Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 191/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses private prosecutor's appeal as obviously groundless for failing to challenge first-instance evidence denial. The court rejects the claim that the appellate court ignored evidence requests. The decision upholds the lower court's ruling on evidence admissibility.

Numero d'incarto III KK 191/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the private prosecutor's cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The prosecutor argued that the appellate court failed to conduct a hearing on a recording and expert opinion, which the first-instance court had already rejected. The court ruled that since the first-instance court denied the evidence and the prosecutor did not challenge this rejection during the appeal, the appellate court was not obligated to address it, rendering the cassation inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 536 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k.: A cassation appeal is obviously groundless if it challenges a procedural decision made by the first-instance court without questioning that decision during the appeal proceedings, thereby violating the limits of cassation review.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously groundless appeal evidence request rejection private prosecutor rights procedural limits cassation first instance evidence appellate court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt III KK 191/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 listopada 2013 r.,‎sprawy W.
Art. 536 k.p.k.
Zgodnie z art. 536 k.p.k., Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym – tylko w wypadkach określonych w art.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Kasacja to jednak nadzwyczajny środek zaskarżenia i nie może być traktowana jako kolejna, trzecia instancja odwoławcza, a jest instrumentem eliminowania orzeczeń rażąco naruszających prawo bądź dotkniętych bezwzględnymi podstawami odwoławczymi – art. 523 § 1 k.p.k.
Art. 457 § 3 k.p.k.
Sąd ad quem nie był więc zobligowany do odnoszenia się w treści uzasadnienia wyroku do tego zagadnienia – art. 457 § 3 k.p.k.
Art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k.
oraz art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k. Sąd odwoławczy w niniejszej sprawie nie zmieniał ustaleń faktycznych ani nie przeprowadzał postępowania dowodowego, a apelację oskarżycielki prywatnej uznał za oczywiście bezzasadną.
Art. 4 k.p.k.
Dopiero w uzasadnieniu kasacji, pełnomocnik oskarżycielki prywatnej wymienił jako naruszone art. 4 k.p.k., art.
Art. 7 k.p.k.
4 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 191/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 216 § 1 k.k
uniewinnionej od zarzutu z art. 216 § 1 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej K.
art. 217 § 1 k.k
za czyn z art. 217 § 1 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 191/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 listopada 2013 r.,‎sprawy W. J. uniewinnionej od zarzutu z art. 216 § 1 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej K. Ż.‎od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.‎z dnia 6 marca 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 21 grudnia 2012 r., postanowił 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) obciążyć oskarżycielkę prywatną kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIESąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 21 grudnia 2012r., po rozpoznaniu sprawy z oskarżeń wzajemnych K. Ż. oraz W. J., skazał K. Ż. za czyn z art. 217 § 1 k.k. na karę grzywny z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, natomiast W. J. uniewinnił od zarzutu popełnienia czynu kwalifikowanego jako występek z art. 216 § 1 k.k., a także rozstrzygnął o kosztach postępowania.Apelację od tego wyroku wniosła K. Ż., zaskarżając go w całości. Orzeczeniu temu zarzuciła: błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na tym, że Sąd Rejonowy przyjął, iż dopuściła się czynu opisanego w prywatnym akcie oskarżenia; obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., polegającą na oparciu treści wyroku na selektywnie wybranym materiale dowodowym ograniczającym się do wyjaśnień oskarżonej W.

J., a pominięciu, nierzetelnej ocenie lub odmówieniu waloru wiarygodności, bez należytego i przekonywającego uzasadnienia szeregu innym dowodom wskazującym na niepopełnienie przez nią zarzucanego jej czynu, a nadto dowolną, sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania i nieopartą na wiedzy i doświadczeniu życiowym ocenę przedstawionych wyżej dowodów, co skutkowało uniewinnieniem W. J. K. Ż. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 6 marca 2013 r. zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego utrzymano w mocy, uznając apelację K.

Ż. za oczywiście bezzasadną oraz orzeczono o kosztach postępowania. Kasację od wyroku Sądu drugiej instancji wniósł pełnomocnik oskarżycielki prywatnej K. Ż., podnosząc jeden zarzut: „rażącego naruszenia prawa procesowego, wyrażającego się w zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z nagrania oraz z opinii biegłego z zakresu fonoskopii”. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja pełnomocnika K.

Ż., była bezzasadna w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Zgodnie z art. 536 k.p.k., Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym – tylko w wypadkach określonych w art. 435 k.p.k., art. 439 k.p.k. i art. 455 k.p.k., które w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Ponadto, przepis art. 519 k.p.k. wprost przewiduje, że zaskarżony może zostać jedynie prawomocny wyrok sądu odwoławczego kończący postępowanie, co oznacza, że to uchybienia tego sądu, a nie sądu pierwszej instancji mogą być przedmiotem zarzutów kasacyjnych.Kasacja pełnomocnika oskarżycielki prywatnej została sporządzona w sposób bardzo nieprecyzyjny.

Z treści zacytowanego zarzutu nie wynika bowiem, naruszenie jakich konkretnie przepisów podniósł skarżący, wskazując jedynie na rażące naruszenie prawa procesowego. Tak postawiony zarzut nie spełnia wymagań określonych w art. 526 § 1 k.p.k., co nie jest bez znaczenia w kontekście przywołanego już przepisu art. 536 k.p.k. Dopiero w uzasadnieniu kasacji, pełnomocnik oskarżycielki prywatnej wymienił jako naruszone art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k. Sąd odwoławczy w niniejszej sprawie nie zmieniał ustaleń faktycznych ani nie przeprowadzał postępowania dowodowego, a apelację oskarżycielki prywatnej uznał za oczywiście bezzasadną.

W konsekwencji, wskazany w uzasadnieniu kasacji zarzut naruszenia art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k. skierowany został de facto przeciwko wyrokowi Sądu pierwszej instancji i pozostawał w jaskrawej sprzeczności z ograniczeniami kasacyjnymi zawartymi w art. 519 k.p.k. Kasacja to jednak nadzwyczajny środek zaskarżenia i nie może być traktowana jako kolejna, trzecia instancja odwoławcza, a jest instrumentem eliminowania orzeczeń rażąco naruszających prawo bądź dotkniętych bezwzględnymi podstawami odwoławczymi – art. 523 § 1 k.p.k.

Już sam fakt, że wskazany w uzasadnieniu kasacji zarzut i wspierająca go argumentacja oparte zostały wyłącznie na twierdzeniu, iż bezpodstawnie oddalony został wniosek dowodowy z nagrania i opinii fonoskopijnej, implikuje ocenę tej kasacji jako oczywiście bezzasadnej. Ten wniosek dowodowy został bowiem złożony przed Sądem pierwszej instancji i to ten Sąd go oddalił na podstawie art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k., a w apelacji zasadność tego rozstrzygnięcia w ogóle nie była kwestionowana. Sąd ad quem nie był więc zobligowany do odnoszenia się w treści uzasadnienia wyroku do tego zagadnienia – art. 457 § 3 k.p.k.

Skoro zatem to nie Sąd odwoławczy wniosek oddalił, a wobec treści apelacji, nie był też zobowiązany do szczegółowego przedstawienia swojego stanowiska w tej mierze, to w ogóle, w związku z tą kwestią, nie ma podstaw do stawiania mu zarzutu rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k. Niemniej, także w płaszczyźnie merytorycznej stawiany przez skarżącego zarzut był chybiony. Sąd a quo w uzasadnieniu wyroku w sposób szczegółowy podał powody oddalenia wskazywanych w kasacji wniosków dowodowych. Skoro argumentacja te nie została zakwestionowana w apelacji, a Sąd ad quem w pełni podzielił rozstrzygnięcie Sądu a quo, to również w zakresie oddalenia wniosków dowodowych uznał stanowisko Sądu Rejonowego za prawidłowe.

Twierdzenie skarżącego, że Sąd odwoławczy „tego oczywistego uchybienia nie zauważył”, było całkowicie nieprzekonujące, już choćby w świetle faktu, że także autorka wcale nie nieporadnie sporządzonej apelacji oddalenia tego wniosku nie kwestionowała. W tym stanie rzeczy trzeba uznać, że nie wystąpiły żadne podstawy do twierdzenia, iż poprzez akceptację oddalenia wniosku dowodowego Sąd odwoławczy rażąco naruszył prawo procesowe i wydał orzeczenie sprzeczne z „podstawowymi zasadami postępowania karnego: prawdy materialnej i obiektywizmu”, jak ujął to skarżący.

W konsekwencji przedstawionej powyżej motywacji, Sąd Najwyższy kasację pełnomocnika K. Ż. oddalił na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. obciążono oskarżycielkę prywatną kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.