Supreme Court quashes criminal verdict for improper notification of defendant, violating defense rights and procedural law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's conviction of A. S. because the defendant was not properly notified of the trial date. The court found that the summons was sent to an address the defendant had not designated as his place of residence or for service of process. Consequently, the defendant's right to defense was violated, necessitating the case's remittal for a new trial with correct notification.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 117 § 1, 2 k.p.k.; Art. 343 § 5 k.p.k.; Art. 6 k.p.k.: A criminal trial conducted without proper notification of the accused to their designated address violates the right to defense and requires the quashing of the verdict.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 291/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Dariusz KalaSSN Piotr Mirek w sprawie A. S. skazanego z art. 158 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 14 czerwca 2018 r. kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego we W. z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K …/17 uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej A.
S. w całości i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu we W. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K …/17, Sąd Rejonowy we W., w uwzględnieniu wniosku prokuratora złożonego na podstawie art. 335 § 2 k.p.k., uznał A. S. (a także współoskarżonego w sprawie T. T.), za winnych tego, że „w dniu 1 stycznia 2017 r. we W. przy ul. Z., działając wspólnie i w porozumieniu, zadając uderzenia rękoma oraz kopiąc po całym ciele wzięli udział w pobiciu G. Ś., powodując u wymienionego obrażenia ciała w postaci licznych otarć naskórka okolicy czołowej, nosa, owłosionej części głowy, zasinienia obu oczodołów, lewego ucha, rozcięcia naskórka na nosie, czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k.”, tj. występku z art. 158 § 1 k.k., i za to, po zastosowaniu art. 37a k.k., wymierzył temu oskarżonemu uzgodnioną z nim przez oskarżyciela publicznego karę 6 miesięcy ograniczenia wolności połączoną z wykonywaniem nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie.Orzeczenie powyższe uprawomocniło się w dniu 28 kwietnia 2017 r.Kasację od wskazanego wyroku wniósł na podstawie art. 521 § 1 k.p.k.
Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny. Zaskarżając orzeczenie to w części dotyczącej A. S. w całości na jego korzyść autor kasacji zarzucił „rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 343 § 5 k.p.k. w zw. z art. 117 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 6 k.p.k., polegające na wydaniu wobec A. S. wyroku skazującego na posiedzeniu bez przeprowadzenia rozprawy, w sytuacji gdy nie był prawidłowo powiadomiony o terminie posiedzenia, co w efekcie naruszyło jego prawo do obrony”.
W oparciu o tak zredagowany zarzut wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu we W. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Oczywista zasadność zarzutu podniesionego we wniesionej na korzyść skazanego kasacji umożliwiła jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Przepis art. 117 § 1 k.p.k. przewiduje obowiązek zawiadomienia osoby uprawnionej do wzięcia udziału w czynności procesowej o jej czasie i miejscu. Warunkiem przeprowadzenia takiej czynności jest przy tym, zgodnie z art. 117 § 2 k.p.k., prawidłowe powiadomienie uprawnionego.
Jedną z osób mających prawo wzięcia udziału w posiedzeniu, o którym mowa w art. 343 § 5 k.p.k., jest oskarżony. Przeprowadzenie posiedzenia i wydanie wyroku uwzględniającego wniosek prokuratora złożony w trybie art. 335 § 2 k.p.k. jest więc możliwe, gdy oskarżony nie stawił się na to posiedzenie i nie usprawiedliwił swojego niestawiennictwa, wszakże pod warunkiem, że został o jego terminie w sposób właściwy powiadomiony. Jak wynika z dokumentacji procesowej zgromadzonej w aktach przedmiotowej sprawy warunek ten, umożliwiający procedowanie przez sąd pod nieobecność oskarżonego, nie został w tym wypadku spełniony.Oskarżony A.
S. nie stawił się na posiedzenie w dniu 20 kwietnia 2017 r., a w protokole dokumentującym tę czynność odnotowano: „nie stawił się prawidłowo powiadomiony” (k. 82). Podstawą takiego ustalenia była z kolei zawarta na niedoręczonej oskarżonemu przesyłce zawierającej zawiadomienie o terminie posiedzenia, adnotacja o powtórnym awizowaniu i jej nie odebraniu w placówce pocztowej. Rzecz w tym, że zawiadomienie o terminie posiedzenie wraz z aktem oskarżenia i wnioskiem prokuratora, o którym mowa w art. 335 § 2 k.p.k., sąd wysłał na adres:
W. ul J. 15 (podany nota bene w akcie oskarżenia). Tymczasem oskarżony już w toku przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego podał wprawdzie ten adres jako miejsce zameldowania, wskazując wszelako jak miejsce zamieszkania (dłuższego pobytu): P. (k. 31). Tenże adres odnotowany był również w notatce urzędowej (k.
1) oraz w protokole zatrzymania osoby (k. 4), a także w załączniku adresowym do aktu oskarżenia (k.64).Wobec powyższego, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy, oczywistym jest, że zawiadomienie o terminie i miejscu posiedzenia zostało wysłane oskarżonemu A. S. na adres, który nie został przez niego wskazany jako miejsce zamieszkania, czy też adres do doręczeń. To z kolei, nie dawało podstaw do uznania, że oskarżony ten został o posiedzeniu sądu powiadomiony w sposób prawidłowy.W świetle podniesionych zaszłości, nie może budzić wątpliwości, że przeprowadzenie posiedzenia i wydanie wyroku skazującego naruszało wymienione w kasacji przepisy procedury karnej, w tym również art. 6 k.p.k., pozbawiając oskarżonego prawa do obrony.
Trafnie wywodzi skarżący, że pomimo wcześniejszej zgody na wydanie wyroku skazującego i wymierzenie uzgodnionej z prokuratorem kary, oskarżony uprawniony jest w toku posiedzenia do wypowiedzenia się co do elementów porozumienia, a także może swoją zgodę na skazanie bez przeprowadzenia rozprawy cofnąć (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 maja 2015 r., V KK 88/15, LEX nr 1683423 i z dnia 26 października 2016 r., II KK 255/16, LEX nr 2141219).Rażący charakter stwierdzonego uchybienia i niewątpliwy w tym układzie jego wpływ na treść poddanego kontroli kasacyjnej wyroku musiał skutkować jego uchyleniem w zaskarżonej części i przekazaniem sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania sądowi meriti.
Procedując powtórnie sąd ten rozpozna raz jeszcze wniosek prokuratora bacząc, aby oskarżony A. S. został w sposób właściwy poinformowany o miejscu i czasie tej czynności. kc