Supreme Court quashes joint fine exceeding statutory limits, remanding for retrial on fine amount.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court partially quashed the Court of Appeal's decision to uphold a joint sentence of 170 daily fine units, which exceeded the statutory maximum of 110 units. The defendant argued the fine was disproportionate, while the Public Prosecutor General successfully contended that the lower court violated substantive law by imposing an excessive fine. The court ruled that because the first-instance judgment contained a material error regarding the fine's legality, the appeal court failed in its duty to correct it, necessitating a remand for retrial on the fine amount.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 86 § 1 k.k.; Art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 440 k.p.k.: When a first-instance court violates substantive law by imposing a joint fine exceeding statutory limits, the appellate court must quash the judgment and remand the case for retrial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 179/14 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 lipca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Przemysław KalinowskiSSN Dariusz ŚwieckiProtokolant Anna Korzeniecka-Plewka w sprawie A. Ż. w przedmiocie wydania wyroku łącznegopo rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 kpk w dniu 8 lipca 2014 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 11 października 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok łączny Sądu Rejonowego w L.z dnia 28 maja 2013 r.; uchyla zaskarżony wyrok w części utrzymującej nim w mocy wyrok łączny Sądu Rejonowego w L. w zakresie orzeczenia o karze łącznej grzywny i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w L.
UZASADNIENIESąd Rejonowy w L. wyrokiem łącznym z dnia 28 maja 2013 r. połączył skazania A. Ż. prawomocnymi wyrokami:1.Sądu Rejonowego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. III K 574/08, za czyny:a)z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., popełniony w okresie od 31 stycznia 2007 r. do 31 maja 2008 r.;b)z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., popełniony w okresie od 1 marca 2008 r. do 31 sierpnia 2008 r., co do których przyjęto, że tworzą ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k. i na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 k.k. wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 60 stawek dziennych w kwocie po 20 zł stawka; na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby 5 lat z oddaniem pod dozór kuratora; zaś postanowieniem z dnia 11 września 2012 r., sygn.
III Ko 1475/12, zarządzono wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności;2.Sądu Rejonowego z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. IV K 653/08, za czyn z art. 280 § 1 k.k., popełniony w dniu 4 lipca 2008 r., na podstawie art. 280 § 1 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzono karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych w kwocie po 10 zł stawka;- i na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 33 § 3 k.k. w zw. z art. 569 § 1 k.p.k. wymierzył A. Ż. karę łączną 4 lat pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 170 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł.Wyrok ten zaskarżył osobiście apelacją skazany, podnosząc rażącą niewspółmierność kary łącznej i wnosząc o jej złagodzenie poprzez zastosowanie zasady pełnej absorpcji Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 11 października 2013 r., utrzymał w mocy wyrok łączny, uznając apelację skazanego za oczywiście bezzasadną.Od tego wyroku kasację wniósł Prokurator Generalny.
Zaskarżając wyrok w części orzeczenia o karze na korzyść A. Ż., zarzucił rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. i art. 440 k.p.k., polegające na dokonaniu nienależytej kontroli odwoławczej i utrzymaniu w mocy, rażąco niesprawiedliwego wyroku sądu I instancji, wydanego z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 § 1 k.k., wskutek wadliwego orzeczenia wobec A. Ż. kary łącznej grzywny w wymiarze 170 stawek dziennych po 10 zł każda, w sytuacji gdy Sąd był uprawniony jedynie do orzeczenia kary grzywny w wysokości do 110 stawek dziennych.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w części utrzymującej nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego w zakresie orzeczenia o karze łącznej grzywny i przekazanie sprawy w tym zakresie temuż Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym.Przepis art. 86 § 1 k.k. wyznacza dolną i górną granicę kary łącznej, możliwą do orzeczenia na podstawie uprzednio orzeczonych kar jednostkowych.W realiach sprawy orzekając karę łączną grzywny można ją było orzec w wysokości maksymalnej do 110 stawek dziennych.
Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację skazanego, nie dostrzegł, że Sąd I instancji rażąco naruszył art. 86 § 1 k.k., bowiem orzekł karę łączną grzywny w wysokości 170 stawek dziennych. Skarżący trafnie zarzuca, że Sąd odwoławczy dokonał wadliwej kontroli zaskarżonego wyroku, nie dostrzegając, iż Sąd I instancji już w pisemnym uzasadnieniu swego orzeczenia zauważył swój błąd w zakresie wadliwie orzeczonej wysokości kary łącznej grzywny. W sytuacji gdy zaskarżone orzeczenie zostało wydane z rażącym i mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszeniem przepisu prawa materialnego, tj. art. 86 § 1 k.k., konieczne było uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.