Criminal appeal dismissed as obviously groundless due to procedural defects and excessive penalty claims.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The defense raised multiple procedural violations, but only one regarding the image of the court met the strict requirements for cassation, while others were deemed inadmissible or unsupported by the record. The court rejected the claim of excessive punishment and confirmed that the appellate court had properly evaluated the evidence, including the victim's testimony and medical reports.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 519 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously groundless if the appellant fails to substantiate procedural violations or if the appeal relies on facts not admissible in cassation proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 271/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 października 2014 r.,sprawy T. D.skazanego z art. 207 § 1 kk i in.z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w G.z dnia 23 stycznia 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G.z dnia 14 sierpnia 2013 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEKasacja wniesiona przez obrońcę T. D. okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Spośród podniesionych w petitum skargi zarzutów tylko zarzut rażącej obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. (lit.
c) spełnia bez zastrzeżeń wymogi postępowania kasacyjnego (art. 519 k.p.k., art. 523 § 1 k.p.k.). Pozostałe dwa zarzuty - rażącego naruszenia art. 2 § 2, art. 6, art. 7 w zw. z art. 424 § 1 k.p.k., art. 9 § 1 i art. 92 k.p.k. (lit.
a) oraz art. 5 § 2 k.p.k. (lit.
b) wymogów tych nie spełniają, a podnoszony odrębnie zarzut rażącej niewspółmierności kary pozostaje w oczywistej sprzeczności z rygorami stawianymi w art. 523 § 1 k.p.k. i jest w ogóle niedopuszczalny. Zupełnie też bezpodstawny i oderwany od realiów sprawy pozostaje wniosek o uniewinnienie skazanego w trybie przewidzianym w treści art. 537§2 k.p.k.Rozważając pierwszy z przytoczonych zarzutów, kwestionujący prawidłowość przeprowadzonej kontroli odwoławczej, uznać należało, że jawi się on jako oczywiście niesłuszny i pozbawiony merytorycznych podstaw.
Zestawienie treści wniesionej w sprawie apelacji z uzasadnieniem wyroku Sądu II instancji, a dodatkowo jeszcze w porównaniu z uzasadnieniem sporządzonym przez Sąd meriti, wskazuje wyraźnie, że do zarzucanych w kasacji uchybień prawa procesowego nie doszło. W żadnym razie nie można podzielić poglądu skarżącego, jakoby Sąd odwoławczy nie ustosunkował się do argumentacji zwykłego środka odwoławczego, zwłaszcza w zakresie oceny wartości poszczególnych dowodów sprawy dla jej rozstrzygnięcia, czy też w odniesieniu do trafności poczynionych ustaleń faktycznych.
Wypada zresztą zaznaczyć, że w apelacji skarżący podnosił te same co obecnie okoliczności, przy czym, wbrew regułom konstrukcji środków odwoławczych wysuwał zarówno zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, jak i obrazy prawa materialnego (w szczególności art. 197 § 1 k.k., ale również art. 207 § 1 k.k. oraz art. 157 § 2 kk). Taka konstrukcja zarzutów, słusznie przecież dostrzeżona przez Sąd odwoławczy, była niepoprawna, a obecnie autor kasacji powiela tę wadliwość o tyle, że w uzasadnieniu skargi podnosi okoliczności sytuujące się w kategorii zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, który w postępowaniu kasacyjnym badany wszak być nie może. Z kolei apelacyjny zarzut naruszenia prawa procesowego, a to m.in. art. 7, art. 410, art. 2§1, art. 4 i art. 5 § 2 k.p.k. został potraktowany przez Sąd II instancji w sposób wystarczająco wnikliwy; autor skargi kasacyjnej nie zdołał zaś wykazać konkretnie ani tego, w jaki sposób miało dojść do transponowania uchybień Sądu I instancji do postępowania odwoławczego, ani też w czym miałoby się objawiać naruszenie przez Sąd Okręgowy zasad doświadczenia życiowego przy ocenie zarzutów związanych z oceną dowodów.Tym samym obrońca nie zdołał podważyć przyjętego przez Sąd odwoławczy stanowiska, że istota apelacji sprowadzała się do prezentowania odmiennej, opartej jedynie na wywodach oskarżonego wersji zdarzeń, z pominięciem całości przeprowadzonych dowodów, do których odniósł się Sąd Rejonowy.
W tym zakresie godzi się zauważyć, że Sąd meriti, przy ponowny rozpoznawaniu sprawy, dokonał rekonstrukcji stanu faktycznego sprawy w oparciu nie tylko o relacje pokrzywdzonej A. D., ale także na podstawie zeznań świadków […] oraz dokumentacji lekarskiej i opinii sądowo-lekarskiej. Istotnie, najważniejsze okazały się zeznania pokrzywdzonej A. D. - te jednak zostały skrupulatnie przeanalizowane i poddane ocenie zgodnie z wymogami z art. 7 k.p.k., zweryfikowane wreszcie w oparciu o wymienione dowody z zeznań sąsiadów pokrzywdzonej, koleżanek z pracy, członków rodziny.
Oceny tej nie może podważyć polemiczne stanowisko autora kasacji, oparte na identycznej, co w apelacji, metodzie; nie jest jej w stanie zwalczyć także argument, że oskarżony nie może być sprawcą przypisanych mu czynów, ponieważ ani nie znęcał się, ani dokonał zgwałcenia żadnej innej (aktualnej i poprzedniej) ze swoich partnerek. Wbrew też stwierdzeniu skarżącego nie doszło w sprawie do obrazy art. 5 § 2 k.p.k., bowiem wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych podnosił jedynie obrońca, poprzez prezentowanie odmiennej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, opartej wyłącznie na wersji oskarżonego i dyskredytowaniu treści innych dowodów, nawet ze świadectw lekarskich.Wypada na koniec zauważyć, że zarzut naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. (ujęty pod lit. a skargi) mógłby zostać podniesiony pod adresem Sądu odwoławczego (art. 519 k.p.k.) wyłączne w zakresie orzeczenia o karze; w tej bowiem tylko części Sąd ten orzekał reformatoryjnie.
Takiego zarzutu jednak, autor kasacji w tej części nie postawił, koncentrując się jedynie na niedopuszczalnym zarzucie rażącej niewspółmierności kary. Zarzuty naruszenia pozostałych unormowań procesowych, wskazywanych w zarzutach kasacji, odnoszą się również (jak zarzut naruszenia art. 424 § 1 k.p.k.) do postępowania pierwszoinstancyjnego.Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy ocenił, że kasacja kwalifikowała się do oddalenia w trybie określonym przepisem art. 535 § 3 k.p.k. i dlatego orzekł, jak w postanowieniu.