Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 213/19 Generato dall'IA

Supreme Court quashes dismissal of gambling charges due to lack of continuous offense identity between prior conviction and new acts.

Numero d'incarto III KK 213/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the District Court's decision to dismiss criminal proceedings against the defendant for operating gambling machines. The prosecution argued that the defendant's prior conviction for a continuous offense barred this new case due to res judicata, while the defense maintained the acts were distinct. The Court ruled that because the defendant operated machines in different locations requiring separate casino licenses, the acts did not constitute a single continuous offense, making the prior conviction inapplicable to dismiss the new charges.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 6 § 2 k.k.s.; Art. 107 § 1 k.k.s.; A prior conviction for a continuous offense does not preclude prosecution for new acts if the location and licensing requirements establish legal distinctness between the offenses.

Parole chiave

Generato dall'IA
continuous offense identity res judicata application gambling machine operation casino license requirement criminal dismissal grounds controllo della commisurazione della pena abbandono del procedimento per truffa impugnazione di decisioni amministrative

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 6 § 2 k.k.s.
oraz art. 6 § 2 k.k.s., polegającą na błędnym uznaniu, że uprzednie prawomocne skazanie M.
Art. 107 § 1 k.k.s.
W.oskarżonego z art. 107 § 1 k.k.s.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 18 grudnia 2019 r.,kasacji na niekorzyśćwniesionej przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnegood wyroku Sądu Okręgowego w L.
Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
akt II K (…), na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw.
Art. 113 § 1 k.k.s.
z art. 113 § 1 k.k.s. umorzył postępowanie karne w stosunku do M.
Art. 433 § 2 k.p.k.
Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, zarzucając wyrokowi rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
art. 107 § 1 k.k
W.oskarżonego z art. 107 § 1 k.k.s.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 18 grudnia 2019 r.,kasacji na niekorzyśćwniesionej przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnegood wyroku Sądu Okręgowego w L.
art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k
akt II K (…), na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
art. 113 § 1 k.k
art. 433 § 2 k.p.k
Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, zarzucając wyrokowi rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 433 § 2 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III KK 198/18
Supreme Court dismisses appeal against acquittal for attempted murder, citing clear evidence and lack of reasonable doubt.
II KK 15/05
akt II KK 15/05).Warunkiem sine qua non umorzenia postępowania karnego, dotyczącego przestępstwa popełnionego w czasokresie objętym wcześniej osądzonym czynem ciągłym, jest tożsamość podmiotowa obu czynów.
V KK 415/18
Supreme Court quashes criminal verdict for gambling machine operator due to flawed continuous offense analysis.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 213/19 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący)‎SSN Kazimierz Klugiewicz‎SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)Protokolant Marta Brylińska w sprawie M. W.oskarżonego z art. 107 § 1 k.k.s.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 18 grudnia 2019 r.,kasacji na niekorzyśćwniesionej przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnegood wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt XI Ka (…) utrzymującego w mocy względem M.

W. wyrok Sądu Rejonowego w R.z dnia 29 grudnia 2017 r., sygn. akt II K (…) uchyla zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu I instancji w części dotyczącej M. W. i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w R. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIEM. W. stanął pod zarzutem popełnienia dwóch czynów, wypełniających dyspozycję art. 107 § 1 k.k.s., polegających na urządzaniu gier hazardowych na automatach wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych.Sąd Rejonowy w R., wyrokiem z dnia 29 grudnia 2017 r., sygn. akt II K (…), na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. umorzył postępowanie karne w stosunku do M.

W., obciążając kosztami procesu Skarb Państwa.Wyrok ten zaskarżyli w drodze apelacji Naczelnik (…) Urzędu Celno - Skarbowego w B. oraz Zastępca Prokuratora Okręgowego w L., zarzucając mu – odnośnie umorzenia postępowania względem M. W. - niesłuszne uznanie, że czyny opisane w zarzutach stanowiły element składowy czynu ciągłego, za który oskarżony został wcześniej prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K (…), w związku z czym zachodzi powaga rzeczy osądzonej. Wnieśli przy tym o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w R..Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt XI Ka (…), utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w części odnoszącej się do oskarżonego M.

W..Od wyroku tego kasację wywiódł na niekorzyść skazanego M. W. Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, zarzucając wyrokowi rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., polegające na nieprzeprowadzeniu prawidłowej kontroli odwoławczej i nienależytym rozważeniu i ustosunkowaniu się w uzasadnieniu orzeczenia do zarzutów podniesionych w apelacjach oskarżycieli, w następstwie czego doszło do utrzymania w mocy wadliwego rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 wyroku Sądu I instancji, zapadłego z rażącą obrazą art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. oraz art. 6 § 2 k.k.s., polegającą na błędnym uznaniu, że uprzednie prawomocne skazanie M.

W. wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K (…), za czyn z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s., tj. popełniony w warunkach przestępstwa ciągłego, stanowi o zaistnieniu ujemnej przesłanki procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej – i w konsekwencji niezasadnego umorzenia postępowania wobec oskarżonego M. W.. Na tej podstawie wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i utrzymanego w tej części w mocy wyroku Sądu Rejonowego w R. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym.Zgodnie z definicją czynu ciągłego w postępowaniu karnym skarbowym, zawartą w art. 6 § 2 k.k.s., przesłanką uznania dwóch lub więcej zachowań za jeden czyn jest podjęcie przez sprawcę działań w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności – przy czym w zakresie czynów zabronionych polegających na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej za krótki odstęp czasu uważa się okres do 6 miesięcy.Przy wykładni i zastosowaniu art. 6 § 2 k.k.s. w związku z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., statuującym przesłankę powagi rzeczy osądzonej, brak jest przeszkód do posłużenia się - per analogiam - zasadami postępowania ukształtowanymi na kanwie czynu ciągłego zdefiniowanego w art. 12 kodeksu karnego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2018 r., sygn. akt III KK 198/18).

Oznacza to, że prawomocne skazanie za tzw. czyn ciągły skarbowy stanowi przeszkodę do prowadzenia dalszego postępowania o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzenia, a wydarzyły się w czasie jego trwania. Dzieje się tak, ponieważ prawomocne skazanie za czyn ciągły stwarza stan materialnej prawomocności w stosunku do całego okresu objętego skazaniem - również w odniesieniu do jednostkowych zachowań, które nie zostały objęte opisem czynu przypisanego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2005 r., sygn. akt II KK 15/05).Warunkiem sine qua non umorzenia postępowania karnego, dotyczącego przestępstwa popełnionego w czasokresie objętym wcześniej osądzonym czynem ciągłym, jest tożsamość podmiotowa obu czynów.

Sąd Najwyższy w szeregu orzeczeń wykluczył możliwość przyjęcia konstrukcji tożsamości czynu w rozumieniu art. 6 § 1 i 2 k.k.s. w stosunku do przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. popełnionego w innym miejscu, uznając że „skoro urządzanie gry hazardowej w postaci gry na automatach (art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r., Dz. U. z 2018 r., poz. 165 ze zm.) wymaga uzyskania koncesji na kasyno gry (art. 6 ust. 1 tej ustawy), a koncesja taka udzielana jest w odniesieniu do jednego kasyna, prowadzonego w ściśle określonym (geograficznie) miejscu (art. 41 ust. 1, art. 42 pkt 3 i art. 35 pkt 5 tej ustawy), to zachowanie osoby, która nie posiadając koncesji na prowadzenie kasyna podejmuje działanie w postaci urządzania gry na automatach w różnych miejscach (miejscowościach, lokalach), stanowi każdorazowo - od strony prawnokarnej - inny czyn, podjęty z zamiarem naruszenia tych przepisów w każdym z tych miejsc” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt V KK 415/18).

Jak wynika z ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K (…) oskarżony prowadził działalność w innym miejscu i organizując gry na innych, indywidualnie oznaczonych numerami seryjnymi automatach niż w sprawie niniejszej. W każdej z tych lokalizacji M. W. miał ustawowy obowiązek uzyskać osobną koncesję na prowadzenie kasyna – przy czym koncesja taka określa każdorazowo miejsce urządzania gier, ich rodzaj oraz liczbę. Okoliczności te stoją na przeszkodzie uznaniu działań oskarżonego – choć noszących znamiona oczywistego podobieństwa – za jeden czyn w rozumieniu art. 6 § 2 k.k.s. i ocenę Sądów I i II instancji w tym przedmiocie należy uznać za błędną.W rezultacie zaskarżony kasacją wyrok zapadł z rażącą obrazą wskazanych w kasacji przepisów postępowania.

Uchybienie to miało przy tym niewątpliwy i oczywisty wpływ na treść wyroku, w postaci niezasadnego umorzenia postępowania. Z tego powodu zaskarżone orzeczenie należało uchylić w części dotyczącej M. W. i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w R..Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.