Supreme Court dismissed cassation against tax fraud conviction, ruling lower court properly evaluated evidence and procedural arguments.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a conviction for tax fraud involving the issuance of false VAT invoices. The defense argued that the appellate court failed to adequately address the appeal's claims regarding evidence evaluation and impartiality, but the court found these arguments baseless. The decision affirmed that the lower court thoroughly analyzed the evidence and correctly applied the law without violating procedural norms.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 2 k.p.k.; Art. 424 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is inadmissible if the appellate court has substantively addressed the appellant's arguments regarding evidence assessment and impartiality, and if the first-instance judgment was upheld without requiring a new justification under the relevant procedural articles.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III KK 316/23 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2023 r. sprawy R.G. (uprzednio K.), skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 31 § 2 k.k. i innych, z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie, z dnia 9 lutego 2023 r., sygn. akt IV Ka 1643/21, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Wieliczce, z dnia 19 kwietnia 2021 r., sygn. akt II K 695/20, postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego R.G. kosztami postępowania kasacyjnego;
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M.Ł. z Kancelarii Adwokackiej w W. kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa zł 80/100), w tym 23 % VAT, z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Wieliczce wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2021 r., sygn. akt II K 695/20, uznał oskarżonego R.G. za winnego tego, że:„w okresie od bliżej nieustalonego dnia miesiąca […] do dnia […] w T., woj. […]., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru i z wykorzystaniem takiej samej sposobności prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą F. z siedzibą w T. i będąc z tego tytułu uprawnianym do wystawiania dokumentów w postaci faktury VAT, wystawił nierzetelne faktury VAT na łączną kwotę 833.100 zł, potwierdzając w nich nieprawdę co do zaistnienia okoliczności mających znaczenie prawne, a to zdarzeń gospodarczych w postaci wykonania robót budowlanych na rzecz M.Z., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą M. z siedzibą w B., których w rzeczywistości nie wykonywał, a następnie przekazał te faktury M.Z. w zamiarze, aby zaniżyła ona podstawę opodatkowania, powodującą narażenie przez to na uszczuplenie należności publicznoprawnej w podatku od osób fizycznych na łączną kwotę 236.750 zł oraz podatku od towarów i usług na łączną kwotę 183.502 zł, a to faktur: […] z dnia […] na kwotę 51.200 zł, […] z dnia […] na kwotę 50.900 zł, […] z dnia […] na kwotę 55.000 zł, […] z dnia […] na kwotę 55.000 zł, […] z dnia […] na kwotę 63.000 zł, […] z dnia […] na kwotę 63.000 zł, […] z dnia […] na kwotę 56.000 zł, […] z dnia […] na kwotę 67.000 zł, […] z dnia […] na kwotę 35.000 zł, […] z dnia […] na kwotę 66.000 zł, […] z dnia […] na kwotę 35.000 zł, […] z dnia […] na kwotę 62.000 zł, […] z dnia […] na kwotę 39.000 zł, […] z dnia […] roku na kwotę 36.000 zł oraz […] z dnia […] na kwotę 59.000 zł, przyjmując jednocześnie, że czynu tego dopuścił się mając w znacznym stopniu ograniczoną zdolność rozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem”,tj. przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. w zw. z art. 3 § 1 k.k. przyjmując, że zostało ono popełnione w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, a zarazem przestępstwa skarbowego z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 11 § 2 k.k.s. w zw. z art. 2 § 2 k.k.s. popełnione w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru.
Za przestępstwo z art. 271 § 3 k.k. Sąd I instancji wymierzył oskarżonemu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a za przestępstwo skarbowe karę 150 stawek dziennych grzywny przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 80 zł, i na mocy art. 8 § 2 i 3 k.k.s. orzekł, że wykonaniu podlegają obydwie kary, tj. kara wymierzona za przestępstwo i kara wymierzona za przestępstwo skarbowe.Po rozpoznaniu apelacji oskarżonego i obrońcy oskarżonego, w których zarzucono wyrokowi Sądu I instancji błąd w ustaleniach faktycznych, obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k., art. 170 § 1a k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k., art. 193 § 1 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. oraz obrazę prawa materialnego, tj. art. 271 § 3 k.k., art. 62 k.k.s. i art. 56 k.k.s., Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 9 lutego 2023 r, sygn.
IV Ka 1643/21, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu I instancji.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, zaskarżając go w całości, zarzucając:„rażące naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, a to naruszenie norm:- z art. 433 §2 k.p.k. poprzez niedostateczne odniesienie się w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, do zarzutu apelacji naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd I instancji;- z art. 424 §1 k.p.k. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, czy Sąd II instancji uznał za wiarygodne wyjaśnienia skazanego, czy też nie (i na jakiej podstawie)”.Jednocześnie skarżący wniósł o „rozważenie kwestii zaistnienia w przedmiotowej sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, a to określonej w art. 439 §1 pkt 2 k.p.k., nienależytej obsady sądu orzekającego” oraz o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację Prokurator Okręgowy w Tarnowie wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja, jako oczywiście bezzasadna, podlegała oddaleniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.W pierwszej kolejności należało rozważyć podniesioną w kasacji kwestię zaistnienia w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., tj. nienależytej obsady Sądu odwoławczego.
Skarżący nie wskazał jednak sędziego, którego udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia miał wpłynąć na nienależytą obsadę Sądu odwoławczego. Co więcej, obrońca nie podał jakichkolwiek okoliczności dowodzących braku bezstronności lub niezawisłości Sądu odwoławczego. Z urzędu należy stwierdzić, że nienależyta obsada sądu mogła wynikać z uczestniczenia w wydaniu wyroku przez sędzię X.Y. która objęła urząd sędziego Sądu Okręgowego w Krakowie w procedurze z udziałem wadliwie obsadzonej Krajowej Rady Sądownictwa (w 2022 r.).
Zgodnie z uchwałą połączonych Izb z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I-4110-1/20, dla przyjęcia istnienia przesłanki z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. konieczne jest wskazanie i wykazanie okoliczności, które w konkretnej sprawie przesądziły, że sędzia sądu powszechnego powołany przez wadliwie obsadzoną Krajową Radę Sądownictwa nie spełnia standardu sądu bezstronnego. Dla wykazania zaistnienia w konkretnej sprawie stanu określanego mianem „nienależytej obsady sądu” nie wystarczy powołać się na instytucjonalną nieprawidłowość powoływania sędziów na podstawie procedury konkursowej z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ustanowionym ustawą z 2017 r.
Konieczne jest bowiem uzasadnienie in concreto, że sędzia sądu powszechnego nie gwarantował chociażby minimalnego standardu bezstronności i niezawisłości (zob. uchwała SN z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22; zob. również np. postanowienia SN: z dnia 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt III KK 216/22; z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt I KK 9/23). Chodzi zatem o szczególne okoliczności uzasadniające w konkretnym przypadku odnoszonym do danego sędziego przypuszczenie, że gwarancje niezawisłości zostały w istotny sposób osłabione.
Skarżący zobowiązany był zatem do wykazania, że doszło w konkretnym przypadku do przełamania domniemania bezstronności i niezawisłości (zob. postanowienie SN z dnia 1 lipca 2022 r., sygn. akt III KK 207/22). Skoro zaś nie dopełnił on tego obowiązku, to zarzut nienależytej obsady Sądu odwoławczego wypada uznać za oczywiście bezzasadny.Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów należy przypomnieć, że o obrazie przepisu art. 433 § 2 k.p.k. można mówić wtedy, gdy sąd w ogóle nie rozważy wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym (zob. np. wyrok SN z dnia 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt V KK 615/21).
W niniejszej sprawie skarżący naruszenia tego przepisu upatruje w niedostatecznym odniesieniu się Sądu odwoławczego do apelacyjnego zarzutu dowolnej oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd I instancji. Obrońca w uzasadnieniu kasacji uznał, że Sąd odwoławczy odniósł się do tej kwestii ogólnikowo, nie rozważając tego, czy materiał dowodowy w sprawie był kompletny.Należy jednak stwierdzić, że Sąd odwoławczy rozpoznał zarzut obrazy art. 7 k.p.k. i uzasadnił jego bezzasadność (s. 8-12). Warto przy tym dodać, że dokonał analizy tego zarzutu w sposób bardzo szczegółowy, choć nie był do tego zobowiązany ze względu na lakoniczność argumentów apelacji oraz z racji tego, że orzeczenie Sądu I instancji zostało utrzymane w mocy (zob. np. wyrok SN z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt IV KK 60/20).
Całkowicie rozmija się z rzeczywistością twierdzenie skarżącego, jakoby Sąd odwoławczy jedynie ogólnikowo stwierdził, że podziela ocenę dowodów dokonaną przez Sąd I instancji. Przeciwnie: to Sąd odwoławczy wykazał, że ogólnikowe były twierdzenia apelacji, jak choćby w przedmiocie oceny zeznań świadków. Sąd Okręgowy w Krakowie wnikliwie wyjaśnił, z jakiego powodu wyjaśnienia skazanego nie znajdują się w sprzeczności z innymi dowodami, odniósł się do zgodności opinii biegłego z wyjaśnieniami skazanego. Sąd podkreślił również, że sama tylko możliwość sformułowania innego przebiegu zdarzeń nie uzasadnia przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 7 k.p.k., a przekonanie stron w tym zakresie nie ma znaczenia.
Nie można zatem zasadnie przyjmować naruszenia w tym przypadku at. 433 § 2 k.p.k.Za całkowicie bezzasadny należy ponadto uznać zarzut naruszenia przez Sąd odwoławczy treści art. 424 § 1 k.p.k. Obraza art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez sąd odwoławczy wchodzi w rachubę tylko wtedy, kiedy ten sąd zmieni wyrok sądu pierwszej instancji w sposób powodujący konieczność uzasadnienia tej zmiany w sposób wskazany art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., tj. wyda wyrok mający cechę orzeczenia pierwszoinstancyjnego (zob. np. postanowienie SN z dnia 3 marca 2022 r., sygn. akt V KK 379/21).
Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu I instancji. Oznacza to, że wymogi określone w at. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. nie mogły go dotyczyć, a tym samym nie mogło dojść do naruszenia normy z niego wynikającej. Na marginesie należy jedynie wspomnieć, że tożsamej treści zarzut (dotyczący oceny wiarygodności wyjaśnień skazanego) skarżący wiązał z naruszeniem at. 433 § 2 k.p.k., a jego bezzasadność wykazano wyżej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k.Mając powyższe na względzie orzeczono jak na wstępie. [MD] [ał]