Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded for attempting to retry evidence evaluation already reviewed on appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal as obviously unfounded, ordering him to bear the costs. The lower courts convicted the defendant of extortion based on the victim's testimony, which the defense challenged by questioning witness credibility due to alleged mafia collusion. The Supreme Court rejected this argument, noting that the first-instance court properly evaluated conflicting witness statements and that the cassation attempt constituted an improper attempt to retry evidence already reviewed on appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 1, 2 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: The Supreme Court may not retry evidence evaluation already reviewed on appeal; a cassation complaint based solely on disagreeing with the first-instance court's assessment of witness credibility constitutes an improper attempt to transform cassation review into appellate review and is dismissed as obviously unfounded.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 19/18 POSTANOWIENIE Dnia 15 lutego 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy M.M. skazanego z art. 282 k.k. i innych, z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt V Ka…/17, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt VIII K…/12, p o s t a n o w i ł I. oddalić kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną;
II. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIESąd Rejonowy w R. wyrokiem z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt VIII K …/12, uznał oskarżonego M.M. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, polegającego na tym, że w dacie bliżej nieustalonej w kwietniu 2012 r. w R. i J., będąc uprzednio skazanym w warunkach art. 64 § 1 k.k. w ciągu pięciu lat po odbyciu, co najmniej roku pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo przeciwko mieniu, popełnione z użyciem przemocy, działając wspólnie i w porozumieniu z pięcioma innymi nieustalonymi dotychczas mężczyznami oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, grożąc K.W. zabójstwem oraz spowodowaniem uszczerbku na zdrowiu jego żony i dziecka usiłował doprowadzić K.W. do rozporządzenia mieniem w kwocie 2.000 zł, doprowadzając go do wydania mu pieniędzy w wysokości 900 zł z żądanej uprzednio kwoty 2.000 zł, z uwagi na brak przez pokrzywdzonego żądanej kwoty pieniędzy w pozostałej części - a więc uznał go winnym przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., w brzmieniu przepisów do 1 lipca 2015 r.
– i na mocy art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary okres tymczasowego aresztowania od 5 lipca 2012 r. do 6 września 2012 r. Ponadto Sąd orzekł o kosztach procesu, zasądzając stosowne wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu oraz częściowo obciążył oskarżonego kosztami sądowymi.Powyższy wyrok apelacjami zaskarżyli obrońcy oskarżonego.Wyrokiem z dnia 30 maja 2017 r., w sprawie o sygn. akt V Ka …/17, Sąd Okręgowy w R. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego.Od tego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego M.M.
Na podstawie art 519 k.p.k. oraz art. 520 k.p.k. w zw. z art. 523 § 1 i 2 k.p.k. zaskarżył orzeczenie w całości i zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na jego treść, a to:1/ art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez nierzetelne rozpoznanie przez Sąd Odwoławczy zarzutów apelacyjnych dotyczących dowolnej oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd I instancji, w zakresie:- dania w całości wiary zeznaniom K.W., M.W. i M.P. w sytuacji, gdy zeznania te w części wzajemnie się wykluczają;- nieuwzględnienia faktu, iż w związku z toczącymi się postępowaniami, jak i zapadłymi wyrokami, K.W. ma perspektywę długiego pobytu w zakładzie karnym;- dowolnego przyjęcia, że oskarżony M.M. miał motyw, aby napaść na pokrzywdzonego w sytuacji, gdy nie udowodniono by wiedział o obciążających go zeznaniach K.W. oraz by znał M.Z. ps.
S.;- bezkrytycznego dania wiary pokrzywdzonemu, że pożyczył pieniądze w kwocie 900 zł, choć tego nie udowodnił;W ocenie obrońcy to naruszenie ewidentnie mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego kasacją orzeczenia, albowiem pominięte zostały w jego uzasadnieniu rozważania dotyczące dowodów i okoliczności, które wskazują na duże prawdopodobieństwo dokonania odmiennych ustaleń faktycznych skutkujących korzystnym dla oskarżonego rozstrzygnięciem.2/ art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez „nierzetelne nierozpoznanie” przez Sąd odwoławczy zarzutów apelacyjnych dotyczących dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego dokonanej z pominięciem protokołów przesłuchania K.W. zawartych na kartach 34-36, 95-96, 99-100, 142-146 akt sprawy, co ewidentnie mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego kasacją orzeczenia, albowiem pominięte zostały w jego uzasadnieniu rozważania dotyczące dowodów i okoliczności, które wskazują na duże prawdopodobieństwo dokonania odmiennych ustaleń faktycznych skutkujących korzystnym dla oskarżonego rozstrzygnięciem.Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, chociaż prawidłowo należało żądać również uchylenia wyroku Sądu Rejonowego w R.Prokurator Rejonowy w R. w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie z uwagi na oczywistą bezzasadność.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k.
Autor kasacji nie wskazał na zaistnienie naruszenia prawa, które byłoby rażące i mogło stanowić podstawę do uznania kasacji za skuteczną na podstawie art. 523 § 1 k.p.k.Kasacja okazała się w całości zwrócona przeciwko ustaleniom faktycznym poczynionym przez Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie, a uznanym za słuszne i trafne przez Sąd odwoławczy. Jej autor zarzucił, że Sąd I instancji bezpodstawnie dał wiarę określonym dowodom, w szczególności „bezkrytycznie dał wiarę pokrzywdzonym”, a jednocześnie błędnie nie uznał wersji przedstawionej przez skazanego za wiarygodną.
Naruszenie wskazanych w kasacji przepisów, zdaniem autora kasacji, miało polegać na przyjęciu wersji wydarzeń niekorzystnej dla skazanego, a przede wszystkim na niewyciągnięciu wniosku o niewinności skazanego na podstawie sprzeczności w zeznaniach świadków, w tym pokrzywdzonych. Obrońca usiłował wykazać, że w sprawie zaistniały niedające się usunąć wątpliwości co do tego, czy w istocie doszło do inkryminowanych wydarzeń. Nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu odwoławczego, który stwierdził, że Sąd orzekający nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych, gdyż prawidłowo przyjął na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że oskarżony M.M. dopuścił się zarzucanego mu czynu.
W opinii autora kasacji, „rażące naruszenie prawa procesowego”, którego miał dopuścić się Sąd odwoławczy, polegało na „nierzetelnym rozpoznaniu zarzutów apelacyjnych dotyczących dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego”. Sąd Okręgowy bowiem podkreślił, że ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy znajdują potwierdzenie przede wszystkim w zeznaniach pokrzywdzonego K.W., ale również świadków M.W. i M.P. Nie można więc zgodzić się z wyrażonym przez obrońcę stanowiskiem w kasacji, że Sąd drugiej instancji nie odniósł się w ogóle do zawartego w apelacji zarzutu dowolności, polegającej na bezkrytycznym daniu w całości wiary zeznaniom tych świadków w sytuacji, gdy ich zeznania częściowo wykluczały się wzajemnie.
Sąd Okręgowy bowiem przyjął, że wbrew twierdzeniom wnoszących apelacje obrońców, zeznania tych świadków były logiczne, konsekwentne i dawały pełny obraz zdarzenia, a drobne nieścisłości wynikały jedynie z upływu czasu i dotyczyły okoliczności nieistotnych.Sąd Najwyższy po dokonaniu analizy akt sprawy oraz uzasadnień wyroków Sądów obu instancji stwierdził, że Sądy orzekające w sprawie należycie wyjaśniły, na jakich oparły się przesłankach przypisując skazanemu M.M. popełnienie przestępstwa określonego w art. 282 k.k. Nie doszło przy tym do naruszenia wskazanych w zarzutach kasacyjnych przepisów.
Procedowanie Sądu odwoławczego było zgodne z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., gdyż w uzasadnieniu podał, czym kierował się wydając wyrok oraz dlaczego zarzuty i wnioski apelacji uznał za niezasadne. Sąd ten wypełnił swój obowiązek w sposób rzetelny, wyczerpująco opisując swoje przemyślenia prowadzące go do wniosku o prawidłowości postępowania Sądu I instancji. Sąd odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu wyroku, dlaczego uznał za trafne wnioski Sądu I instancji co do sprawstwa oskarżonego i na podstawie jakich dowodów powziął przekonanie co do tego, że nie może być mowy w niniejszej sprawie o naruszeniu art. 7 k.p.k.
Sąd Rejonowy nie naruszył bowiem tego przepisu ustalając na podstawie zeznań pokrzywdzonego, że M.M. widząc K.W., w sposób wulgarny zażądał od niego kwoty 2000 zł za to, że ten ujawnił okoliczności napadu w S., o czym oskarżony dowiedział się od mężczyzny o pseudonimie S. Skazany przy tej okazji stwierdził, że pieniądze zostaną przeznaczone na wynagrodzenie dla adwokata, który będzie reprezentował S. Następnie, gdy pokrzywdzony spytał oskarżonego, o co mu chodzi, ten zagroził K.W. zabójstwem oraz napadem na jego dom i rodzinę.
Nie może być więc mowy o „dowolności” w ocenie materiału dowodowego, skoro taki stan faktyczny wynikał z zeznań pokrzywdzonego oraz innych świadków. Sąd I instancji starannie odniósł się do kwestii wiarygodności każdego z przesłuchanych na rozprawie świadków. Odrzucił przede wszystkim wersję wydarzeń podaną przez niektórych świadków z tego powodu, iż z zeznań M. W. i M.Z. wynikało, że istniała zmowa członków „świata przestępczego” przeciwko osobom podejmującym współpracę z organami ścigania i kwestionowanie prawdziwości zeznań takich świadków spowodowane było zamierzonym sposobem negowania wiarygodności tych dowodów przez określoną grupę.
Zeznania tych świadków, a także J.W. i R.J. potwierdziły, zdaniem procedującego Sądu, znaną powszechnie niechęć środowiska przestępczego do osób dopuszczających się współpracy z organami wymiaru sprawiedliwości. Dlatego też Sąd uznał za niewiarygodne zeznania świadka R.J., który tylko na podstawie twierdzeń oskarżonego oraz informacji o współpracy pokrzywdzonego z Policją utrzymywał, że M.M. został pomówiony. Podobnie świadkowie J.W. i A.K. w swoich zeznaniach wskazywały na nieprawdziwość zeznań pokrzywdzonego tylko z uwagi na jego współpracę z Policją.
W takiej sytuacji Sąd Rejonowy nie naruszył dyspozycji art. 7 k.p.k. odmawiając wiarygodności zeznaniom tych świadków i uznając zeznania pokrzywdzonego K.W. za mogące stanowić podstawę do czynienia ustaleń faktycznych w sprawie.Również na etapie kasacyjnym należy podkreślić, że zarzuty przedstawione przez skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd Najwyższy stwierdził, że podobnie jak w przypadku apelacji, tak i treść kasacji stanowi jedynie bezpodstawną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego. Wskazać należy, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji zostały już poddane kontroli w drodze apelacji, zaś Sąd Najwyższy nie jest kompetentny do tego, by tę kontrolę powtórzyć.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, podstawą zarzutu kasacyjnego nie może być samo negowanie wiarygodności dowodów stanowiących podstawę przypisania sprawstwa skazanemu tylko dlatego, że zostały one ocenione w sposób dla niego niekorzystny, ani też przeciwstawienie im innych dowodów lub ich fragmentów, stawiających skazanego w korzystniejszym świetle. Tego rodzaju zabieg stanowi nie tylko nieuprawnioną polemikę, ale też obejście przepisu art. 523 k.p.k. i niedopuszczalną próbę przekształcenia kontroli kasacyjnej w apelacyjną (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2015 r., III KK 176/15, LEX nr 1770895).Implikacją przedstawionych powyżej ocen o oczywistej bezzasadności wszystkich podniesionych w kasacji obrońcy M.M. zarzutów, było jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. skazanego. a.ł