Supreme Court quashes criminal ban on driving for a minor offense of forgery, ruling it applies only to traffic crimes.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's criminal ban on driving for a defendant convicted of forgery. The General Prosecutor argued that Article 42 of the Criminal Code permits such bans only for crimes against traffic safety, not for forgery offenses. The Court agreed, holding that applying the ban to a minor offense violated the statutory requirements and constituted a material error that could not be corrected by a clerical amendment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 42 § 1, 2 k.k.; A criminal ban on driving may be imposed only upon conviction for a crime against traffic safety, not for other offenses such as forgery.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 25/10
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 marca 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Szewczyk (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Przemysław Kalinowski
SSN Dorota Rysińska
Protokolant Barbara Szenk
w sprawie J. B.
skazanej z art. 270 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w dniu 18 marca 2010 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanej
od wyroku Sądu Rejonowego w A.
z dnia 21 maja 2009 r., .
I. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia
zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych;
II. kosztami sądowymi postępowaniu kasacyjnego obciąża
Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
J. B. została oskarżona o to, że w dniu 26 sierpnia 2003 r. w A.
dokonała podrobienia podpisu J. M. na dokumencie potwierdzenia odbioru
wystawionym przez Sąd Rejonowy w A. I Wydział Cywilny, to jest o
popełnienie czynu z art. 270 § 1 k.k.
Prokurator dołączył do aktu oskarżenia wniosek, o którym mowa w
art. 335 § 1 k.p.k., o skazanie J. B. bez przeprowadzenia rozprawy i
wymierzenie jej kary 4 miesięcy ograniczenia wolności poprzez
wykonywanie nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w
wymiarze 20 godz. w stosunku miesięcznym. Sąd Rejonowy w A. wniosek
ten uwzględnił na posiedzeniu w dniu 21 maja 2009 r.
Wyrokiem z dnia 21 maja 2009 r., Sąd Rejonowy w A.:
I. uznał J. B. za winną popełnienia zarzucanego jej aktem oskarżenia czynu
i za to na podstawie art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 34 § 1 i 2 k.k. i art. 35
§ 1 i 3 k.k. skazał ją na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności poprzez
wykonywanie nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w […]
w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym;
II. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonej zakaz
prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na
okres 2 lat;
III. zwolnił oskarżoną od kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb
Państwa.
Wyrok powyższy nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu
29 maja 2009 r.
Od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w A. z dnia 21 maja
2009 r., kasację wywiódł Prokurator Generalny.
Na podstawie art. 521 k.p.k. zaskarżył wspomniany wyrok na
korzyść J. B., w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym. Na
zasadzie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie
przepisów prawa karnego materialnego, tj. art. 42 § 1 i 2 k.k. polegające na
orzeczeniu wobec J. B. – skazanej za występek z art. 270 § 1 k.k. – środka
karnego
w
postaci
zakazu
prowadzenia
wszelkich
pojazdów
mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat, podczas gdy przepisy te
przewidują możliwość orzeczenia takiego zakazu jedynie w odniesieniu do
skazanego za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.
W oparciu o tak sformułowany zarzut Prokurator Generalny wniósł o
uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w zaskarżonej części.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna.
Stosownie do treści art. 42 § 1 i 2 k.k. sąd może orzec zakaz
prowadzenia pojazdów w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za
przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Jak już wcześniej
wspomniano J. B. została skazana za przestępstwo opisane w art. 270 § 1
k.k., czyli występek zamieszczony w rozdziale XXXIV Kodeksu karnego
zatytułowanym „Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów”.
Sąd, orzekając zatem na podstawie art. 42 § 2 k.k. środek karny w postaci
zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych rażąco naruszył
art. 42 § 1 i 2 k.k., co miało istotny wpływ na treść wyroku.
Sąd Rejonowy zauważył przedstawione uchybienie i w sposób
sprzeczny z treścią art. 105 k.p.k., postanowieniem z dnia 27 maja 2009 r.
sprostował oczywistą omyłkę pisarską w wyroku z dnia 21 maja 2009 r. w
ten sposób, że z treści wyroku usunął II punkt. Jednakże była to czynność
niedopuszczalna, a w konsekwencji nieskuteczna, to jest nie mogąca
wywołać skutku jaki wiąże się z daną czynnością (por. T. Grzegorczyk, J.
Tylman, Polskie postępowanie karne, Warszawa 2009, s. 374).
Przepis art. 105 k.p.k. zezwala bowiem na sprostowanie orzeczenia
lub zarządzenia tylko w zakresie oczywistej omyłki pisarskiej i
rachunkowej, niedopuszczalne natomiast jest sprostowanie w tym trybie
błędnych rozstrzygnięć sądu co do winy i kary (por. P. Hofmański, E.
Sadzi, K. Zgryzek, K.P.K. Komentarz, t. I, Warszawa 2004, s. 545546,
podane tam orzeczenia i literatura).
Biorąc powyższe rozważania pod uwagę Sąd Najwyższy uchylił
zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym (pkt.
II), a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążył Skarb
Państwa.