Criminal appeal dismissed; Supreme Court upheld lower court's evidence assessment on drug trafficking conviction.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, upholding the Second Instance Court's conviction for drug trafficking. The defendant argued that the conviction relied on unverified statements from another accused and a witness, claiming a violation of procedural rights. The court rejected these claims, noting that the appellate court thoroughly examined all evidence, including witness testimony, and found no logical errors in its factual findings or legal reasoning.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.; The Supreme Court may dismiss an appeal as obviously unfounded when the lower court's assessment of evidence is logically sound, free from factual errors, and properly reasoned without violating procedural guarantees.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 315/16 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Sobczak na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2016 r. sprawy P. S. skazanego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 15 marca 2016 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 10 listopada 2015 r. p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIEP. S. został oskarżony o to, że: w okresie od czerwca 2012 r. daty dziennej bliżej nieustalonej do dnia 19 lutego 2013 r. w L., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami brał udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste o łącznej masie nie mniejszej niż 1040 grama, w ten sposób, że po wcześniejszym nabyciu wskazanej substancji narkotycznej od nieustalonej osoby zbył ją ustalonej osobie z przeznaczeniem do dalszej dystrybucji, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.Wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia 10 listopada 2015 r., P. S. został uznany winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i skazany na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a także karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 20 zł każda.
Na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeczono wobec tego skazanego obowiązek zwrotu równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 22.880 zł, zwolniono wymienionego z ponoszenia kosztów procesu obciążając wydatkami Skarb Państwa. Na skutek apelacji wywiedzionej od tego orzeczenia, Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 15 marca 2016 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu I Instancji, obciążając skazanego wydatkami postępowania odwoławczego.Kasację od wyroku Sądu II instancji złożył obrońca P. S. zarzucając mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., polegającą na przekraczające granice swobodności, sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania ocenie zgromadzonego materiału dowodowego poprzez niesłuszne przyjęcie, że P.S. brał udział w obrocie narkotykami o łącznej masie nie mniejszej niż 1 040 grama, w sytuacji, gdy powyższe ustalenia zostały oparte na nie potwierdzonych innymi dowodami wyjaśnieniach innego oskarżonego P. K., które to wyjaśnienia zostały bezkrytycznie uznane za niezgodne z prawdą i przekonywujące, pomimo wielu sprzeczności w ich treści, a także potwierdzenia w innych dowodach zgromadzonych w sprawie.
Obrońca podniósł także obrazę art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., wyrażającą się niedostatecznym rozważeniu zarzutu apelacyjnego z pkt I pakt a i b, dotyczącego istotnych rozbieżności w zeznaniach P. K. oraz N. L. zwłaszcza w części dotyczącej ilości środków odurzających, jakie miał posiadać skazany. Zarzucono również naruszenie art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., polegające na nie rozważeniu przez Sąd Okręgowy zarzutu apelacyjnego z pkt 2, albowiem Sąd ten odniósł się do zeznań świadków P. K. i P.M., nie dokonał zaś analizy depozycji Ł.
B., w kontekście sprzeczności jego zeznań z zeznaniami świadka P.K. i N. L. Autor skargi zarzucił także, że Sąd Okręgowy niesłusznie za Sądem I instancji przyjął, iż zeznania świadków K. B. i Ł. B. nie mają znaczenia dla odpowiedzialności skazanego, w sytuacji, gdy stoją one w sprzeczności z relacjami P. K. i przeczą ustaleniom Sądu I instancji.Obrońca w konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu odwoławczego i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.Prokurator w sporządzonej odpowiedzi na kasację wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlegała oddaleniu w oparciu o przepis z art. 535 § 3 k.p.k..W kasacji podniesiono cztery zarzuty, które na pierwszy rzut oka sygnalizowały dopuszczenie się przez Sąd odwoławczy obrazy przepisów prawa procesowego, tj. art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k., sugerujących nierzetelną przez co i niewłaściwą kontrolę orzeczenia Sądu I instancji.
Te zaledwie pozorne oskarżenia pod adresem kontrolującego Sądu okazały się jedynie fortelem nieuprawnionej krytyki poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, które legły u podstaw skazania P. S. za zarzucany mu czyn. Autor skargi nie przedstawił racjonalnych argumentów, które mogłyby zdemaskować uchybienia Sądu II instancji i nie dowiódł, aby orzeczenie Sądu II odwoławczego dotknięte zostało jakimkolwiek uchybieniem czy błędem. Wręcz przeciwnie, podkreślić należy, iż analiza uzasadnienia Sądu odwoławczego ponad jakąkolwiek wątpliwość uświadamia rzetelność i skrupulatność dokonanej kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu Rejonowego.
Wbrew twierdzeniom obrońcy, wszystkie zgłoszone w apelacji zarzuty zostały przez ten Sąd skrupulatnie rozpoznane i omówione, co znalazło wyraz na kratach pisemnych motywów wyroku. Podano przy tym wystarczające argumenty, dla których odmówiono im słuszności. Wskazać jedynie wypada, że Sąd Okręgowy w toku kontroli instancyjnej dowiódł, iż orzeczenie Sądu I instancji jest wolne od wad faktycznych i prawnych. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, rozważono wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy, poczyniono właściwe ustalenia faktyczne, z których wyciągnięto słuszne wnioski, w sposób logiczny i rzeczowy uargumentowane.
Z uzasadnienia Sądu odwoławczego bezspornie wynika, że przedmiotem kontroli objęto także płaszczyznę ustaleń faktycznych, przez co w konsekwencji i właściwość przeprowadzonej oceny poszczególnych dowodów, w tym depozycji P. K. także świadka N. L. Sąd odwoławczy poddał wnikliwej kontroli depozycje P. K., nie znajdując w tych relacjach sprzeczności ani niejasności. Uznał, je za pełnowartościowy dowód na podstawie, którego można było odtworzyć przebieg inkryminowanego zdarzenia. Uzasadnił w przekonywający sposób, z jakiego powodu wyjaśnienia P. K. złożone pierwotnie 19 lutego i 20 lutego 2013 r. (k. 20-22 i 33-35) nie można było uznać za w pełni wiarygodne.
Sąd odniósł się także, przywołując treść tychże wyjaśnień, do zmiany przez P. K. relacji (str. 4-5). Na str. 7 i in. uzasadnienia Sąd odwoławczy w sposób rzeczowy omówił także zeznania świadka N.L. Zeznania tego świadka pełniły jedynie rolę pomocniczą w procesie ustalania odnośnie ilości sprzedanej przez oskarżonego marihuany. W tej bowiem materii zasadnicze znaczenie miały relacje K. K. Dodać trzeba, czego nie dostrzega skarżący, że N. L. nie była przecież przez oskarżonego ani uświadamiana ani wprowadzana w szczegóły prowadzonej przez niego działalności.
Błędem jest zatem twierdzenie, że na podstawie tej relacji, będącej przecież efektem zaledwie własnych obserwacji świadka, można by było czynić w omawianej zakresie konkretne ustalenia. Sąd Okręgowy w swych rozważaniach nie pominął także zeznań P. K. i P. M. ani jak twierdzi skarżący – Ł. B. Otóż obrońca popada przy tym wywodzie w sprzeczność. W pkt 4 kasacji nie zgadza się przecież z zawartą na str. 8 uzasadnienia oceną Sądu, że m. in. zeznania tego świadka nie mają znaczenia dla kwestii odpowiedzialności skazanego.
Z tego wynika, że wbrew wywodom kasacji, Sąd II instancji odniósł się do zeznań tego świadka, jednakże ocena ta nie satysfakcjonuje skarżącego. Obrońca nie przedstawił żadnych racjonalnych argumentów, które stałyby w zdecydowanej opozycji do opinii Sądu odwoławczego na temat dokonanej w sprawie oceny poszczególnych źródeł dowodowych. Tak jak prawidłowo ustalono w sprawie ani zeznania Ł. B. ani K. B. nie wnosiły istotnych z punktu widzenia odpowiedzialności skazanego informacji. W toku czynności kontrolnych nie dopatrzono się nieprawidłowości z tym związanych i podzielono, że wyciągnięte wnioski o sprawstwie P.S. nie budzą najmniejszych zastrzeżeń i wątpliwości.
Wobec powyższego, Sąd Najwyższy nie dopatrzył się naruszenia przepisów zarzuconych w skardze skutkiem, czego należało oddalić kasację obrońcy skazanego, uznając ją za oczywiście bezzasadną. kc