Criminal appeal dismissed as inadmissible because the prosecutor failed to raise mandatory statutory grounds for appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the prosecutor's appeal as inadmissible because the lower court changed the charge from a qualified offense to one involving a large quantity of drugs. The prosecutor argued this constituted a procedural error and material law violation regarding the definition of drug quantity. The court ruled that since the appeal did not cite the mandatory grounds for appeals against convictions, it was procedurally barred under the Criminal Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 3 k.p.k.; Art. 439 k.p.k.: An appeal against a conviction is inadmissible if the appellant fails to raise the mandatory statutory grounds for appeal prescribed by law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 181/21 POSTANOWIENIE Dnia 8 czerwca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński w sprawie K.W. skazanego z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i innych, po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 8 czerwca 2021 r. kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt VI Ka (…) na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 3 k.pk. p o s t a n o w i ł: pozostawić bez rozpoznania przyjętą kasację jako niedopuszczalną.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w E. z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. VIII K (…) m.in. K.W. został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k.( pkt I aktu oskarżenia) i za to wymierzono mu karę roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz za popełnienie przestępstwa określonego w art. 13§1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ( punt II aktu oskarżenia) na karę 2 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10zł. Jako karę łączną wymierzono 2 lata i 3 miesiące pozbawienia wolności.Na skutek wniesionej apelacji przez obrońcę oskarżonego K. W., Sąd Okręgowy w E. wyrokiem z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. VI Ka (…) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
a) uchylił orzeczenia o karzę łącznej wobec K.W., b) w miejsce czynu kwalifikowanego z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, uznał go za winnego tego, że w dniu 4 grudnia 2019 r. w P. wbrew przepisom ustawy posiadał substancję odurzającą w postaci marihuany w ilości 69,63 grama, kwalifikując ten czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzając mu za ten czyn karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, c) orzekł jako karę łączną rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Od tego wyroku, w zakresie rozstrzygnięcia w pkt b, kasację na niekorzyść skazanego wniósł Prokurator Rejonowy w E. zarzucając rażącą obrazę prawa procesowego art. 7 k.p.k. przez dowolną subsumpcję zachowania oskarżonego K.W. (opisanego w pkt II aktu oskarżenia) wyrażającą się w uznaniu ilości 69,63 gr środka odurzającego w postaci marihuany jako niewyczerpującej znamion czyn z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, co doprowadziło do nieuzasadnionego przypisania czynu z art. 62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz rażące naruszenie prawa materialnego, a to art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii prze błędną wykładnię, polegająca na uznaniu, że ilość 69,63 gr marihuany stanowi jedynie zwykłą ilość środków odurzających w rozumieniu ust. 1 wskazanego przepisu, podczas gdy prawidłowa wykładnia i utrwalone orzecznictwo wskazują, iż taka ilość środków wypełnia znamię znacznej ilości.
W konkluzji wniósł o uchylenie wyroku Sądu odwoławczego w zaskarżonej części i przekazanie sprawy - w tym zakresie - temu Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Ograniczenie wnoszenia kasacji na niekorzyść oskarżonego pozwala na wnoszenie jej jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania ( art. 523§3 k.p.k.). Kasacja przysługuje stronie niezależnie od przesłanek umorzenia, ale wyłącznie od wyroku umarzającego postępowanie.W tej sprawie Sąd Okręgowy w E. wyrokiem z dnia 30 czerwca 2020 r. zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w zakresie jednego z czynów przypisanych oskarżonemu ( opisanego w pkt II aktu oskarżenia) i uznał go za winnego popełnienia innego czynu wyczerpującego dyspozycję art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
W kasacji skarżący podniósł jedynie uchybienia w zakresie prawa procesowego i prawa materialnego. Nie podniósł zarzutu zaistnienia uchybień wskazanych w art. 439 k.p.k.W tej sytuacji należało uznać, że z uwagi na wymienione ograniczenia wnoszenia kasacji na niekorzyść i niepodniesienie w kasacji bezwzględnych przyczyn odwoławczych, przyjętą kasację należało pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalną z mocy ustawy. Z tego powodu orzeczono jak na wstępie.