Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 249/14 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court's dismissal due to erroneous calculation of VAT offense statute of limitations period.

Numero d'incarto III KK 249/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the District Court's decision to dismiss the criminal proceedings against D.C. for tax evasion due to a fatal error in calculating the statute of limitations. The District Court incorrectly applied old case law, concluding the limitation period expired in 2013, whereas the correct calculation under the amended Code of Fiscal Offenses extends the period by two years from the end of the annual term. Consequently, the prosecution was reinstated for retrial as the limitation period had not yet expired at the time of the judgment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 51 § 1, 2 k.k.s.; The statute of limitations for fiscal offenses expires two years after the end of the annual period following the commission of the offense, not from the date of the offense itself.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations fiscal offenses VAT evasion Code of Fiscal Offenses criminal procedure error prosecution reinstatement limitation period calculation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 51 § 1 k.k.s.
na podstawie art. 51 § 1 i 2 k.k.s.
Art. 51 § 2 k.k.s.
Przepis art. 51 § 2 k.k.s. interpretowany wraz z zapisem z art.
Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. z powodu przedawnienia karalności wykroczenia.Kasację od tego wyroku na niekorzyść D.
art. 57 § 1 k.k
za winnego czynu z art. 57 § 1 k.k.s.
art. 9 § 3 k.k
z art. 9 § 3 k.k.s., w oparciu o ujemną przesłankę procesową w postaci przedawnienia karalności, podczas gdy przesłanka ta nie wystąpiła.Prokurator Generalny wniósł w kasacji o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w S.
art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k
z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
art. 51 § 2 k.k
nastąpiło z dniem 31 grudnia 2013 r., a więc przed dniem orzekania przez Sąd odwoławczy w tej sprawie.Tymczasem, zgodnie z treścią interpretowanego przez Sąd Okręgowy art. 51 § 2 k.k.s.
art. 51 § 1 k.k
interpretowany wraz z zapisem z art. 51 § 1 k.k.s.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 249/14 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Jerzy Grubba‎SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)Protokolant Anna Korzeniecka-Plewka przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Barbary Nowińskiej ,‎w sprawie D. C. ‎oskarżonego z art. 57 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 19 listopada 2014 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść ‎od wyroku Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 25 lutego 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.‎z dnia 22 października 2013 r., uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIESąd Rejonowy w W., wyrokiem z dnia 22 października 2013 r. uznał D. C. za winnego tego, że będąc osobą odpowiedzialną za sprawy gospodarcze i finansowe E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. uporczywie nie wpłacał w terminie do dnia 25-go następnego miesiąca podatku VAT na konto Urzędu Skarbowego w W. za okres VI - X 2009 r., XII 2009 r. – IV.2010 r. , IX 2010 r., XI. 2010 r., III.2011 r., przy czym kwota niewpłaconego w terminie podatku wyniosła ogółem 94.533,04 zł, tj. za winnego czynu z art. 57 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. i za to skazał go na karę grzywny w wysokości 7.000 złotych.Apelacja od tego wyroku wniesiona została przez oskarżonego, który zaskarżył wyrok w całości i zarzucił mu błędy w ustaleniach faktycznych, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez oskarżonego Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 25 lutego 2014 r., uchylił zaskarżony wyrok i umorzył postępowanie karne w stosunku do D.

C. na podstawie art. 51 § 1 i 2 k.k.s. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. z powodu przedawnienia karalności wykroczenia.Kasację od tego wyroku na niekorzyść D. C. wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w S. w całości i zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego i materialnego – art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 51 § 1 i 2 k.k.s., polegające na niezasadnym uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania o przypisane D.

C. wykroczenie skarbowe z art. 57 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., w oparciu o ujemną przesłankę procesową w postaci przedawnienia karalności, podczas gdy przesłanka ta nie wystąpiła.Prokurator Generalny wniósł w kasacji o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna i konieczne stało się uwzględnienie zawartego w niej wniosku. Uznać trzeba, że Sąd Okręgowy dopuścił się rażącego naruszenia prawa w trakcie obliczania terminu przedawnienia wykroczenia skarbowego przypisanego przez sąd pierwszej instancji D.

C. Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że przedawnienie to rozpoczęło swój bieg z dniem 31 grudnia 2011 r., a następnie przyjął, że przedawnienie to wynosi rok, a gdy w tym czasie wszczęto przeciwko jego sprawcy postępowanie, przedłuża się do 2 lat od lat od daty popełnienia czynu (s. 2 uzasadnienia wyroku). Sąd Okręgowy powołał się przy tym na orzeczenia Sądu Najwyższego dotyczące tej kwestii z 2003 i 2005 r. i ostatecznie ustalił, że przedawnienie karalności czynu D. C. nastąpiło z dniem 31 grudnia 2013 r., a więc przed dniem orzekania przez Sąd odwoławczy w tej sprawie.Tymczasem, zgodnie z treścią interpretowanego przez Sąd Okręgowy art. 51 § 2 k.k.s. karalność wykroczenia skarbowego ustaje z upływem 2 lat, ale nie od czasu popełnienia wykroczenia, a od „zakończenia tego okresu”.

Przepis art. 51 § 2 k.k.s. interpretowany wraz z zapisem z art. 51 § 1 k.k.s. oznacza, że termin przedawnienia wykroczenia skarbowego należy obliczać w ten sposób, że w sytuacji, w której w ciągu rocznego terminu od czasu popełnienia wykroczenia z § 1 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, okres ten wydłuża się o dwa lata od zakończenia okresu rocznego terminu. Innymi słowy jest to okres 3 lat od popełnienia czynu. Taki stan prawny obowiązuje od czasu nowelizacji kodeksu karnego skarbowego z dnia 28 lipca 2005 r. Zmieniono wówczas sposób obliczania terminu przedawnienia wynikający z art. 51 § 1 i 2 k.k.s. licząc dodatkowe dwa lata, o których mowa w § 2 nie od czasu popełnienia wykroczenia skarbowego, ale od czasu zakończenia tego okresu, a więc rocznego okresu z § 1.

Sąd Okręgowy, przedstawiając w uzasadnieniu zaskarżonego kasacją wyroku tok swojego rozumowania w tej kwestii zignorował zmianę treści omawianego przepisu, powołując się jednocześnie na poglądy wyrażone w orzeczeniach bazujących na nieaktualnym od 2005 r. brzmieniu art. 51 § 2 k.k.s.W tym stanie rzeczy termin przedawnienia karalności wykroczenia przypisanego D. C. upływa z dniem 31 grudnia 2014 r., a nie jak przyjął Sąd Okręgowy rok wcześniej. Błąd sądu odwoławczego miał przy tym charakter rażący i w sposób oczywisty wpłynął na treść zaskarżonego kasacją wyroku.

Spowodowało to konieczność wyeliminowania tego orzeczenia z obrotu prawnego, a więc konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, w trakcie którego rozważy on zarzuty zawarte w apelacji D. C.