Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 289/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses criminal appeal as obviously unfounded due to lack of procedural error.

Numero d'incarto III KK 289/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued that the appellate court failed to conduct a comprehensive review of the first-instance judgment and improperly accepted its reasoning without critical analysis. The court rejected these claims, noting that the appellate court's reasoning was sufficient and that the cassation procedure does not allow for a re-examination of factual findings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: The appellate court's obligation to review appeals is fulfilled if the first-instance judgment provides a comprehensive assessment of facts and law, allowing the appellate court to rely on that reasoning without conducting a new factual inquiry.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obviously unfounded appellate review factual findings procedural error ritiro della querela penale procedura di rivendicazione nel pignoramento proroga della carcerazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 433 § 2 k.p.k.
art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
art. 7 k.p.k.
z art. 7 k.p.k. poprzez zaniechanie przeprowadzenia wszechstronnej kontroli odwoławczej wyroku Sądu Rejonowego w Świnoujściu II Wydziału Karnego z 19 lutego 2024 r.
art. 457 § 3 k.p.k.
Dopełnieniem powyższych rozważań jest utrwalony w orzecznictwie ‎Sądu Najwyższego pogląd, dotyczący wykonania obowiązku z art. 457 § 3 k.p.k. ‎w odniesieniu do zarzutów i wniosków apelacji (art.
art. 523 § 1 k.p.k.
art. 637a k.p.k.
Mając na uwadze powyższe rozważania, orzeczono o oddaleniu kasacji jako oczywiście bezzasadnej, rozstrzygając o kosztach w myśl art. 637a k.p.k. w zw.
art. 636 § 1 k.p.k.
z art. 636 § 1 k.p.k. [J.J.][r.g.] ‎
art. 278 § 1 k.k
skazanego z art. 278 § 1 k.k., po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2025 r.
art. 535 § 3 k.p.k
w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z 7 października 2024 r.
art. 433 § 2 k.p.k
Z uwagi na konstrukcję i treść sformułowanego przez skarżącego kasacyjnie zarzutu, Sąd Najwyższy przypomina, iż nie jest wystarczające samo stwierdzenie, ‎że sąd odwoławczy określonego zarzutu apelacyjnego nie rozpoznał, naruszając art. 433 § 2 k.p.k.
art. 7 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 289/25 POSTANOWIENIE Dnia 23 lipca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski w sprawie S. K. skazanego z art. 278 § 1 k.k., po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2025 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z 7 października 2024 r. sygn. akt IV Ka 829/24 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Świnoujściu z 19 lutego 2024 r. sygn. akt II K 74/23, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z 7 października 2024 r. sygn. akt ‎IV Ka 829/24 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego S. K. utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Świnoujściu z 19 lutego 2024 r. sygn. akt II K 74/23 (pkt I wyroku), którym to ów oskarżony został uznany za winnego przestępstwa z art. 278 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I wyroku sądu I instancji).Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wywiódł obrońca skazanego zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na jego treść, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez zaniechanie przeprowadzenia wszechstronnej kontroli odwoławczej wyroku Sądu Rejonowego w Świnoujściu II Wydziału Karnego z 19 lutego 2024 r. wydanego w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt II K 74/23, bezkrytycznym przyjęciu i zaakceptowaniu argumentacji oraz toku rozumowania sądu I instancji przy dokonywaniu oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, tj. zeznań pokrzywdzonego N. K., świadka D.

Z. oraz wyjaśnień oskarżonego, bez przeprowadzenia wnikliwej analizy prawidłowości takiej oceny oraz nierozważeniu w sposób należyty i rzetelny podniesionych zarzutów w wywiedzionej od tego orzeczenia apelacji.Mając na uwadze powyższe zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz utrzymanego tym orzeczeniem w mocy wyroku sądu I instancji (również w całości) i przekazanie sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania.Jednocześnie, autor kasacji wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia oraz utrzymanego tym orzeczeniem w mocy wyroku sądu ‎I instancji.W odpowiedzi prokurator wniósł o nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia oraz oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Podniesiony w kasacji obrońcy zarzut okazał się oczywiście bezzasadny, ‎co skutkowało jej rozpoznaniem i oddaleniem przez Sąd Najwyższy w trybie wskazanym w przepisie art. 535 § 3 k.p.k.Oczywista bezzasadność kasacji ma bowiem miejsce, gdy już pobieżna analiza podniesionych w niej zarzutów wskazuje, że są one nietrafne i nie mogą doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącego rezultatu w postaci wzruszenia zaskarżonego orzeczenia [postanowienie Sądu Najwyższego (dalej SN) z 1 lipca 2021 r. sygn. akt II KK 184/21], a także, gdy skarżący kwestionuje jedynie ustalenia faktyczne, jednak nie pod zarzutem błędu w ich ustaleniu, a pod pozornym zarzutem rażącego naruszenia prawa procesowego (bądź materialnego), sprowadzającym się do polemiki z zebranym i prawidłowo ocenionym przez sąd materiałem dowodowym, a w sprawie nie wystąpiły uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k.

Z uwagi na konstrukcję i treść sformułowanego przez skarżącego kasacyjnie zarzutu, Sąd Najwyższy przypomina, iż nie jest wystarczające samo stwierdzenie, ‎że sąd odwoławczy określonego zarzutu apelacyjnego nie rozpoznał, naruszając art. 433 § 2 k.p.k. lub nie rozważył go należycie. Konieczne natomiast jest wykazanie, iż przy dokonywaniu kontroli odwoławczej uchybienie w rzeczywistości zaistniało, a przy tym także opisanie, na czym ono polegało oraz wskazanie, dlaczego stanowi tak rażące naruszenie, że można w swych skutkach przyrównywać je do uchybienia wagi bezwzględnej podstawy odwoławczej.

Jedynie literalne przywołanie w formułowanym zarzucie norm art. 433 § 2 k.p.k., sugerujące, iż kasacja dotyczy błędów popełnionych przez sąd odwoławczy, podczas gdy w istocie kwestionowane jest rozstrzygnięcie zawarte w orzeczeniu sądu I instancji, nie może zostać potraktowane jako skutecznie podniesiony zarzut kasacyjny. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy w toku postępowania odwoławczego doszło do tzw. efektu przeniesienia, czyli zaabsorbowania do orzeczenia sądu ad quem uchybień popełnionych przez sąd pierwszej instancji, w wyniku nierozpoznania lub nienależytego rozpoznania środka odwoławczego.

W kasacji winny wówczas zostać podniesione i opatrzone pogłębioną argumentacją zarzuty wskazujące na wadliwe procedowanie tego sądu, w następstwie czego doszło do przeniknięcia uchybienia, którego dopuścił się sąd a quo do orzeczenia sądu drugiej instancji (postanowienie SN z 18 lipca 2024 r. sygn. akt V KK 119/24). Tymczasem podniesiony w kasacji zarzut i wspierająca go argumentacja w kontekście przebiegu postępowania karnego w niniejszej sprawie oraz treści uzasadnienia wyroku nie pozwalają na uznanie, że sąd II instancji, dokonując kontroli zaskarżonego apelacją obrońcy orzeczenia, dopuścił się naruszeń art. 433 ‎§ 2 k.p.k. czy też powiązanego z nim przez skarżącego kasacyjnie przepisu prawa procesowego, regulującego sferę gromadzenia i oceny dowodów.

Autor kasacji, choć powierzchownie formułuje zarzut w stosunku do orzeczenia sądu II instancji, w istocie powiela ten uprzednio już podniesiony w zwyczajnym środku odwoławczym, i który to został szeroko i rzetelnie rozważony w toku postępowania apelacyjnego, doprowadzając ów Sąd do zaaprobowania sposobu procedowania, ustaleń faktycznych, a ostatecznie także i prawnokarnej oceny zachowania oskarżonego, dokonanej przez sąd a quo (s. 4 formularza uzasadnienia wyroku).Wbrew twierdzeniom skarżącego, sąd odwoławczy nie uchybił standardom prowadzenia kontroli odwoławczej podczas rozpoznania zarzutu naruszenia art. ‎7 k.p.k.

W uzasadnieniu swojego stanowiska co do aprobaty wywodów, ocen ‎i ustaleń sądu meriti, sąd II instancji dał wyraz rzetelności przeprowadzonej kontroli odwoławczej. Rozpoznając bowiem wyszczególniony zarzut apelacyjny dot. dokonania oceny zeznań świadków: N. K. i D. Z. z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, wskazywał na konkretne elementy materiału dowodowego, zestawiając je z argumentacją obrony, a następnie z poszczególnymi okolicznościami ustalonymi przez sąd meriti (s. 3-4 formularza uzasadnienia wyroku), ostatecznie nie dopatrując się uchybień wskazywanych przez obrońcę.

W wyniku przeprowadzonej w ten sposób analizy, sąd odwoławczy, zaaprobował wnioski i ustalenia powzięte w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. W toku kontroli apelacyjnej sąd zajął stanowisko w kwestii znaczenia okoliczności odzyskania przez pokrzywdzonego skradzionych przedmiotów, jednak także i w tym zakresie przekonująco wykazał, iż pozostawały one bez wpływu na kształt i ostateczną prawidłowość ustaleń faktycznych (s. 4 formularza uzasadnienia wyroku). Podniesiony w kasacji zarzut naruszenia wskazanych przepisów postępowania w ramach prowadzonej przez sąd II instancji kontroli odwoławczej, choć odwołuje się do zaistnienia tzw. błędu przeniesienia, to w istocie go nie wykazuje, co więcej zmierza do zakwestionowania przyjętych w sprawie ustaleń faktycznych.

W świetle przywołanych poglądów dot. realizacji obowiązków związanych z kontrolą instancyjną oraz przebiegu postępowania odwoławczego i uzasadnienia sporządzonego przez sąd ad quem, nie sposób uznać, iż tego rodzaju zarzut mógłby zostać uznany za zasadny. Dopełnieniem powyższych rozważań jest utrwalony w orzecznictwie ‎Sądu Najwyższego pogląd, dotyczący wykonania obowiązku z art. 457 § 3 k.p.k. ‎w odniesieniu do zarzutów i wniosków apelacji (art. 433 § 2 k.p.k.). Z jednej strony sposób realizacji tegoż obowiązku jest pochodną jakości i kompletności wywodu zawartego w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji, z drugiej zaś treści zarzutów apelacji oraz argumentacji, która ma wspierać te zarzuty.

Jeżeli bowiem sąd pierwszej instancji w swoim uzasadnieniu dokonał wszechstronnej i kompleksowej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, będących konsekwencją szczegółowo wykazanej oceny materiału dowodowego, jak i w sposób pełny przedstawił argumentację prawną, to oparcie zarzutów apelacji na tych elementach, które były już wszechstronnie i kompleksowo rozważone przez sąd pierwszej instancji, uprawnia sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w znacznym zakresie oraz odesłania do argumentacji przedstawionej przez sąd I instancji, a która dotyczyła kwestii stanowiącej podstawę zarzutu apelacji (postanowienie SN z 11 października 2022 r. sygn. akt V KK 332/22).

Zestawiając więc uzasadnienia sporządzone przez sądy obu instancji - traktowanych w zaistniałej sytuacji procesowej jako integralną całość - z zarzutami odwoławczymi w niniejszej sprawie, Sąd Najwyższy nie dopatrzył się braku rzetelności w przeprowadzonej kontroli apelacyjnej. Uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego w pełni odpowiada także wymogom określonym w art. 457 § 3 k.p.k.Konkludując, przypomnieć także należy, iż do niniejszego postępowania ‎nie znajdują odpowiedniego zastosowania przepisy o podstawach odwoławczych, wskazanych w art. 438 pkt 1 - 4 k.p.k.

Podstawy kasacyjne zostały ukształtowane ‎w sposób autonomiczny i o wiele bardziej rygorystyczny. Postępowanie kasacyjne obejmuje bowiem orzeczenie prawomocne, z reguły już podlegające wykonaniu (art. ‎9 § 1 i 2 k.k.w.). Postępowanie kasacyjne nie jest miejscem do podejmowania polemiki z poczynionymi w sprawie ustaleniami i prezentowania odmiennego oglądu na materiał dowodowy. Kognicja sądu kasacyjnego nie obejmuje ustaleń faktycznych. Na tym etapie postępowania karnego orzeczenie mogą wzruszyć wyłącznie takie wady prawne, które pozostają w sprzeczności z ideą rzetelnego i sprawiedliwego procesu.

Do takowych wad ustawodawca zaliczył bezwzględne przyczyny odwoławcze lub inne naruszenia prawa o zbliżonej do nich wadze, co zostało uregulowane w art.523 § 1 k.p.k. (postanowienie SN z 11 stycznia 2021 r. sygn. akt II KK 151/20), a które to natomiast w niniejszej sprawie nie zaistniały. Mając na uwadze powyższe rozważania, orzeczono o oddaleniu kasacji jako oczywiście bezzasadnej, rozstrzygając o kosztach w myśl art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. [J.J.][r.g.] ‎