Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for re-evaluating facts in criminal appeal proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, upholding the lower court's conviction for robbery and theft. The defense argued that the appellate court failed to properly weigh evidence and violated procedural rights by ignoring favorable circumstances regarding the victim's wallet contents and the defendant's actions. The court rejected these claims, noting that the appellate court comprehensively addressed all arguments and that the cassation procedure does not permit a re-evaluation of factual findings or a new assessment of evidence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 523 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 280 § 1 k.k.; Art. 289 § 2 k.k. - The cassation court cannot re-evaluate evidence or factual findings; appeals alleging procedural violations must be substantiated by specific errors, not mere disagreement with the established version of events.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 180/13 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 lipca 2013 r.,sprawy J. S. W.skazanego z art. 280 § 1 kk i innychz powodu kasacji wniesionej przez obrońcę z urzęduod wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 23 stycznia 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O.z dnia 12 września 2012 r., p o s t a n o w i ł I. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.
J. P. - Kancelaria Adwokacka w O. kwotę 442,80 (słownie: czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23% podatku VAT za sporządzenie i wniesienie kasacji; III. zwalnia skazanego z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 12 września 2012 r. J. W. został uznany za winnego popełnienia dwóch przestępstw wyczerpujących znamiona:I.art. 280 § 1 k.k. w zw. z art 64 § 2 k.k.,II.art. 289 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,i za to skazany na karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku apelację wywiedli oskarżony i jego obrońca zarzucając orzeczeniu:1.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia;2.obrazę prawa materialnego art. 280 § 1 k.k. i art. 289 § 2 k.k.;3.rażącą niewspółmierność kary;4.obrazę przepisów postępowania karnego, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, mianowicie art. 4,7,410 i 424 § 2 k.p.k.Po rozpoznaniu apelacji Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013 r., zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne.Od wyroku Sądu odwoławczego kasację wywiódł obrońca skazanego, który powyższemu orzeczeniu zarzucił:1.rażącą obrazę prawa procesowego art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. polegającą na nienależytym rozważeniu zarzutów, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego, które to orzeczenie zapadło z rażącym naruszeniem art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. wyrażonym przez interpretację materiału dowodowego odbiegającą od zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego i niezasadne przyjęcie, że oskarżony groził K.
S. i stosował wobec niego przemoc fizyczną dokonując przeszukania i zaboru portfela;2.rażącą obrazę prawa procesowego art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. polegającą na nienależytym rozważeniu zarzutów, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego, które to orzeczenie zapadło z rażącym naruszeniem art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. wyrażonym przez interpretację materiału dowodowego odbiegającą od zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego i niezasadne przyjęcie, że pokrzywdzony K.
S. miał w portfelu kwotę, co najmniej 7000 zł, podczas gdy z jego zeznań wynika, iż nie dysponował on taką kwotą, gdyż wcześniej dokonywał zakupów na kwotę ponad 2000 zł, a część pieniędzy podarował rodzinie i przepił;3.rażącą obrazę prawa procesowego art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. polegającą na nienależytym rozważeniu zarzutów, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego, które to orzeczenie zapadło z rażącym naruszeniem art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. wyrażonym przez interpretację materiału dowodowego odbiegającą od zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego i niezasadne przyjęcie, że oskarżony zabrał z torebki E. K. kluczyki i dokumenty od samochodu Opel Astra II i bez pozwolenia K. poruszał się tym samochodem;4.rażącą obrazę prawa procesowego art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. polegającą na nienależytym rozważeniu zarzutów, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego, które to orzeczenie zapadło z rażącym naruszeniem art. 7 k.p.k. i art. 424 § 2 k.p.k. wyrażonym przez interpretację materiału dowodowego odbiegającą od zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego i niezasadne przyjęcie, że oskarżony dokonał rozboju na osobie K.
S.;5.rażącą obrazę prawa procesowego art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. polegającą na nienależytym rozważeniu zarzutów, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego, które to orzeczenie zapadło z rażącym naruszeniem art. 4 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przez przyjęcie za podstawę orzeczenia okoliczności wyłącznie niekorzystnych dla skazanego z pominięciem okoliczności korzystnych;6.rażącą obrazę prawa materialnego art. 280 § 2 k.k. przez niesłuszne zastosowanie, podczas gdy zachowanie oskarżonego wypełniło jedynie znamiona czynu z art. 278 § 1 k.k.; 7.rażącą obrazę prawa materialnego art. 289 § 2 k.k. przez niesłuszne zastosowanie, podczas gdy zachowanie oskarżonego nie wypełniło znamion występku;8.rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna.Obrońca skazanego powiela większość zarzutów, które występowały uprzednio w apelacji pod postacią zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych i do których prawidłowo i wyczerpująco odniósł się Sąd odwoławczy.Skarżący sformułował aż osiem zarzutów, z czego część z nich odnosi się do naruszeń w sferze prawa procesowego, część do naruszeń w sferze prawa materialnego, a jeden zarzuca rażącą niewspółmierność orzeczonej kary.Nie sposób zgodzić się z opinią autora kasacji, że wyrok Sądu odwoławczego narusza dyspozycje art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.
Sąd odwoławczy wypowiedział się na temat wszystkich podniesionych w apelacji okoliczności i w sposób wszechstronny się do nich ustosunkował. Wbrew opinii obrońcy odniósł się również do zeznań wspomnianych w apelacji świadków i wskazał, czemu uznał ustalenia poczynione przez Sąd pierwszej instancji za trafne. Fakt, że autor kasacji nie zgadza się z „wersją wydarzeń" ustaloną przez Sąd, nie oznacza, że te ustalenia są obarczone błędem, czy też, że są one niezgodne z prawdą. W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że zarówno Sąd pierwszej, jak i drugiej instancji dokonały prawidłowej analizy zebranych dowodów, oceniając je w sposób przekonujący, logiczny i zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7 k.p.k.Dodać trzeba, że zarzut obrazy art. 7 k.p.k. podniesiony przez autora kasacji w jawny sposób zmierza do dokonania w ramach postępowania kasacyjnego ponownego rozpatrzenia zasadności ustaleń faktycznych sądów obu instancji.
Taki zabieg w postępowaniu kasacyjnym nie może być skuteczny i stanowi naruszenie ograniczeń zawartych w art. 523 k.p.k. Sąd Najwyższy nie jest władny dokonywać ponownej oceny dowodów i na podstawie własnej oceny kontrolować poprawności dokonanych w sprawie ustaleń, takich jak kwestie dotyczące udziału oskarżonego w rozboju.Sąd Okręgowy w pisemnych motywach orzeczenia odniósł się zarówno do kwestii zabrania kluczyków i dokumentów od samochodu Opel Astra II z torebki E. K. (str. 7 uzasadnienia Sądu odwoławczego) jak i kwoty pieniędzy skradzionych K.
S. (str. 8 uzasadnienia Sądu odwoławczego).Postawione w pkt 6 – 7 kasacji zarzuty naruszenia prawa materialnego są niezasadne, gdyż skarżący równocześnie kwestionuje ustalenia faktyczne.Zarzut ostatni odnoszący się do rażącej niewspółmierności orzeczonej kary jest natomiast w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalny.Podsumowując, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną.