Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded regarding procedural violations and sentencing proportionality.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting the defense's claims of procedural violations and disproportionate sentencing. The defense argued that the lower courts failed to properly evaluate evidence and apply relevant procedural rules, but the Supreme Court found the lower courts had thoroughly addressed all arguments. Consequently, the Supreme Court upheld the conviction for driving under the influence and the associated lifetime driving ban.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously unfounded when the appellate court has properly addressed all arguments and the first-instance court's evaluation of evidence and sentencing is rational and logical.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 214/17 POSTANOWIENIE Dnia 7 czerwca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 7 czerwca 2017 r., sprawy W. H. D. skazanego z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt II Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt II K (…), uznał oskarżonego W. H. D. za winnego czynu z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., polegającego na tym, że w dniu 20 lipca 2015 r. w miejscowości O. gm. S., powiat w. w województwie (…) kierował pojazdem marki A. (…) nr rej. (…) w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości tj. mając 1,50 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, będąc uprzednio prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w S., sygn. akt II K (…) za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i za to na podstawie art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.Na podstawie art. 42 § 3 k.k. w zw. z art. 39 pkt 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, a na podstawie art. 43a § 2 k.k. w zw. z art. 39 pkt 7 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 złotych.Orzekł o zaliczeniu na poczet orzeczonego środka karnego okresu zatrzymania prawa jazdy oraz o kosztach sądowych.Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżył orzeczenie w całości.Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt II Ka (…), utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Od powyższego wyroku kasację wywiódł obrońca skazanego zarzucając mające wpływ na treść orzeczenia rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez zaniechanie przez Sąd II instancji należytego i rzetelnego rozważenia i ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonego W.
D. związanych z mogącym mieć wpływ na treść orzeczenia naruszeniem przez Sąd I instancji przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, 410, 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 424 § 2 k.p.k. skutkującym:bezpodstawnym przypisaniem oskarżonemu W. H. D. popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,zaniechaniem zmiany rażąco niewspółmiernej kary oraz środka karnego orzeczonych wobec oskarżonego W. H. D.,co w konsekwencji doprowadziło do nierozpoznania sprawy przez Sąd drugiej instancji w granicach apelacji oraz nienależytego wyjaśnienia zasadności rozstrzygnięcia Sądu odwoławczego w granicach umożliwiających zrozumienie i poddanie merytorycznej kontroli kasacyjnej podstaw tego rozstrzygnięcia.W konkluzji kasacji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w W. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, umożliwiającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Z uwagi na charakter podniesionych w kasacji zarzutów, przypomnieć należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniu wydanemu przez sąd odwoławczy na skutek rozpoznania środka odwoławczego, a zakres kontroli kasacyjnej jest zdecydowanie węższy niż w postępowaniu apelacyjnym, opiera się też na innych przesłankach. Kasacja może opierać się na zarzutach dotyczących uchybień w postaci bezwzględnych przyczyn odwoławczych albo innych naruszeń prawa, ale o charakterze rażącym, a jednocześnie takich, które miały istotny wpływ na treść orzeczenia.
Z treści nadzwyczajnego środka zaskarżenia wynika, że choć obrońca, poprzez odwołanie się do obrazy przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. stara się nadać podnoszonym zarzutom charakter kasacyjny, to w istocie rzeczy próbuje doprowadzić do przeprowadzenia przez Sąd Najwyższy pełnej kontroli odwoławczej, do czego sąd kasacyjny nie jest powołany.Zarzut kasacji zmierza de facto do podważenia ustaleń faktycznych w sprawie, dokonanych w sposób szczegółowy i logiczny przez Sąd I instancji, który dokładnie wyjaśnił podstawy swojego rozstrzygnięcia, a także do zakwestionowania wymiaru orzeczonej kary i środka karnego.Zauważyć należy, że Sąd drugiej instancji, wbrew twierdzeniom autora kasacji, odniósł się do wszystkich zarzutów apelacyjnych, a sam fakt niezadowolenia strony z rozstrzygnięcia sądowego nie może stanowić podstawy kasacji.Zupełnie chybionym jest zarzucanie Sądowi odwoławczemu braku odniesienia się do sformułowanego w apelacji zarzutu obrazy przepisu art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 424 § 2 k.p.k.
Podkreślić trzeba, że uzasadnienie Sądu Rejonowego spełniało kryteria określone w wymienionych przepisach, dając odpowiedź na pytanie, jakie fakty Sąd uznał za udowodnione, na jakich oparł się dowodach, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych i czym kierował się orzekając o karze i środku karnym. Gdyby było inaczej, to z pewnością skarżący nie formułowałby zarzutów dotyczących obrazy przepisu art. 7 k.p.k., błędu w ustaleniach faktycznych i rażącej niewspółmierności kary. Nie podzielając merytorycznych zarzutów apelacji, Sąd Okręgowy w sposób jednoznaczny wypowiedział się też o niezasadności zarzutu obrazy art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 424 § 2 k.p.k.Skarżący nie może skutecznie powoływać się w kasacji na brak rozważenia zarzutu obrazy przepisu art. 410 k.p.k., gdyż zarzutu takiego nie podnosił.
Samo wymienienie tego przepisu w apelacji nie jest równoznaczne z postawieniem zarzutu odwoławczego. Obrazy przepisu art. 410 k.p.k. nie można upatrywać w przeprowadzonej przez sąd ocenie materiału dowodowego. To, że dokonując ustaleń faktycznych, jednym dowodom dał wiarę, a innym odmówił wiarygodności nie oznacza, że nie oparł się na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej.Nie może być mowy o braku rozpoznania zarzutów apelacji zasadzających się na obrazie przepisu art. 7 k.p.k. Sąd odwoławczy skontrolował poprawność przeprowadzonej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów w szczególności w odniesieniu do zeznań świadka E. C. , które Sąd pierwszej instancji ocenił jako spontaniczne i rzeczywiste.
Waloru wiarygodności nie odejmują tym zeznaniom sprzeczne z nimi depozycje A. O. i M. D., co zostało prawidłowo uargumentowane w pisemnym uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego. Analizując treść kasacji, Sąd Najwyższy nie znalazł w niej argumentów przekonujących o tym, że zarówno przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji ocena materiału dowodowego, jak i dokonana przez Sąd odwoławczy kontrola jej poprawności jest nieracjonalna i pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.Wobec stanowiska Sądu odwoławczego przedstawionego na str. 7 – 8 pisemnych motywów jego wyroku, twierdzenie skarżącego o braku rozważenia zarzutu dotyczącego niewspółmierności kary i środka karnego jest bezpodstawne.
Sąd drugiej instancji odniósł się zatem do wszystkich zarzutów wywiedzionych w apelacji obrońcy zachowując standardy kontroli instancyjnej przewidziane w przepisach procedury karnej, których naruszenie zarzucane jest w kasacji.Mając na uwadze powyższe argumenty, Sąd Najwyższy rozstrzygnął, jak na wstępie.