Supreme Court quashes combined prison sentence exceeding statutory maximum under Art. 86 § 1 CC for D.K.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's decision on the combined prison sentence due to a gross violation of the statutory maximum limit. The Regional Court incorrectly imposed a one-year sentence for two crimes, exceeding the 11-month cap set by Article 86 § 1 of the Criminal Code. Consequently, the case regarding the combined sentence was remitted to the Regional Court for recalculation within the legal bounds.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 86 § 1 k.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: A combined sentence exceeding the statutory maximum constitutes a gross violation of law with significant impact on the judgment, necessitating the quashing of the specific provision and remittal for correction.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III KK 192/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 czerwca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący)SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (sprawozdawca)SSN Paweł WilińskiProtokolant Ewa Śliwa w sprawie D.K. skazanego za czyn z art. 178a § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 czerwca 2023 r.w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji Prokuratora Generalnego na korzyść od wyroku Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 19 lipca 2022 r., sygn. akt II K 703/22, uchyla punkt VI. zaskarżonego wyroku, zawierający rozstrzygnięcie o karze łącznej pozbawienia wolności, i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Koszalinie do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 19 lipca 2022 r., sygn. akt II K 703/22, Sąd Rejonowy w Koszalinie uznał D.K. za winnego czynu z art. 62 ust. 3 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz. U. 2023, poz. 172), za który wymierzył mu karę miesiąca pozbawienia wolności (pkt I) oraz czynu z art. 178a § 1 k.k., za który wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności (pkt III). Kary jednostkowe zostały połączone i jako karę łączną wymierzono D.K. karę roku pozbawienia wolności (pkt VI). W związku ze skazaniem za czyn z punktu I orzeczono przepadek dowodów rzeczowych (pkt II), a w związku ze skazaniem za czyn z punktu III orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat (pkt IV) oraz świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5000 zł (pkt V).
Wyrok zawierał ponadto rozstrzygnięcia o zaliczeniu na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okresu zatrzymania (pkt VII) i kosztów procesu (pkt VIII).Powyższy wyrok nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 27 lipca 2022 r. Sąd Rejonowy w Koszalinie postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2022 r., sygn. akt II K 703/22, sprostował w trybie art. 105 § 1 k.p.k. omyłkę w ww. wyroku poprzez wpisanie w punkcie VI. wymiaru kary łącznej w wysokości „11 (jedenaście miesięcy)” w miejsce omyłkowo wpisanego „roku”. Powyższe postanowienie zostało jednak uchylone po rozpoznaniu zażalenia prokuratora postanowieniem Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt V Kz 353/22.Kasację na korzyść skazanego, w trybie art. 521 § 1 k.p.k., wniósł Prokurator Generalny.
Zaskarżył ww. wyrok „w zakresie orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności” i zarzucił: „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 86 § 1 k.k. (według stanu prawnego obowiązującego od dnia 24 czerwca 2020 r.), polegające na wymierzeniu oskarżonemu kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności, obejmującej orzeczoną w punkcie I części dyspozytywnej wyroku karę 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz orzeczoną w punkcie III tej części karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, czyli w wymiarze powyżej górnego progu, określonego we wskazanym przepisie prawa materialnego, w postaci sumy kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa”.
Skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Koszalinie do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Trafnie podnosi Prokurator Generalny, że zaskarżony wyrok został wydany z rażącym naruszeniem art. 86 § 1 k.k. W brzmieniu mającym zastosowanie w tej sprawie przepis ten przewiduje możliwy do orzeczenia wymiar kary łącznej w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności.
Oznacza to, że w stosunku do D.K. możliwe było orzeczenie kary łącznej w wymiarze maksymalnie 11 miesięcy pozbawienia wolności. Tymczasem Sąd Rejonowy w Koszalinie wymierzył mu karę łączną roku pozbawienia wolności, a więc karę powyżej górnej granicy przewidzianej w art. 86 § 1 k.k.Powyższe uchybienie stanowiło rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść orzeczenia. Wymierzenie kary łącznej powyżej górnej granicy stanowi przyczynę uchylenia zaskarżonego wyroku w toku postępowania kasacyjnego, albowiem skazany ponosi dolegliwość inną niż została przewidziana w ustawie, w odniesieniu do okoliczności tej sprawy – zbyt surową (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 1 kwietnia 2021 r., III KK 79/21; z dnia 21 kwietnia 2021 r., III KK 112/21).
Stwierdzenie, że doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k., powodowało konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku wyłącznie w zakresie zaskarżenia, tj. co do punktu VI. zaskarżonego wyroku, zawierającego rozstrzygnięcie o karze łącznej pozbawienia wolności. Tylko bowiem tego rozstrzygnięcia dotyczy zaistniałe uchybienie i tylko na to rozstrzygnięcie ma ono wpływ.Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji wyroku.(TM)