Supreme Court dismisses appeal, ruling correction of appellate judgment reasoning under Art. 105 § 1 CPC is inadmissible.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the General Prosecutor's cassation appeal against the District Court's decision to correct the appellate judgment's reasoning. The District Court had replaced the original reasoning, which addressed a different crime, with new text regarding the prosecutor's current appeal. The Court held that such a correction under Article 105 § 1 of the Criminal Procedure Code is inadmissible because the reasoning is the sole basis for considering appeal arguments.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 105 § 1 k.p.k.; It is inadmissible to correct the substantive reasoning of an appellate court judgment under the procedure for correcting obvious clerical errors, as the reasoning is the only basis for considering the arguments presented in the appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
WYROK Z DNIA 9 LISTOPADA 2011 R.
III KK 165/11
Niedopuszczalne jest sprostowanie w trybie określonym w art. 105 § 1
k.p.k. uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, w części obejmującej
merytoryczną treść motywów podjętego rozstrzygnięcia, bowiem z istoty
tego wyroku wynika, że dopiero jego uzasadnienie wskazuje na przyczyny
nieuwzględnienia (lub uwzględnienia) zarzutów przedstawionych w apelacji.
Takie postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki nie pociąga za sobą
skutków prawnych.
Przewodniczący: sędzia SN D. Świecki.
Sędziowie SN: J. Sobczak, W. Wróbel (sprawozdawca).
Prokurator Prokuratury Generalnej: B. Mik.
Sąd Najwyższy w sprawie Grzegorza S., skazanego z art. 19 § 1 w
zw. z art. 291 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 9
listopada 2011 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na
niekorzyść skazanego od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 11
lutego 2011 r. oraz od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 1 grudnia
2010 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 28
maja 2010 r.,
uchylił
zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w O. i sprawę
p r z e k a z a ł temu sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu
odwoławczym.
UZASADNIENIE
Prokurator Prokuratury Rejonowej w S. oskarżył Grzegorza S. o to, że
w okresie pomiędzy dniem 23 września 2008 r. a dniem 14 października
2008 r., wspólnie i w porozumieniu z Pawłem J., wszedł w posiadanie
samochodu skradzionego na terenie Niemiec w ten sposób, że zakupił go
od mężczyzny narodowości białoruskiej, a następnie wprowadził ten
samochód na polski obszar celny, to jest o popełnienie przestępstwa z art.
291 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 28 maja 2010 r. Sąd Rejonowy w O. uznał
Grzegorza S. winnego tego, że przez udzielanie rad i informacji pomógł
Pawłowi
J. w
nabyciu
skradzionego
samochodu
od
mężczyzny
narodowości białoruskiej, a następnie pomógł wprowadzić ten samochód
na polski obszar celny, co stanowi przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z
art. 291 § 1 k.k. i za to przestępstwo wymierzył mu karę roku pozbawienia
wolności, której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70
§ 1 pkt 1 k.k., warunkowo zawiesił na okres próby 2 lat.
Od powyższego wyroku prokurator wniósł apelację na niekorzyść
Grzegorza S., w której podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i
rażącej niewspółmierności kary. Apelację tę Sąd Okręgowy w O. uznał za
oczywiście bezzasadną i wyrokiem z dnia 1 grudnia 2010 r. utrzymał w
mocy wyrok Sądu pierwszej instancji. Na wniosek prokuratora, Sąd
Okręgowy
w
O. sporządził
uzasadnienie
wyroku.
Następnie,
postanowieniem z dnia 11 lutego 2011 r., ten sam Sąd, powołując się na
art. 105 § 1 i 3 k.p.k., sprostował oczywistą omyłkę pisarską w
uzasadnieniu wyroku z dnia 1 grudnia 2010 r. w ten sposób, że część
zawierającą motywy rozstrzygnięcia, a odnoszącą się do sprawy o
przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., zastąpił nowym tekstem bezpośrednio
dotyczącym zarzutów podniesionych w apelacji prokuratora. Uzasadniając
swoje postanowienie, Sąd Okręgowy wskazał na fakt sporządzenia
uzasadnienia w formie elektronicznej i oczywisty charakter omyłki.
Od postanowienia Sądu Okręgowego w O. zażalenie wniósł
prokurator, które to zażalenie Sąd Apelacyjny w B. pozostawił bez
rozpoznania postanowieniem z dnia 2 marca 2011 r.
Prokurator Generalny wniósł kasację od postanowienia Sądu
Okręgowego w O. z dnia 11 lutego 2011 r. w przedmiocie sprostowania
oczywistej omyłki pisarskiej oraz od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia
1 grudnia 2010 r. utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. z
dnia 28 maja 2010 r., zaskarżając oba te orzeczenia w całości na
niekorzyść Grzegorza S. Prokurator Generalny zarzucił rażące i mające
istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia naruszenie art. 105 § 1
k.p.k., polegające na wyrażeniu błędnego poglądu, iż w trybie sprostowania
oczywistej omyłki pisarskiej możliwa jest korekta każdego, niebudzącego
wątpliwości
błędu,
zawartego
w
uzasadnieniu
orzeczenia,
chociaż
prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że nie jest
dopuszczalne w tym trybie wprowadzenie do uzasadnienia orzeczenia, w
zakresie merytorycznych motywów rozstrzygnięcia, elementów w nim
pierwotnie pominiętych bądź też skutkujących zmianą jego treści. Ponadto
Prokurator Generalny zarzucił rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z
art. 457 § 3 k.p.k., przez nierozważenie zarzutów i wniosków apelacji
prokuratora wniesionych na niekorzyść oskarżonego Grzegorza S., z uwagi
na przedstawienie w pierwotnym uzasadnieniu argumentów, pozostających
bez związku z treścią apelacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Bezsporne w sprawie jest, że pierwotne uzasadnienie wyroku Sądu
Okręgowego w O. z dnia 1 grudnia 2010 r., podpisane przez członków
składu orzekającego, tylko w części historycznej dotyczyło sprawy, w której
wyrok ten został wydany. Treść tego uzasadnienia, od strony 3, dotyczy
zupełnie
innej
sprawy,
związanej
z
zarzutem
popełnienia
czynu
zabronionego z art. 178a § 1 k.k. Wydane następnie, w trybie art. 105 § 1
k.p.k., postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki, polegające na
zastąpieniu pierwotnie sformułowanych motywów rozstrzygnięcia w istocie
nowym uzasadnieniem, było na gruncie tego przepisu niedopuszczalne.
W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że niedopuszczalne
jest prostowanie w trybie określonym w art. 105 § 1 k.p.k. merytorycznych
elementów wyroku (por. wyrok z dnia 19 lipca 2007 r., V KK 373/06, ROSNKW z 2007 r., poz. 1689). Pogląd ten w całej rozciągłości należy
odnieść także do próby zmiany w tym trybie uzasadnienia wyroku sądu
odwoławczego, w części obejmującej motywy podjętego rozstrzygnięcia,
bowiem z istoty tego wyroku wynika, że dopiero jego uzasadnienie
wskazuje na przyczyny nieuwzględnienia (lub uwzględnienia) zarzutów
przedstawionych
w
apelacji.
Niedopuszczalne
postanowienie
o
sprostowaniu oczywistej omyłki nie pociąga za sobą skutków prawnych
(por. wyrok z dnia 3 kwietnia 2006 r., V KK 482/05; postanowienie z dnia 16
grudnia 2009 r., IV KK 347/09; wyrok z dnia 29 czerwca 2011 r., III KK
446/11,
LEX
860623).
Zakwestionowane
w
kasacji
Prokuratora
Generalnego postanowienie Sądu Okręgowego w O. z dnia 11 lutego 2011
r. nie mogło więc wywołać skutków prawnych, a w związku z tym zbędnym
było jego uchylenie, o co wnosił składający kasację. Konieczne natomiast
stało się uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 1 grudnia 2010 r.,
bowiem pierwotnie sporządzone uzasadnienie tego wyroku w ogóle nie
odniosło się do zarzutów przedstawionych w apelacji prokuratora złożonej
od wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 28 maja 2010 r.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym,
Sąd Okręgowy w O. zobowiązany będzie do wydania wyroku i
sporządzenia jego uzasadnienia zgodnie ze standardami wynikającymi z
art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.