, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

M. Ł. został oskarżony o to, że w okresie od 21 kwietnia 2015 r. do 31 lipca 2015 r. w S. i w W., działając wspólnie i w porozumieniu - M. Ł. będąc pracownikiem, zaś A. L. będąc prezesem zarządu Centrum Rozwoju Administracji sp. z o.o. - z A. L. 1 w celu użycia za autentyczne użyli dokumentów z podrobionymi podpisami audytorów: E. M., E. B., B. S., A. S., T. T., A. T., V. Y., M. Y. w ten sposób, że przekazali je do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju, jako dokumenty mające potwierdzać wykonanie audytów na podstawie umowy zawartej przez Centrum Rozwoju Administracji sp. z o.o. z Ministerstwem Infrastruktury i Rozwoju z dnia 26 lutego 2015 r. nr […], tj. czynu z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.Wyrokiem z dnia 25 marca 2022r., sygn. akt V K 115/19, Sąd Rejonowy Szczecin Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, uznał M.

Ł. za winnego zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych określając wysokość stawki dziennej na 50 złotych. Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 26 lutego 2024 r., sygn. akt IV Ka 1336/22, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanego zarzucając:1.naruszenie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez wydanie wyroku pomimo niewłaściwego obsadzenia Sądu, w sytuacji gdy w składzie sądu brała udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu Okręgowego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3);2.rażące naruszenie prawa, które miało wpływ na wydany w sprawie wyrok, które to stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą i realizowało się poprzez naruszenie następujących przepisów:- art. 17 § 1 pkt 9) k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i w zw. z art. 424 k.p.k. poprzez zaniechanie ustalenia szczegółowego zakresu podpisów oraz konkretnych dokumentów, których fałszywe podpisanie miało stanowić o wypełnieniu znamion zarzuconego M.

Ł. przestępstwa, tym samym nie ustalenie na czym dokładnie polegać miał czyn oskarżonego, a tym samym w czym bezpośrednio miały się zrealizować znamiona zarzuconego mu przestępstwa;- art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. poprzez zaniechanie dokładnego określenia w wyroku skazującym czynu przypisanego oskarżonemu, a to zaniechanie wskazania jakie konkretnie dokumenty oraz kiedy i w jaki sposób zostały użyte przez oskarżonych jako autentyczne, a jedynie poprzestanie na opisaniu, że oskarżeni przedłożyli w określonym przedziale czasowym nieokreślone co do nazwy, daty sporządzenia, innych cech indywidualizujących ani nawet co do ich ilości, dokumenty zawierające podrobione podpisy wskazanych osób.W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Okręgowy w Warszawie wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym uzasadniającym jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., bez udziału stron.

Na wstępie należy stwierdzić, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a powody jej wniesienia określa przepis art. 523 k.p.k. Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. i w wypadku określonym w art. 521 k.p.k., tj. w sytuacji wniesienia kasacji przez wymienione w tym przepisie podmioty szczególne (art. 523 § 4 k.p.k.).Skazanemu M.

Ł. wymierzono karę grzywny, co oznacza, że kasacja wywiedziona na jego korzyść mogła być oparta wyłącznie na uchybieniach wymienionych w art. 439 k.p.k. Analiza akt postępowania karnego prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie nie zachodziła podnoszona przez obrońcę skazanego nienależyta obsada składu Sądu Okręgowego w Szczecinie, która stanowiłaby bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.Obrońca skazanego podniósł, że wadliwość obsady Sądu odwoławczego wynikała z faktu, że w składzie tego sądu orzekał sędzia J.

W., który uzyskał nominację na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.W pierwszej kolejności należy podkreślić, że nie budzi wątpliwości Sądu Najwyższego wadliwość składu Krajowej Rady Sądownictwa po nowelizacji ustawy o KRS z 2017 r. Pogłębioną argumentację w tym zakresie przedstawił Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22, stwierdzając m.in., że: „Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2018 r., poz.

3) nie jest organem tożsamym z organem konstytucyjnym, którego skład i sposób wyłaniania reguluje Konstytucja RP, w szczególności w art. 187 ust. 1”.Z powyższego wynika m.in. fakt, że sędzia powołany przy udziale Krajowej Rady Sądownictwa w obecnym kształcie nie korzysta z funkcjonującego dotychczas in gremio oraz a priori domniemania niezawisłości i bezstronności. Z powyższego może wynikać niespełnienie przez sędziego minimalnego standardu gwarantującego stronom postępowania prawo do sądu w rozumieniu konstytucyjnym i konwencyjnym.

Należy wszak zwrócić uwagę, że w uchwale składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (sygn. akt BSA I-4110-1/20) uznano, że nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. może zachodzić wówczas, gdy wadliwość procesu powoływania prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ale jedynie „w konkretnych okolicznościach”.Z kolei w cytowanej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r. podkreślono, że „brak [jest] podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przez Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.”.

Oznacza to, że dla udowodnienia zaistnienia nienależytej obsady sądu nie wystarczy wskazać na instytucjonalną nieprawidłowość powoływania sędziów na podstawie procedury konkursowej z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ustanowionym ustawą z 2017 r. Konieczne jest natomiast ustalenie in concreto, że sędzia nie gwarantuje chociażby minimalnego standardu bezstronności i niezawisłości. To zaś należy uzasadnić odwołując się do testu, którego elementy zostały opisane w obu cytowanych uchwałach Sądu Najwyższego.W tym kontekście argumentacja obrońcy okazała się nieprawidłowa, skoro w przeważającej części odwołuje się do orzecznictwa w zakresie skutków wadliwości składu Krajowej Rady Sądownictwa po 2017 r. w odniesieniu do powołanych przy jej udziale sędziów Sądu Najwyższego.

Sytuacje te zasadniczo różnią się od siebie. O ile bowiem w przypadku sędziów Sądu Najwyższego, którzy uzyskali nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r. nienależytą obsadę sądu przyjmuje się a priori, o tyle sytuacja taka nie zachodzi wobec sędziów sądu powszechnego (zob. pkt 2 uchwały składu siedmiu sędziów SN z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22).W niniejszej sprawie – w której zarzut nienależytej obsady sądu dotyczą sędziego Sądu Okręgowego, a zatem sądu powszechnego – konieczne jest wykazanie konkretnych okoliczności dowodzących stronniczości sędziego, wynikających np. z tajnego sposobu obrad KRS w zakresie kandydatury, negatywnej opinii zgromadzenia ogólnego sędziów danego sądu, niekorzystnego dla kandydata porównania jego osiągnięć z osiągnięciami kontrkandydatów, krótkiej ścieżki jego awansu (zob. szerzej uchwała SN z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22, s. 28-29).

Obrońca skazanego sygnalizując zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. nie wskazał na jakąkolwiek okoliczność chociażby uprawdopodabniającą brak bezstronności sędziego Jakuba Wilińskiego. W tym stanie rzeczy kasacja musiała zostać oddalona w formule kwalifikowanej – jako oczywiście bezzasadna w rozumieniu przepisu art. 535 § 3 k.p.k.Wobec uznania kasacji za oczywiście bezzasadną, bezprzedmiotowe okazało się rozpoznanie wniosku w trybie art. 532 § 1 k.p.k. o wstrzymanie wykonania orzeczenia.

Ponadto rozstrzygnięto o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego.[J.J.][ms] ‎