Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 231/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded due to procedural errors and lack of unresolved doubts.

Numero d'incarto III KK 231/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded and exempted the defendant from court costs. The defense argued that the appellate court failed to address unresolved doubts regarding the victim's identification and improperly accepted witness testimony without resolving evidentiary conflicts. The court rejected these claims because the appellate court had thoroughly examined all arguments and evidence, explicitly addressing the defense's points and finding no unresolved doubts requiring a retrial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 624 § 1 k.p.k.; Art. 519 k.p.k.; Art. 5 § 2 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded if the appellate court has fully addressed the defense's arguments and evidence, thereby resolving all non-removable doubts in favor of the accused.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously unfounded appeal unresolved doubts requirement appellate court review evidence evaluation standards court costs exemption procedural error argument

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt III KK 231/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 stycznia 2015 r., sprawy W.
Art. 624 § 1 k.p.k.
został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 518 k.p.k.
Art. 519 k.p.k.
Art. 5 § 2 k.p.k.
(art. 5 § 2 k.p.k.), jak i bezzasadnie zaakceptował dokonaną przez ten ostatni Sąd ocenę przeprowadzonych w sprawie dowodów (art.
Art. 7 k.p.k.
K., 3) art. 7 k.p.k. poprzez rażące przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów – uznanie zeznań pokrzywdzonych P.
Art. 433 § 2 k.p.k.
art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nieprawidłowe rozważenie zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego, w konsekwencji faktyczne nieustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu Sądu Odwoławczego, 2) art.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 231/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 280 § 1 k.k
M., za czyny zakwalifikowane z art. 280 § 1 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 231/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 stycznia 2015 r., sprawy W. M.‎skazanego z art. 280 § 1 kk i innych k.k.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II Ka (...)‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.‎z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II K (…), postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego W. M. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Okręgowy w W., wyrokiem z dnia 13 marca 2014 r., w sprawie II Ka (…), utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 20 grudnia 2013 r., wydany w sprawie II K (…), którym W. M., za czyny zakwalifikowane z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 91 k.k. skazany został na karę trzech lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia tj.:

1) art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nieprawidłowe rozważenie zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego, w konsekwencji faktyczne nieustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu Sądu Odwoławczego, 2) art. 5 k.p.k. poprzez nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego dotyczących wskazania jego osoby przez pokrzywdzonego P. S. jako sprawcy rozboju na jego osobie oraz związanych z użyciem przemocy względem pokrzywdzonego W. K., 3) art. 7 k.p.k. poprzez rażące przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów – uznanie zeznań pokrzywdzonych P. S. i W.

K. za wiarygodne i ustalenie wyłącznie na ich podstawie, że oskarżony M. dopuścił się przestępstw zarzucanych mu aktem oskarżenia”, wniósł „o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji” oraz „o zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego”.Prokurator Prokuratury Okręgowej w W., w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego W. M. jest, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., oczywiście bezzasadna i jako taka została oddalona, natomiast W.

M. został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., wobec jego sytuacji majątkowej i braku możliwości uzyskiwania dochodów w okresie odbywania kary pozbawienia wolności.Jedynie na marginesie, wobec oddalenia kasacji, trzeba zauważyć, że obrońca błędnie sformułował wniosek kasacji, skoro bowiem wnosił o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, to należało wnosić o uchylenie nie tylko wyroku Sądu Okręgowego, ale także wyroku Sądu Rejonowego.Natomiast, jeżeli chodzi o zarzuty kasacji to, przede wszystkim, należy zauważyć, że zarzuty z punktu 2 i punktu 3 kasacji, dotyczące naruszenia – obrazy przepisów art. 5 k.p.k. i art. 7 k.p.k., nie mogły dotyczyć orzeczenia Sądu odwoławczego, który, we własnym zakresie, nie dokonywał ustaleń ani nie oceniał przeprowadzonych w tej sprawie dowodów, a więc zarzuty te, w istocie, skierowane są wobec orzeczenia Sądu pierwszej instancji, co w kasacji, wobec unormowania arat. 519 k.p.k., jest niedopuszczalne.

Można jedynie uznać, w kontekście zarzutu z punktu 1 kasacji, że jej Autor zarzuca Sądowi drugiej instancji, iż dopuścił się naruszenia przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. również w ten sposób, że bezzasadnie zaakceptował stanowisko Sądu pierwszej instancji co do niewystępowania niedających się usunąć wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego W. M. (art. 5 § 2 k.p.k.), jak i bezzasadnie zaakceptował dokonaną przez ten ostatni Sąd ocenę przeprowadzonych w sprawie dowodów (art. 7 k.p.k.), w tym przede wszystkim zeznań pokrzywdzonych i wyjaśnień podejrzanego a potem oskarżonego W.

M.. Jednakże wówczas okazuje się, że takie zarzuty są oczywiście bezzasadne.Jest bowiem tak, że poznanie treści zeznań pokrzywdzonych i wyjaśnień oskarżonego – podejrzanego oraz staranna lektura uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego prowadzi do ustalenia, że Sąd ten odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji obrońcy, przekonująco wywodząc dlaczego należało zaakceptować ustalenia Sądu Rejonowego co do tego, że jednym ze sprawców rozboju dokonanego na P. S. był oskarżony (s. 4-7 uzasadnienia) oraz rozboju na szkodę W.

K. (s. 7-8 uzasadnienia). Sąd odwoławczy również jeszcze raz rozważył kwalifikację prawną tych czynów, odwołując się w sposób trafny do piśmiennictwa prawniczego i orzecznictwa, słusznie przyjmując, że ustalone zachowanie oskarżonego wobec pokrzywdzonych stanowiło „stosowanie przemocy” w rozumieniu art. 280 § 1 k.k. Również Sąd Okręgowy miał na uwadze to, że z zeznań pokrzywdzonych i wyjaśnień oskarżonego wynikają odmienne wersje wydarzeń, jednak ponownie przekonująco wywiódł (s. 5 uzasadnienia), że były podstawy do dania wiary zeznaniom pokrzywdzonych, których ocena zgodna była z regułami określonymi w art. 7 k.p.k., a sytuacja dowodowa o jakiej mowa w art. 5 § 2 k.p.k. nie miała miejsca (s. 6 i 9 uzasadnienia Sądu Rejonowego).Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.