Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 252/17 Generato dall'IA

Supreme Court partially allowed cassation against sentence, quashing penalty for failure to include agreed compensation payment.

Numero d'incarto III KK 252/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially quashed the lower court's judgment regarding the sentencing of K.G. and B.K. for theft with burglary. The prosecution argued that the trial court violated procedural rules by issuing a guilty verdict without a hearing and failed to include an agreed-upon monetary compensation payment in the sentence. The court ruled that omitting this agreed element constituted a significant procedural violation but limited the cassation review to the penalty portion only, preventing a broader re-examination of the facts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k.; Art. 442 § 1 k.p.k.: The court must quash a judgment if the lower court fails to include an agreed-upon criminal measure in the sentence, but the scope of the cassation review is restricted to the specific part of the judgment challenged by the prosecutor.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation procedure agreed criminal measure theft with burglary procedural violation partial quashing monetary compensation sentencing guidelines tentata truffa

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 343 § 7 k.p.k.
Zarzucił w niej „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego – art. 343 § 7 k.p.k. w zw.
Art. 335 § 1 k.p.k.
po rozpoznaniu wniosku prokuratora złożonego na podstawie art. 335 § 1 k.p.k. o wydanie wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonymi kar lub innych środków karnych przewidzianych za zarzucany im występek, uznał m.in.
Art. 442 § 1 k.p.k.
Art. 522 k.p.k.
Nie można też zapominać o treści art. 522 k.p.k., który ogranicza każdego uprawnionego wyłącznie do jednokrotnego wniesienia kasacji w stosunku do tego samego oskarżonego i tego samego orzeczenia.
Art. 536 k.p.k.
Skutkowało to brakiem możliwości rozpoznania kasacji w zakresie szerszym niż określony przez skarżącego, w tym również przez odwrócenie jej kierunku, bowiem nie wchodziło w tym wypadku w grę zastosowanie art. 536 k.p.k., także w związku z art.
Art. 455 k.p.k.
536 k.p.k., także w związku z art. 455 k.p.k.
Art. 43a § 1 k.k.
z art. 43a § 1 k.k. środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości po 400 zł.
Art. 35 § 4 k.k.
art. 279 § 1 k.k
przestępstwa określonego w art. 279 § 1 k.k.
art. 335 § 1 k.p.k
po rozpoznaniu wniosku prokuratora złożonego na podstawie art. 335 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 252/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Dariusz Kala‎SSN Zbigniew PuszkarskiProtokolant Łukasz Biernacki przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Jacka Radoniewicza‎w sprawie K.G. i B.K. skazanych z art. 279 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 24 stycznia 2018 r.,‎kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanych w części dotyczącej orzeczenia o karze,‎od wyroku Sądu Rejonowego w G.‎z dnia 18 sierpnia 2016 r., uchyla wyrok w zaskarżonej części w odniesieniu do skazanych K.G. oraz B.K. i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu W G..

UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 18 sierpnia 2016 r., Sąd Rejonowy . po rozpoznaniu wniosku prokuratora złożonego na podstawie art. 335 § 1 k.p.k. o wydanie wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonymi kar lub innych środków karnych przewidzianych za zarzucany im występek, uznał m.in. K.G. i B.K. za winnych tego, że „w dniach od 30.09.2015 r. do 1.10.2015 r. w G., działając wspólnie i w porozumieniu (również z J. M. i R. B. – uwaga SN) dokonali zaboru w celu przywłaszczenia mienia w postaci: serwisu do kawy, kosiarki elektrycznej, przedłużacza koloru żółtego o długości 20 m., anteny TV, dekodera DVBT wraz z dwoma pilotami, trzech firanek o wymiarach 150/200 cm, lampy wiszącej, lampy stojącej, 4 par butów damskich, serwisu kawowego, 2 łopat, 2 grabi, 2 konewek, rogówki koloru szarego, lustra w drewnianej ramie, szafki na buty o łącznej wartości 1750 złotych na szkodę E. K., po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń w postaci kłódki i dostaniu się do wnętrza altany znajdującej się na terenie działki nr 117”, tj. przestępstwa określonego w art. 279 § 1 k.k. i za to na mocy art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 37b k.k., art. 34 § 1 i 1a pkt 1 k.k. oraz art. 35 § 1 k.k. wymierzył im kary po 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz po 6 miesięcy ograniczenia wolności, tej drugiej polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez sąd w wymiarze 20 godzin miesięcznie, a nadto obciążył oskarżonych kosztami postępowania.Wyrok ten nie został skutecznie zaskarżony przez żadną ze stron i ostatecznie uprawomocnił się w dniu 7 września 2016 r. w odniesieniu do B.K., a w dniu 23 września 2016 r. w odniesieniu do K.G..Orzeczenie powyższe zaskarżył na niekorzyść skazanych K.G. i B.K. w części orzeczenia o karze wniesioną w dniu 15 maja 2017 r. kasacją Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny.

Zarzucił w niej „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego – art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k., polegające na uwzględnieniu wniosku prokuratora o wydanie wyroku skazującego bez konieczności prowadzenia rozprawy i wymierzeniu oskarżonym K.G. oraz B. K. kar bez orzeczenia uzgodnionego z oskarżonymi środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego”. W oparciu o ten zarzut wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Podniesiony w kasacji zarzut rażącego naruszenia powołanych w nim przepisów prawa procesowego jest zasadny, a ponieważ stwierdzone uchybienie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, zaś kasacja na niekorzyść skazanych wniesiona została z zachowaniem terminu określonego w art. 524 § 3 k.p.k., możliwe było jej uwzględnienie.Zgodnie z obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. nowym uregulowaniem art. 335 § 1 k.p.k. do konsensualnego zakończenia postępowania karnego może dojść w następstwie uwzględnienia przez sąd na posiedzeniu złożonego – zamiast aktu oskarżenia – wniosku prokuratora o wydanie wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kar lub innych środków karnych.

Sąd związany jest przy tym treścią takiego wniosku. Oznacza to, że potrzeba dokonania w tym zakresie jakichkolwiek zmian uzależniona jest od ewentualnej modyfikacji treści wniosku przez strony. Wydanie orzeczenia odbiegającego od uzgodnień poczynionych pomiędzy oskarżycielem publicznym a oskarżonym stanowi zaś rażące naruszenie przepisów prawa procesowego w tym art. 343 § 7 k.p.k. mające istotny wpływ na treść orzeczenia z uwagi na nieuwzględnienie porozumienia zawartego pomiędzy stronami (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 września 2017 r., IV KK 271/17, Prok. i Pr.

– orzecz. 2017, nr 11, poz. 12).Jeżeli sąd nie widzi możliwości uwzględnienia wniosku o zaproponowanej treści i nie dojdzie do jego zmodyfikowania w toku posiedzenia wyłączną prerogatywą tego organu jest zwrot sprawy prokuratorowi (art. 343 § 1 zd. 1 k.p.k.).W niniejszej sprawie w toku posiedzenia, w którym brał udział oskarżony K. G. (prokurator, oskarżony B.K. oraz pokrzywdzona E.K. o terminie tej czynności procesowej byli zawiadomieni prawidłowo) Sąd Rejonowy nie podjął jakichkolwiek działań zmierzających do modyfikacji wniosku, który przez oskarżonego K.G. został podtrzymany.

Pomimo tego rozstrzygając o karze w odniesieniu do tych oskarżonych pominął jeden z elementów zawartego między stronami porozumienia. Wnioski prokuratora w wypadku obu oskarżonych poza wymierzeniem kar 6 miesięcy pozbawienia wolności i 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazane przez sąd w wymiarze 20 godzin miesięcznie, postulowały również orzeczenie na podstawie art. 35 § 4 k.k. w zw. z art. 43a § 1 k.k. środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości po 400 zł.

Na orzeczenie tego środka oskarżeni wyrazili zgodę. W związku z tym rozstrzygnięcie, które nie uwzględniało w pełni zawartego porozumienia skutkowało, jak to już zauważono wyżej, rażącym i mającym istotny wpływ na treści zaskarżonego wyroku naruszeniem wskazanych w kasacji przepisów.Implikowało to uchyleniem poddanego kontroli kasacyjnej wyroku w zaskarżonej części – tj. rozstrzygnięcia o karze, gdyż tak określone zostały przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego granice zaskarżenia, i przekazaniem sprawy w tym tylko zakresie do ponownego rozpoznania.

W tym miejscu Sąd Najwyższy czuje się jednak w obowiązku zwrócić uwagę, że zgromadzone w toku postępowania dowody, w tym przede wszystkim wyjaśnienia samych oskarżonych (poza objętymi kasacją również J. M. i R. B.), mogą wzbudzać zastrzeżenia co do zmaterializowania się przesłanki wyrażonej w art. 335 § 1 zd. 1 k.p.k. Wprawdzie wszyscy oskarżeni przyznali się do winy, jednak analiza ich depozycji wydaje się budzić wątpliwości co do okoliczności przypisanego im przestępstwa kradzieży z włamaniem, których jednak nie można sprowadzać wyłącznie do błędnej kwalifikacji prawnej.

Skutkowało to brakiem możliwości rozpoznania kasacji w zakresie szerszym niż określony przez skarżącego, w tym również przez odwrócenie jej kierunku, bowiem nie wchodziło w tym wypadku w grę zastosowanie art. 536 k.p.k., także w związku z art. 455 k.p.k. Ten ostatni przepis pozwala na poprawienie błędnej kwalifikacji prawnej bez zmiany ustaleń faktycznych, co wobec treści zapadłego wyroku, w tym opisu czynów przypisanych skazanym, nie jest możliwe.Powyższe będzie też ograniczało sąd meriti przy ponownym rozpoznaniu sprawy, bowiem będzie on orzekał w granicach w jakich nastąpiło przekazanie (art. 442 § 1 zd. 1 k.p.k.), chyba że w toku tego rozpoznania stwierdzi konieczność uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania, lecz wyłącznie w odniesieniu do oskarżonych K.G. i B.K. (art. 442 § 1 zd. 2 k.p.k.).

Nie można też zapominać o treści art. 522 k.p.k., który ogranicza każdego uprawnionego wyłącznie do jednokrotnego wniesienia kasacji w stosunku do tego samego oskarżonego i tego samego orzeczenia. Wniesienie kasacji na korzyść nie jest wszelako ograniczone żadnym terminem, a z podmiotów wymienionych w art. 521 § 1 k.p.k. kasacji nie wnosił Rzecznik Praw Obywatelskich, natomiast Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ograniczył jej zakres podmiotowy nie obejmując nią skazanych J. M. i R. B.Uwzględniając całokształt przeprowadzonych powyżej rozważań Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.kc