Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 187/24 Generato dall'IA

Criminal cassation dismissed for raising first-instance procedural errors in second-instance appeal review.

Numero d'incarto III KK 187/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal cassation as obviously unfounded because the defense raised first-instance procedural errors during the second-instance appeal review. The defense argued that witness statements were read instead of direct testimony, violating procedural rights, while the prosecution and court maintained that cassation is a special remedy limited to second-instance rulings. The court ruled that cassation cannot serve as a third instance to re-examine first-instance facts or correct first-instance procedural mistakes.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 519 k.p.k.; Art. 391 § 1 k.p.k. Cassation is a special remedy against second-instance rulings and cannot be used to challenge first-instance procedural errors or re-examine first-instance factual findings.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal cassation second instance review first instance errors witness testimony reading procedural violation supreme court jurisdiction appeal review doppia punibilità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 279 § 1 k.k.
skazanego z art. 279 § 1 k.k. w zw.
Art. 64 § 1 k.k.
z art. 64 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 18 października 2023 r., sygn.
Art. 46 § 1 k.k.
wymierzono karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 46 § 1 k.k. obowiązek naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego J.
Art. 391 § 1 k.p.k.
M., podnosząc zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, mającego istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to obrazę przepisu art. 391 § 1 k.p.k. polegającą na odczytaniu protokołów zeznań świadków Ł.
Art. 433 § 2 k.p.k.
Obrońca skazanego nie podnosi zarzutu naruszenia przez ten Sąd przepisu art. 433 § 2 k.p.k. Pisemne uzasadnienie zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia z dnia 18 października 2023 r., sygn.
Art. 519 k.p.k.
Kasacja zaś jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia wnoszonym przeciwko orzeczeniu sądu odwoławczego, a nie orzeczeniu pierwszoinstancyjnemu, co wyraźnie wynika z treści art. 519 k.p.k.
art. 279 § 1 k.k
skazanego z art. 279 § 1 k.k.
art. 64 § 1 k.k
art. 46 § 1 k.k
wymierzono karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 46 § 1 k.k.
art. 391 § 1 k.p.k
M., podnosząc zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, mającego istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to obrazę przepisu art. 391 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 187/24 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 9 maja 2024 r., sprawy P. M. skazanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt IV Ka 877/23 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Oświęcimiu z dnia 14 lutego 2023 r., sygn. akt II K 578/21 1) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. B. - Kancelaria Adwokacka w Z., obrońcę z urzędu skazanego P. M., kwotę 885 zł i 60 gr (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych i sześćdziesiąt groszy), w tym 23 % podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji;

3) kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.

UZASADNIENIE

Po rozpoznaniu apelacji obrońcy P. M., Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt IV Ka 877/23, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Oświęcimiu z dnia 14 lutego 2023 r., sygn. akt II K 578/21, którym uznano P. M. za winnego zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu, tj. że w okresie pomiędzy 15 a 16 maja 2019 r. w O., woj. małopolskiego, przy ul. Ż., po uprzednim zerwaniu kłódek zabezpieczających drzwi wejściowe, dokonał włamania do garażu oznaczonego nr [...]. a następnie kradzieży z jego wnętrza pistoletu lakierniczego m-ki V., kluczy warsztatowych wraz z walizkami oraz maszyny polerskiej wraz z padem polerskim, powodując łączne straty w wysokości 2000 zł na szkodę J.

S., przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Oświęcimiu z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt II K 143/11, którą to karę odbywał w okresie od dnia 12 stycznia 2010 r. do 13 stycznia 2010 r. i od dnia 24 listopada 2010 r. do 11 kwietnia 2013 r. i od 16 czerwca 2015 r. do 27 stycznia 2016 r., i za to na mocy art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierzono karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 46 § 1 k.k. obowiązek naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego J.

S. kwoty 1000 złotych.Od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt IV Ka 877/23, kasację złożył obrońca skazanego P. M., podnosząc zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, mającego istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to obrazę przepisu art. 391 § 1 k.p.k. polegającą na odczytaniu protokołów zeznań świadków Ł. D. oraz J. S., zamiast przeprowadzenia dowodu w sposób bezpośredni poprzez przesłuchanie w/w osób w charakterze świadka na rozprawie głównej w sądzie I instancji, pomimo braku podstaw do takiego odczytania oraz pomimo uprzedniego przesłuchania w/w osób w toku postępowania przygotowawczego i posiadania informacji o ich adresach zamieszkania oraz w konsekwencji powyższych zarzutów niesłuszne uznanie, iż P. M. popełnił zarzucany w akcie oskarżenia czyn, w sytuacji gdy w porozumieniu z osobą trzecią dokonał włamania i kradzieży jedynie pistoletu lakierniczego i dwóch kompletów kluczy, zaś nie dokonał kradzieży pozostałych przedmiotów tj. maszyny polerskiej wraz z padem polerskim.

Podnosząc ten zarzut obrońca skazanego P. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sadu Okręgowego w Krakowie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji tj. Sądowi Rejonowemu w Oświęcimiu.G. P. – prokurator Prokuratury Rejonowej w Oświęcimiu, w pisemnej odpowiedzi na kasację wniosła o oddalenie kasacji adwokat P. B. - obrońcy skazanego P. M. jako oczywiście bezzasadnej (por. pismo Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Oświęcimiu z dnia 6 lutego 2024 r.).Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasację obrońcy skazanego P. M., jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.

Przede wszystkim Sąd Okręgowy w Krakowie, działający w niniejszej sprawie jako sąd odwoławczy, nie stosował przepisu art. 391 § 1 k.p.k., tym samym nie mógł jego naruszyć. Instytucja ujęta w art. 391 § 1 k.p.k. została zastosowana w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, czyli na rozprawie przed Sądem Rejonowym w Oświęcimiu. Kasacja zaś jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia wnoszonym przeciwko orzeczeniu sądu odwoławczego, a nie orzeczeniu pierwszoinstancyjnemu, co wyraźnie wynika z treści art. 519 k.p.k. Oznacza to, że nie można w niej podnosić zarzutów typowych dla postępowania apelacyjnego, kwestionujących orzeczenie pierwszoinstancyjne.

Specyfika i wyjątkowość postępowania kasacyjnego nie pozwala na prowadzenie dublującej, „trzecioinstancyjnej” kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn.. akt IV KK 8/15, LEX nr 1666908). Charakter kasacji, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia wnoszonego od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, z powodu rażącego naruszenia przez ten sąd prawa, nie pozwala również na kwestionowanie w tym środku poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt V KK 457/15, LEX nr 1991147).

Sąd Okręgowy w Krakowie przeprowadził kontrolę odwoławczą wyroku Sądu Rejonowego w Oświęcimiu z dnia 14 lutego 2023 r., sygn. akt II K 578/21, w sposób poprawny. Obrońca skazanego nie podnosi zarzutu naruszenia przez ten Sąd przepisu art. 433 § 2 k.p.k. Pisemne uzasadnienie zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt IV Ka 877/23, zawiera powody rozstrzygnięcia oraz argumentację, wyjaśniającą w sposób logiczny i rzeczowy, dlaczego nie podzielił zarzutów i wniosków zawartych w apelacji obrońcy.

We właściwy sposób rozważono kwestię oceny dowodów, która została dokonana przez Sąd Rejonowy w Oświęcimiu, dotyczy to w szczególności osobowych źródeł dowodowych. Wskazano bowiem jakie zeznania zostały przez Sąd Rejonowy w Oświęcimiu uznane za wiarygodne oraz dlaczego tę ocenę Sąd Okręgowy w Krakowie podziela, a tym samym czemu innym dowodom, w tym wyjaśnieniom P. M., odmówiono waloru wiarygodności. Dowody z zeznań świadków Ł. D. oraz J. S. zostały przez Sąd Rejonowy w Oświęcimiu prawidłowo wprowadzone do materiału dowodowego będącego podstawą ustaleń faktycznych.

Skoro nie powiodły się próby wezwania w/w świadków, Sąd Rejonowy w Oświęcimiu postanowił odczytać ich zeznania, do czego był uprawniony. Obrońca nie zgłosił wówczas sprzeciwu. Trafnie wskazano w odpowiedzi prokuratora na kasację, że odczytanie na rozprawie protokołów zeznań świadka jest dopuszczalne między innymi w sytuacji gdy świadek nie stawił się na rozprawę z powodu niemożności doręczenia mu wezwania, czy niedających się usunąć przeszkód. Przy czym, każda z tych okoliczności stanowi samodzielną podstawę do odczytania zeznań świadka.

W orzecznictwie wskazuje się. że ustawa nie uzależnia możliwości odczytania zeznań w trybie art. 391 § 1 k.p.k. od dokonania nieskutecznej próby wezwania świadka na rozprawę, ale racjonalność podjęcia takich czynności zmierzających do bezpośredniego przesłuchania świadka przez sąd wydaje się dość oczywista (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt V KK 369/11, LEX nr 1165301). Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak w postanowieniu.[J.J.] ‎