Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 179/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless due to improper recidivism claim and procedural errors.

Numero d'incarto III KK 179/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal as obviously groundless, upholding the lower court's conviction for recidivism. The defense argued that the lower court incorrectly applied recidivism laws and failed to address specific procedural defects, but the court found these arguments unpersuasive. The court determined that the defense merely repeated the appellate court's reasoning without new arguments, violating the strict requirements for cassation proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 438 pkt 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal must meet strict construction requirements; failure to do so results in inadmissibility or a finding of obvious groundlessness if the appeal merely repeats lower court arguments without new legal analysis.

Parole chiave

Generato dall'IA
recidivism cassation appeal obviously groundless procedural defect defense arguments lower court review legal representation riabilitazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 438 pkt 1 k.p.k.
Już bowiem pobieżna jego lektura nakazuje stwierdzić, że skarżący mylnie stawia zarzut naruszenia art. 438 pkt 1 k.p.k., który to przepis zawiera wskazanie jednej z katalogu względnych przyczyn odwoławczych.
Art. 535 § 3 k.p.k.
art. 535 § 3 k.p.k. postanowił:
Art. 209 § 1 k.k.
popełnienia czynu z art. 209 § 1 k.k. przy czym przyjął, iż dopuścił się on go w ciągu pięciu lat od odbycia kary łącznej jednego roku i trzech miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 22.07.2016 r.
Art. 64 § 1 k.k.
z art. 64 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca zarzucając m.
Art. 530 § 2 k.p.k.
art. 535 § 3 k.p.k
530 § 2 k.p.k.) bądź w fazie merytorycznej jego oceny uznaniem jego oczywistej bezzasadności (art. 535 § 3 k.p.k.) (por.
art. 209 § 1 k.k
popełnienia czynu z art. 209 § 1 k.k.
art. 207 § 1 k.k
za przestępstwo podobne z art. 207 § 1 k.k.
art. 64 § 1 k.k
poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie wyroku sądu I instancji, który dotknięty był wadą kwalifikowaną – naruszeniem prawa materialnego w postaci niezasadnego zastosowania art. 64 § 1 k.k.
art. 438 pkt 1 k.p.k
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Kasację od powyższego wyroku wywiódł obrońca, zarzucając obrazę art. 438 pkt 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 179/23 POSTANOWIENIE Dnia 31 maja 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 31 maja 2023 r. na posiedzeniu bez udziału stron w trybie art. 535 § 1 i 3 k.p.k. sprawy R. K. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. IV Ka 1845/21, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ch. z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. II K 586/20 na podst. art. 535 § 3 k.p.k. postanowił:

1. oddalić kasację obrońcy jako oczywiście bezzasadną;

2. za sporządzenie i wniesienie kasacji zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu skazanego adw. A.P. Kancelaria Adwokacka w C. kwotę 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych i sześćdziesiąt groszy), w tym 23% VAT;

3. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2021 roku, sygn. akt II K 586/20, Sąd Rejonowy ‎w C. uznał R.K. za winnego m. in. popełnienia czynu z art. 209 § 1 k.k. przy czym przyjął, iż dopuścił się on go w ciągu pięciu lat od odbycia kary łącznej jednego roku i trzech miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 22.07.2016 r. i do 18.10.2017 roku z zaliczeniem okresu od 22.10.2015 r. do 22.10.2015 r. orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w C. sygn. akt II K 13/18 z dnia 2 marca 2018 roku obejmującego między innymi wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 27 września 2016 roku, sygn. akt II K 598/16 skazującego oskarżonego m. in. za przestępstwo podobne z art. 207 § 1 k.k. i tym samym na mocy art. 209 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca zarzucając m. in. rażące i mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 64 § 1 k.k., polegające na niezasadnym uznaniu, iż R.K. popełnił przypisany mu czyn z art. 209 § 1 k.k. w warunkach powrotu do przestępstwa określonego w tym przepisie, podczas gdy właściwa analiza stanu prawnego i materiału dowodowego musi prowadzić do wniosku, iż przypadek powrotu do przestępstwa nie nastąpił.Wyrokiem z dnia 14 lipca 2022 roku, sygn. akt IV Ka 1845/21, Sąd Okręgowy ‎w K. zmienił zaskarżony wyrok jedynie poprzez przyjęcie w opisie czynu, w miejsce sformułowania „od 22.10.2015 r.” sformułowania „od 20.10.2015 r.”.

W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Kasację od powyższego wyroku wywiódł obrońca, zarzucając obrazę art. 438 pkt 1 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie wyroku sądu I instancji, który dotknięty był wadą kwalifikowaną – naruszeniem prawa materialnego w postaci niezasadnego zastosowania art. 64 § 1 k.k. i uznaniu R.K. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 209 § 1 k.k. w warunkach recydywy szczególnej podstawowej, w sytuacji gdy przypisany mu czyn nie został popełniony w ciągu 5 lat po odbyciu przez niego kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, co było wymogiem niezbędnym przyjęcia powrotu do przestępstwa uregulowanego we wskazanej normie prawnej.Podnosząc powyższy zarzut obrońca wniósł o uchylenie wyroków obu sądów ‎i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w C.W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Tytułem wstępu zaznaczyć trzeba, że kasacja, jako środek zaskarżenia o wiele bardziej w stosunku do apelacji sformalizowany, przysługujący od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, musi spełniać restrykcyjne wymogi w zakresie konstrukcji zarzutów, zaś nierespektowanie tych wymagań skutkuje bądź niedopuszczalnością tego środka (art. 530 § 2 k.p.k.) bądź w fazie merytorycznej jego oceny uznaniem jego oczywistej bezzasadności (art. 535 § 3 k.p.k.) (por. postanowienie SN z dnia 23 lutego 2022 r., IV KK 437/21, LEX nr 3403008).Wywiedziony przez obrońcę nadzwyczajny środek zaskarżenia z pewnością wymogom postępowania kasacyjnego nie sprostał.

Już bowiem pobieżna jego lektura nakazuje stwierdzić, że skarżący mylnie stawia zarzut naruszenia art. 438 pkt 1 k.p.k., który to przepis zawiera wskazanie jednej z katalogu względnych przyczyn odwoławczych. Nawet przyjmując, że intencją obrońcy było zarzucenie obrazy prawa materialnego, która to podstawa zawarta została w zarzuconym przez obrońcę przepisie i dekodując z uzasadnienia, że naruszony miał zostać art. 64 § 1 k.k., to i ten zarzut nie mógł zostać uznany za prawidłowy. W oczywisty bowiem sposób sąd okręgowy dokonywał jedynie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku i podniesionego w tym zakresie zarzutu, lecz norm prawa materialnego nie stosował, a zatem nie mógł ich naruszyć.

Także i takie odczytanie zarzutu obrońcy nakazywało więc uznać go za oczywiście chybiony.Zresztą nawet analizując sformułowany zarzut poza jego rzeczywistym zakresem, tj. uznając, że obrońca wadliwości orzeczenia sądu odwoławczego dopatruje się w nieprawidłowej kontroli podniesionego w apelacji zarzutu obrazy prawa materialnego, to i wówczas zarzut ten należało uznać za oczywiście bezzasadny. Lektura kasacji wskazuje, iż skarżący w istocie powiela w tym zakresie zarzut apelacyjny, nawet nie próbując argumentacji swej skierować względem orzeczenia sądu okręgowego.

Tymczasem ten nader drobiazgowo i precyzyjnie wyłożył w pisemnym uzasadnieniu zasadność działania sądu I instancji w zakresie uznania, iż czynu z art. 209 § 1 k.k. skazany dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w art. 64 § 1 k.k. (vide strony 23-28 uzasadnienia sądu odwoławczego). Odnoszenie się w postępowaniu kasacyjnym do zarzutu obrońcy wymagałoby powielenia trafnej argumentacji przyjętej przez sąd odwoławczy, ale w istocie czyniłoby to z Sądu Najwyższego trzecią instancję, a nie temu przecież służyć ma nadzwyczajne postępowanie kasacyjne.Stąd też, niepodzielając kasacyjnego zarzutu – z uwagi na jego oczywiście bezzasadny charakter – postanowiono jak w sentencji.W związku z oddaleniem kasacji jako oczywiście bezzasadnej Sąd Najwyższy obciążył skazanego R.K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

Jednocześnie – na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r., Prawo o adwokaturze (tj.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1513) i § 2 pkt 1, § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2019r., poz. 18) – przyznano obrońcy z urzędu wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie kasacji. Kwota wynagrodzenia uwzględnia wnioski wynikające z aktualnego orzecznictwa podjętego na tym tle przez Trybunał Konstytucyjny. [as] (M.R)