Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 214/26 Generato dall'IA

Criminal cassation dismissed because defendant convicted of misdemeanor faced only fine, not prison term.

Numero d'incarto III KK 214/26
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal without further examination, ruling it inadmissible under the Criminal Procedure Code. The defendant was convicted of a misdemeanor punishable only by a fine, whereas the defense argued the act constituted a lesser offense with expired statute of limitations. The court held that cassation for misdemeanors is only permissible if based on specific statutory grounds, none of which were met in this instance.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 2 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.: Cassation by a defendant against a conviction for a misdemeanor punishable only by a fine is inadmissible unless based on a ground listed in Art. 439 § 1 k.p.k.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation inadmissibility misdemeanor conviction fine only penalty statutory grounds criminal procedure code modificazione delle conclusioni azione civile obbligo di ridurre il danno

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 523 § 2 k.p.k.
Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k.
art. 439 § 1 k.p.k.
Respektując więc wskazane powyżej ograniczenia obrońca mógł wnieść kasację tylko w sytuacji dostrzeżenia zaistnienia uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k. Takiego charakteru nie ma jednak żaden z zarzutów podniesionych w kasacji.
art. 433 § 2 k.p.k.
442 § 3 k.p.k., co w konsekwencji doprowadziło do ponownego wydania rozstrzygnięcia sprzecznego z wiążącymi ocenami prawnymi sądu odwoławczego, a tym samym do naruszenia zasady dwuinstancyjności i rzetelności postępowania odwoławczego;b) art. 433 § 2 k.p.k., art.
art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
art. 410 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
284 § 1 k.k., którego karalność-w realiach niniejszej sprawy - uległa przedawnieniu, co winno skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.”Wskazując na powyższe skarżący wniósł o „uchylenie w całości wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 23 grudnia 2025 r., sygn.
art. 286 § 1 k.k
skazanego z art. 286 § 1 k.k.
art. 531 § 1 k.p.k
akt II K 1042/22, na podstawie art. 531 § 1 k.p.k.
art. 530 § 2 k.p.k
art. 429 § 1 k.p.k
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 214/26 POSTANOWIENIE Dnia 21 maja 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie M.S. skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 maja 2026 r. z urzędu kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 23 grudnia 2025 r., sygn. akt III Ka 122/25, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 4 listopada 2024 r., sygn. akt II K 1042/22, na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł:

1. kasację obrońcy skazanego pozostawić bez rozpoznania;

2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 4 listopada 2024 r., sygn. akt II K 1042/22 M.S. został uznany za winnego popełnienia występku z art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., za który wymierzono mu karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych ustalając, iż jedna stawka dzienna grzywny wynosi 30 zł. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązano oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem przez uiszczenie kwoty 15 860 zł na rzecz pokrzywdzonej. Nadto orzeczono o dowodach rzeczowych i kosztach postępowania.Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone w całości przez obrońcę oskarżonego oraz pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej.

Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2025 r., sygn. akt III Ka 122/25 Sąd Okręgowy w Rzeszowie zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że określił, iż podstawę skazania i wymiaru kary stanowią przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 r., w pozostałej części utrzymując wyrok w mocy.Kasację w tej sprawie wywiódł obrońca skazanego, który zaskarżając wyrok sądu odwoławczego w całości podniósł zarzuty:„rażącą obrazę przepisów prawa procesowego mogącą mieć istotny wpływ na treść zapadłego wyroku, a w szczególności:a) art. 442 § 3 k.p.k. - poprzez jego całkowite niezastosowanie, polegające na zignorowaniu przez Sąd Rejonowy w Rzeszowie wiążących zapatrywań prawnych oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie, którym uchylono poprzedni uniewinniający wyrok Sądu Rejonowego i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania oraz zaakceptowaniu powyższego uchybienia przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie w postępowaniu apelacyjnym, bez przeprowadzenia rzeczywistej kontroli, czy Sąd I instancji zastosował się do ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 442 § 3 k.p.k., co w konsekwencji doprowadziło do ponownego wydania rozstrzygnięcia sprzecznego z wiążącymi ocenami prawnymi sądu odwoławczego, a tym samym do naruszenia zasady dwuinstancyjności i rzetelności postępowania odwoławczego;b) art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. - poprzez przeprowadzenie przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie nierzetelnej i niepełnej kontroli instancyjnej, polegającej na:-pominięciu znacznej części materiału dowodowego ujawnionego w sprawie, w szczególności dowodów i okoliczności przemawiających na korzyść M.S.,-ograniczeniu kontroli odwoławczej do aprobaty ustaleń i ocen Sądu I instancji, bez samodzielnego, wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego,-braku odniesienia się do kluczowych zarzutów apelacyjnych dotyczących charakteru relacji stron, rzeczywistego przebiegu zdarzeń oraz alternatywnej kwalifikacji prawnej czynu, co w rezultacie doprowadziło do utrzymania w mocy rozstrzygnięcia wadliwego, mimo że nawet przy przyjęciu odpowiedzialności karnej skazanego jego zachowanie mogło wypełniać co najwyżej znamiona czynu z art. 284 § 1 k.k., którego karalność-w realiach niniejszej sprawy - uległa przedawnieniu, co winno skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.”Wskazując na powyższe skarżący wniósł o „uchylenie w całości wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 23 grudnia 2025 r., sygn. akt III Ka 122/25 i umorzenie postępowania wobec zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej, bądź o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Rzeszowie w aspekcie obrazy 433 § 2 k.p.k., 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.”W odpowiedzi na kasację obrońcy skazanego, prokurator Prokuratury Rejonowej w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasację obrońcy skazanego jako niedopuszczalną z mocy ustawy należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a w sytuacji skazania na inną karę, dla dopuszczalności kasacji wniesionej przez stronę konieczne jest podniesienie zarzutu opartego na jednej z okoliczności wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). W tym postępowaniu wobec M.

S. co prawda zapadł wyrok skazujący, jednak wymierzono mu wyłącznie karę grzywny. Respektując więc wskazane powyżej ograniczenia obrońca mógł wnieść kasację tylko w sytuacji dostrzeżenia zaistnienia uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k. Takiego charakteru nie ma jednak żaden z zarzutów podniesionych w kasacji. Jak wynika z treści opisanych przez obrońcę uchybień, wskazywany w pkt 2 b przepis art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. miałby znaleźć zastosowanie w sytuacji, w której skazanemu by przypisano występek z art. 284 § 1 k.k., a nie jak to miało miejsce w tej sprawie z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. W rzeczywistości zatem obrońca zarzuca sądowi odwoławczemu wadliwość ustaleń faktycznych, które, gdyby w jego ocenie zostały poczynione prawidłowo, prowadziłyby do uznania, że zarzucane skazanemu zachowanie wyczerpywało znamiona co najwyżej art. 284 § 1 k.k., którego karalność uległa przedawnieniu.

Skoro zatem charakter zarzutów podniesionych w kasacji, tak w warstwie formalnej jak i merytorycznej, nie wskazywał na zaistnienie któregokolwiek z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k., należało odmówić jej przyjęcia. Wadliwe nadanie biegu tak sformułowanej kasacji, powoduje, że obecnie, należało orzec o pozostawieniu jej bez rozpoznania wobec jej niedopuszczalności.Sąd Najwyższy zwolnił skazanego od kosztów postępowania kasacyjnego, skoro przyczyną ich powstania była błędna decyzja o przyjęciu kasacji i nadaniu jej dalszego biegu.Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji. [WB][r.g.] ‎